Το κοριτσι στον τοιχο

Ειναι ωραιο να βγαινεις βολτες στους ερημους δρομους το βραδυ.
Ειναι ολα τοσο ησυχα τοσο διαφορετικα. Ξεκουραζονται απο ολες τις δυσκολιες και την φασαρια της μερας. Ηρεμουν. Και μαζευουν δηναμεις για την επομενη μερα. Ποσο δυσκολο θα πρεπει να ειναι? Να κανεις το ιδιο πραγμα καθε μερα. 365 μερες τον χρονο. Μπα, τι το σκεφτομαι ποτε δεν θα μαθω ετσι και αλλιως.
Εγω απλα ειμαι ενας νυχτερινος λαθρεπιβατης, που περναει απο τα ηρεμα σοκακια και ταραζει τον υπνο τους με τα βαρια μου βηματα. Και ομως δεν ενοχλω. Συνεχιζουν να μαζευουν δυναμεις για την επομενη μερα. Δεν τους ενοχλει ενας ασημαντος περαστικος.
Και ετσι συνεχιζω και εγω τον δρομο μου. Το βραδυ ολα ειναι ησυχα. Και παρολο που δεν ειναι κανεις να περπαταει στον δρομο, μπορεις να μυρισεις τα αρώματα τους. Ειναι ακομα εδω να μου πουν οτι καποιος περασε απο εδω τρεχοντας να παει στην δουλεια του, καποιος ετρωγε παγωτο με την κοπελα του, οτι καποιος ειχε κατσει στο πιο διπλα παγκακι και κοιταζε απλα ολους τους υπολοιπους.
Παω και καθομαι στην θεση εκεινου που απλα παρατηρουσε.
Ξερω ομως οτι εκεινος μεσα στον γεματο δρομο δε εβλεπε αυτο που βλεπω τωρα εγω.
Στον απεναντι τοιχο ειναι ζωγραφισμενη μια κοπελα με μαυρα μαλλια που μου χαμογελαει. Αυτη την ομορφια ειμαι σιγουρος πως δεν την ειδε αυτος που καθοταν το πρωι στην θεση που καθομαι εγω τωρα. Την βλεπω να με κοιταει στα ματια και ενα χαμογελο να ειναι ζωγραφισμενο στα χειλη της.. Πιανω τον εαυτο μου να της χαμογελαει και για μια στιγμη νομιζω οτι μου σαλεψε και εμενα. Οπως ολου του κοσμου αλλωστε. Το βλεμα της ειναι σταθερο και καθαρο. Το νιωθω να με διαπερνα και να ψαχνει καθε μερος του μυαλου και της ψυχης μου. Χωρις να ξερω το γιατι μου θυμίζει κατι. Και αρχιζω να μιλαω να μιλαω να μιλαω να μιλαω. Και εκεινη ειναι εκει. Με το ιδιο βλεμα και το ιδιο χαμογελο. Μεσα σε 2 ωρες της εχω πει σχεδον την μιση μου ζωη.
Και εκεινο το χαμογελο στο προσωπο της δεν αλλαξε. Δεν εβγαλε αχνα, δεν με διεκοψε, δεν με εκρινε, δεν εκλαψε. Απλα με ακουγε.
Ο δρομος αρχιζει να γεμιζει φασαρια. Μεταλλικοι ηχοι και σειρηνες σπανε την ηρεμια της νυχτας και με κανουν να παρω απο πανω της το βλεμα μου. Εχει κιολας ξημερωσει. Το χρωμα του ουρανου αρχιζει σιγα σιγα να ανοιγει.
Την πλησιαζω και της δινω ενα φιλι στο μαγουλο.
Για μια στιγμη νομιζω πως πεταρισε τα βλεφαρα της, αλλα δεν μπορω να στο πω με σιγουρια.
Θα σε δω και αυριο, να με περιμενεις της φωναζω καθως απομακρυνομαι.
Το ξερω πως και αυριο θα ειναι εκει και θα με περιμενει.

ΥΓ. Αν την ψαξεις και εσυ καπου στους δρομους της Πατρας θα την βρεις. Κατσε και μιλησε της. Θα σε ακουσει...

3''

Αναβω ενα τσιγαρο και αφηνω τον καπνο να κανει τα ματια μου να δακρυσουν.
Ερχομαι προς το μερος σου και σε βλεπω να πηγαινεις πανω κατω.

Ξερω πως κατι σε προβληματιζει και αυτο το κατι μαλλον δεν το ξερεις ουτε εσυ. Ισως καποιος να ξερει. Εγω? Εγω δεν ειμαι καλος στις συμβουλες. Αλλα ενα πραγμα θα σου πω. Η ζωη ξερει.
Δεν ξερω ομως αν ξερει αυτα που εγω θελω να ακουσω.. Δεν ξερω αν πραγματικα την εμπιστευομαι αλλα εχω παραδοθει σε αυτο το ταξιδι. Την εχω αφησει να με παει οπου θελει αυτη. Δεν ξερω αν θα με βγαλει σε ολα αυτα που ονειρευτηκα και ζητουσα απο παιδι. Ποιος ξερει αλλωστε? Απλα αφεθηκα στα χερια της. Ολα λενε ειναι θεμα επιλογων. Ε και εγω λοιπον εκανα τις δικες μου. Οπως ο καθενας. Και κανεις δεν μπορει να μας κρινει για αυτο. Η ζωη ειναι σαν ενα τηλεπαιχνιδι απο αυτα με τις πολλες καμερες και τα φανταχτερα χρωματα που σε βαζουν να διαλεξεις αναμεσα στην κουρτινα 1, 2, 3 και 4 και στα κουτια Α, Β, Γ και Δ. Δεν ξερεις τι κρυβεται απο πισω και ομως ρισκαρεις να δοκιμασεις. Ειτε χασεις ειτε κερδισεις. Και αν νικησεις θα ειναι επειδη προσπαθησες πολυ. Και αν χασεις θα ειναι επειδη μαλλον δεν προσπαθησες πολυ.
Και οταν το πλατο σκοτεινιασει θα φυγουν ολοι.
Και τοτε θα βγεις στον δρομο να περπατησεις. Και ολα θα σου φαινονται αλλιως ακομα και αν εχεις χασει και δεν εχεις κερδισει τιποτα. Θα εχεις μονο τα τσιγαρα σου. Ποτε δεν σε εγκατελειψαν. Ηταν εκει απο την πρωτη στιγμη. Επερναν τα προβληματα σου μακρια οταν κανεις αλλος δεν μπορουσε. Θα περπατας στον δρομο αναζητωντας καποιον για να μοιραστεις τα τσιγαρα σου μαζι του. Και ομως θα αναρωτιεσαι αν τα τσιγαρα σου θα ειναι αρκετα ακριβα για να του κανουν. Θα σκεφτεσαι αν τα τσιγαρα σου ειναι αξια να τα καπνισει καποιος αλλος επειδη ειναι φτηνα.
Καταβαθος ομως δεν θα σε νοιαζει. Γιατι τα καπνιζεις εσυ. Ειναι επιλογη σου ακομα και το να καπνιζεις αυτα τα φτηνα τσιγαρα.
Και οταν το πακετο σου θα εχει τελειωσει και θα εχεις σβησει το τελευταιο τσιγαρο διπλα σου, θα ακουσεις μια φωνη να σου λεει "Για αποψε το ονειρο μου εισαι εσυ." και θα σου προσφερει ενα απο τα τσιγαρα του. θα κατσει διπλα σου και θα σου κανει ερωτησεις. Γιατι καθοσουν εκει, πιο ειναι το δικο σου ονειρο, με τι ασχολεισαι, γιατι μιλας τοσο πολυ. Οι απαντησεις θα σου βγαινουν τοσο αβιαστα. Θα λες τα ονειρα σου που ειχες οταν ησουν παιδι και τα ειχες ξεχασει τοσα χρονια επειδη δεν εγιναν πραγματικοτητα, θα πεις οτι σου αρεσει να περπατας το βραδυ γιατι ολα ειναι ησυχα και μαγικα κ εχεις χρονο να σκεφτεις,  θα πεις οτι δεν ασχολεισαι με τιποτα, παρα μοναχα με τα προβληματα των αλλων. Και τελος θα ζητησεις συγνωμη επειδη το να μιλας πολυ καμια φορα κουραζει. Θα χαμογελασει και τοτε θα ξεκινησεις παλι να μιλας. Για την ζωη, για τον ερωτα, γιατα βραδια που γυρνουσες μονο σου στο κεντρο, για αυτα που σκεφτηκες και ποτε δεν ειπες και για τα χρυσοψαρα που εχουν μονο 3 δευτερολεπτα μνημης.

Μολις τελειωσες τον κυκλο σου στην γυαλα.
Ενας επαναλαμβανομενος στροβιλισμος, ενα χαρουμενο τιποτα η καθημερινοτητα σου.
Παω στοιχημα πως δεν θυμασαι τιποτα απο αυτα που σου ειπα.
3 δευτερολεπτα ηταν αρκετα.

Αγωνας δρομου.

Ξεκινας.
Ξεκινας με το αυτοκινητο σου και βγαινεις στον δρομο. Στην αρχη πας σιγα, γιατι φοβασαι, και μετα επιταχυνεις. Συνεχιζεις να τρεχεις χωρις να ξερεις το που πας η το που θα σε οδηγησει ο δρομος. Στην αρχη εισαι μονο εσυ, γιατι ετσι ειναι. Παντα ξεκιναμε μονοι μας. Χωρις συνοδοιπορους. Στην πορεια ομως καποιος θα βρεθει στον ιδιο δρομο με εσενα, και ειτε θα πορευτειτε μαζι, ειτε θα τρεξει γρηγοροτερα και θα σε προσπερασει, η δεν θα μπορεσει να σε ακολουθησει γιατι εσυ πας γρηγορα. Οσο περιεργο και να ακουγεται ετσι ειναι. Ετσι ειναι. Ολοι νομιζουμε πως αυτο που ζουμε ειναι ενας αγωνας δρομου. Νομιζουμε πως το μυαλο μας ειναι ο συνοδηγος μας και ειναι αυτος που μας λεει ποτε θα στριψουμε, ποτε θα κοψουμε ταχυτητα γτ ο δρομος καταληγει σε γκρεμο και ποτε πρεπει να σταματησουμε στην ακρη για να αλλαξουμε λαδια. Νομιζουμε πως οποιος μας πλησιασει ειναι καποιος αντιπαλος που θελει να μας προσπερασει για να βγει πρωτος. Νομιζουμε πως με το να δυναμωσουμε το ραδιοφωνο επειδη παιζει το αγαπημενο μας τραγουδι θα χασουμε.
Και καπως ετσι χανουμε την διαδρομη.
Γιατι ποτε δεν κοιταξαμε εξω απο το παραθυρο μας να δουμε τα τοπια, γιατι παντα κοιταζαμε τον δρομο, γιατι παντα ακουγαμε τον συνοδηγο μας και τις οδηγιες που μας εδινε, γιατι δεν σταματησαμε ποτε στην ακρη του δρομου να κανουμε ενα τσιγαρο και να δουμε το ηλιοβασιλεμα.
Τι και αν βγουμε πρωτοι σε εναν αγωνα δρομου που ποτε δεν μαθαμε οτι παιζουμε και εμεις?
Θα φτασεις στο τελος, θα σου πουν μπραβο, θα σε κανουν μπανιο με μια φθηνη σαμπανια για να γιορτασουν την νικη σου και μετα θα παρεις το αμαξι σου για να γυρισεις παλι στον δρομο.
Τοτε ομως ολα θα σου φαινονται αλλιως. Δεν θα ακους τις οδηγιες που θα σου δινει το μυαλο σου και θα κανεις οτι θες, θα σταματας σε καθε παγκακι στην ακρη του δρομου για να βλεπεις το ηλιοβασιλεμα, θα πηγαινεις αργα χωρις να σε κυνηγαει τιποτα και θα ακους την μουσικη στο τερμα με ολα τα παραθυρα ανοιχτα.
Και οταν το αμαξι σου θα μεινει απο βενζινη σε μια ερημια, τοτε ναι. Τοτε θα εχεις κερδισει εναν πιο σημαντικο αγωνα. 

Κυνηγός επιθέτων.

-
Γεια σου.
-
Πες μου το ονομα σου. Το επιθετο σου οχι το μικρο. Τα μικρα ονοματα τα ξεχναω. Ξερεις... Πολλα μικρα ονοματα μαζι με προσωπα, που αν τα ξαναδω μπορει ακτι να μου θυμισουν. Πολλα μικρα ονοματα, λιγα επιθετα. Ετσι θα μπορω να σε θυμαμαι. Θελω να το μαθω τωρα πριν τελειωσει. Δεν προλαβαινουμε. Τις ωρες που ειμαστε χωριστα κραταμε στα χερια μας μια κουπα καφε, ενα κινητο, ενα τραπουλοχαρτο. Η μερα μου ξερεις ξεκιναει παντα με το να κοιταζω το κινητο μου.
-
Ναι, ναι το ξερω πως πρεπει να αλλαξω συνηθειες αλλα περιμενω για ενα μηνυμα σου, που καταβαθος δεν θελω να δω, και τελειωνει με το γυρισμα του κλειδιου σε ενα δωματιο χωρις θεα. Ετσι καταντησαμε. Δεν φαινομαστε πλεον. Δεν βλεπομαστε.
-
Γιατι καπνιζω?... Καπνιζω πολυ γιατι επρεπε να βρω εναν καινουργιο τροπο να μετραω τον χρονο. Δεν τον μετραω με τα λεπτα, τον μετραω με τα τσιγαρα, και ετσι φαινεται να κυλαει πιο γρηγορα.
-
Ναι μονος μου. Και εσυ ε?
-
Μαλιστα. το θεμα ειναι να μην εχει κανεις απαιτησεις... Δεν καταλαβαινεις ε?
-
Οταν νομιζεις οτι δεν εισαι μονος σου, να το σκεφτεσαι παντα δυο φορες, ετσι λιγο λιγο μπορεις να το παρεις αποφαση. Αλλωστε υπαρχει τοσος κσομος γυρω που μπορει να σε κανει να ξεχαστεις. Οχι εδω. Παντου, εκτος απο εδω. Μονο στο σπιτι σου εισαι μονος σου, αλλα ουτε και εκει εισαι μονος σου πραγματικα. Ε, βιβλια, τηλεοραση, ραδιοφωνο, τηλεφωνα ειναι και αυτα που μου κανουν παρεα.
-
Ναι μονος μου μενω.. Και εσυ ε?
-
Ναι ειναι καλυτερα ετσι.
-
Να, ειναι καλυτερα ετσι για να μην συνηθιζεις στην συντροφια στην νυχτα. Την ημερα ειναι ευκολο να ειναι κανεις μονος του. Την νυχτα ειναι δυσκολο. Ειναι σκοτεινα. Ακομα και εδω που μενω οι ηχοι το βραδυ ειναι ελαχιστοι. Γιαυτο πριν πεσω να κοιμηθω ακουω μουσικη. Ειχα μια φιλη καποτε που ειχε την τηλεοραση ολη την μερα ανοιχτη, και ολη την νυχτα.
-
Οχι τωρα πια.
-
Τις νυχτες δεν ειναι πια μονη της. Αλλα κοιμουνται με το φως αναμμενο.
-
Ναι, παλια μου αρεσε να μου λενε παραμυθια πριν κοιμηθω.  Τωρα που και που τα διαβαζω μονος μου.  Σε βοηθα να βλεπεις καλυτερα ονειρα ξερεις...
-
Χα, αληθεια διαβαζεις ωραια?
-
Ναι... Εχεις ωραια φωνη...         Αλλα δεν φτανει.
-
Τιποτα τιποτα. Κανει κρυο.
-
Ναι ας φυγουμε.
-
Οπου θες.
-
Πως σε λενε?
-
Το μικρο. Το επιθετο τι να το κανω τωρα.

3:12

Το περασμα περα απο τον χρονο, τον χωρο.
Ενα απεραντο τοπιο μια μαραμενης ψυχης. Ενα σωμα νεκρο που ομως ζει ακομα. Νεκρο απο συναισθημα και εκφραση. Μια κραυγη υπογεια, απο τα εγκατα του Ειναι. Χωρις σκοπο, χωρις στοχο πεφτει πανω στους τοιχους του δωματιου. Δεν κυνηγησε ποτε το αιωνιο και το αλησμονητο.
Η αιωνια παλη της ανθρωπινης φυσης για το απροσιτο αγγιγμα. Μονο αυτο κυνηγαμε. Το αγγιγμα στην επιφανεια. Ποτε κανεις δεν θα πονεσει για να φτασει στον πυρηνα. Δεν θα χαρει ποτε κανεις τους θυσαυρους του "αγνωστου".

Μια διαδρομη που δεν θα περπατηθει ποτε απο ανθρωπο. Μονο αχορταγες σκεψεις θα το διαβαινουν και θα χανονται, θα το λεηλατουν, θα το στραγγιζουν. Υστερα ομως το μονοπατι θα κρυφτει. Απο τα λαθη, απο την αδικια και θα εξαφανιστει. Ο δρομος για τον πυρηνα θα χαθει. Θα χαθει το νοημα και η ουσια μας μαζι, και σαν σβησει αυτη η φωτια της προσμονης θα ερθει το κρυο. Αυτο που κανει τα κυτταρα του κορμιου να πεθαινουν ενα ενα. Τοτε ειναι που θα χαθεις και εσυ μαζι με το μονοπατι. Τοτε ειναι που στα συνορα της ψυχης και του μυαλου θα ερθει μια νυχτα που θα κρατησει για καιρο.. Τοτε να ξερεις πως θα ερθει και το τελος.

Πολλες φορες φτιαξαμε δρομους. Τους στρωσαμε με ελπιδες αλλα χαθηκαν και αυτες στην πορεια.
Και τωρα που χαθηκε και η τελευταια, χανομαστε και εμεις. Αδυναμοι να γεννησουμε νεες.
Χαθηκαμε στην σκια της νυχτας.
Περπαταμε διπλα διπλα, αορατοι ο ενας για τον αλλον.

Στην άκρη.

Τώρα που ο ήλιος θα δύσει, τώρα που στεκόμαστε και οι δύο στην άκρη του γκρεμού, τώρα που το όνειρο έγινε πραγματικότητα,τώρα που όλα τα νήματα έχουν κοπεί, τώρα που σε κρατάω στην αγκαλιά μου, ηρθε η ώρα να σου πω δύο αλήθειες και ένα ψέμα. 

Συγνώμη. Συγνώμη που σε εφτιαξα για να σηκώσεις στους ώμους σου τα βάρη της ζωής μου. 

Φοβάμαι. Φοβάμαι να μου λένε παραμύθια με κάστρα, δράκους και ιππότες. 

Ευχαριστώ. Ευχαριστώ που γεννήθηκες για μένα, έζησες για μένα και για μένα τώρα πέφτεις στον γκρεμό.

Πάντα σε περίμενα, πριν ακόμα υπάρξεις σαν όνομα, σαν πρόσωπο.

Πάντα μετρούσα τα φεγγάρια μέχρι να με βρεις και μετά τα έσβηνα. Μέτρησα και έσβησα 24 ολόκληρα φεγγάρια. Ζητούσα παντού να βρω τα ίχνη των βημάτων που θα με οδηγούσαν σε εσένα.

Πάντα σε είχα ανάγκη, αλλά δεν ήξερα που να σε ψάξω, και όταν σε έψαχνα δεν ερχόσουν. Κάτι θα ήξερες. Δεν είχα άλλη επιλογή. Δεν είχα την δύναμη να ζω μόνος μου. Γιαυτό φτάσαμε εδώ.

Και τώρα βάζω τελεία στην ιστορία που έγραψες εσύ. Εσύ είσαι ο ήρωας της ιστορίας σου, όχι εγώ. Εγώ ζούσα στην αφάνεια. Ήμουν ο παρατηρητής σου. Ένας τρελός επιστήμονας που κινούσε τα νήματα. Κόβοντας και ράβοντας στα μέτρα του μια ζωή, απλή και ποθητή, για να την φορέσει και να νιώσει ζεστασιά. 

 

Τέλος; Οχι. Είναι μια καινούργια αρχή.

Μια καινούργια αρχή που χτίζεται πάνω στα χαλάσματα του δικού σου τέλους, στα χαλάσματα της δικής σου, έστω και φευγαλέας, ζωής. Μισώ όμως τα μάτια μου που δεν θα καθρεφτίζουν πια το πρόσωπο σου. Που δεν θα μπορώ να σου μιλήσω ξανά. Μισώ τις σκέψεις μου, μισώ εμένα. Μισώ εμένα που σε οδήγησα στο τέλος. Δεν ξέρω αν είχα άλλη επιλογή. Σίγουρα θα είχα. Γιατί δεν την είδα; Μήπως ήταν καλύτερα έτσι; Μήπως έπρεπε να γίνουν όλα έτσι από την αρχή; Νομίζω πως η λογική μου σιγά σιγά με εγκαταλείπει και την θέση της παίρνουν δράκοι, ιππότες, πριγκίπισσες και μάγοι.

Τώρα βλέπω καθαρά. Τώρα που γκρεμίζεται κάθε φόβος μου, κάθε τοίχος που είχα φτιάξει, σε βλέπω να στέκεσαι ανάμεσα στα χαλάσματα και να κοιτάς τον ουρανό. Κάθε λέξη που βγαίνει απο το στόμα σου, και μια ρωγμή στα τοίχοι της συνείδησης μου. Αρχίζεις να σπας και εσύ σε κομμάτια. Δεν ξέρω γιατί νιώθω έτσι. Νόμιζα πως όλα ηταν για καλό. Για το δικό μου καλό. Σε έφτιαξα, σου είπα πως είσαι κάποιος άλλος, έζησα μαζί σου την αληθινή ζωή και σε οδήγησα στο τέλος. Και μαζί με εσένα έσπασε κάτι μέσα μου. Και τώρα που χάνεσαι, πρέπει να συνεχίσω μόνος μου.

 Έμαθα όμως. Αλήθεια έμαθα.

Συγνώμη που έγιναν όλα έτσι. Σε ευχαριστώ που έγιναν όλα έτσι. 

Κοίτα με πριν χαθείς και χαμογέλασε μου. Δείξε μου πως με συγχωρείς. 

Δείξε μου πως κατάλαβες τι είναι ψέμα και τι αλήθεια, αν υπάρχει.

Είναι δύσκολο να σκοτώνεις τον εαυτό σου μέρα με την μέρα.

Είναι δύσκολο να σε σκοτώνω μέρα με την μέρα. 

Συγχώρεσε με.

 

Μια οαση λογικης μεσα στην ερημο της παραφροσυνης.

Μια οαση λογικης μεσα στην ερημο της παραφροσυνης.

Αυτη ζηταμε. 

Αυτη ψαχνουμε. 

Αυτη σκεφτομαστε καθε μερα, απο την ωρα που θα ξυπνησουμε μεχρι την ωρα που θα κοιμηθουμε,  

Μα ποτε δε θα την βρω. Ποτε δεν θα την βρεις. Αδικα την ψαχνουμε.

Χαθηκε και αυτη στο περασμα του χρονου. 

Οπως χαθηκαμε και εμεις.

Οπως χασαμε και τους εαυτους μας ενα πρωι.

Οπως χασαμε και αυτη την υποτιθεμενη μαγεια που υπαρχει αναμεσα σε δυο ανθρωπων.

Χαθηκαν ολα. 

Και πως να ζησεις οταν κατι λειπει; 

Η ζωη δεν εχει νοημα. 

Ο καφες θα ειναι παντα πικρος οση ζαχαρη και αν βαλεις.

Το τσιγαρο θα τελειωνει μολις το αναψεις. Δυο τρις ρουφηξιες και μετα τελος.

Οι στιχοι απο τα τραγουδια θα ειναι απλες λεξεις.

Πως γινεται να σου λειπει κατι που ποτε δεν ηταν δικο σου; 

Ρητορικες ερωτησεις που θελουν απαντησεις. 

Καπου θα ειναι γραμμενες. 

Ξερω που.

Εκει, σε αυτη την οαση της λογικης, καπου στον πατο της λιμνης, χαραγμενες σε μια πετρα θα τις βρεις. 

Μα οταν ξεκινησεις το ταξιδι και θες εναν συνοδοιπορο, μην μου ζητήσεις να ερθω μαζι σου.

Θα ειμαι ηδη εκει. 

Aρχη. Μεση. Τελος.

Αρχη: Αρχη. Το πρωτο σταδιο. Αφετηρια. Μια νεα κατασταση. Το πρωτο σκιρτημα. Οι πρωτες πεταλουδες που ζωντανευουν στο στομαχι σου. Οι πρωτες σκεψεις που κανεις το βραδυ. Πρωτα ερχεται ο ενθουσιασμος. Μετα παιρνει την θεση του ο ερωτας. Νιωθεις κατι για πρωτη φορα. Κατι καινουργιο ξεκινα. Τα πρωτα πολυωρα τηλεφωνηματα γεμιζουν αυτα το βραδυ. Τα πρωτα γλυκολογα. 

       Η αρχη σηματοδοτει παντα κατι καινουργιο. Ξεκινας χωρις να ξερεις, τι ειναι δεδομενο και τι οχι. Δεν περιμενες τιποτα αλλο, εκτος απο τον ηχο ενας πιστολιου, για να ξεκινησεις και να βγεις πρωτος σε εναν αγωνα αβεβαιο, τοσο δελεαστικο κα γοητευτικο ομως, που σε κανει να θες να ξεκινησεις νωρις. ΓΡΗΓΟΡΑ. 

Λαθος: Ταχυτητα

Μεση: Μεση. Το κεντρο. Η κορυφη της καμπυλης που δείχνει την αναπτυξη. Η αναπτυξη δε ειναι σταθερη και μονιμη. Υστερα ερχεται η πτωση. Δεν σε νοιαζει ομως. Βρισκεσαι στην κορυφη. Δεν σκεφτεσαι καθολου την επερχομενη πτωση, γιατι εισαι αναμεσα στα συννεφα. Τα συναισθηματα ειναι τα φτερα σου. Τιποτε δεν σε μπορει να σε αγγιξει γιατι πετας ψηλα. Ο κορεσμος της ελευθεριας ομως ερχεται  ακομα πιο γρηγορα. Χωρις να ξερεις το γιατι, το να πετας σου φαινεται πλεον ανιερο. Βαραινεις ξαφνικα και δεν μπορεις να πεταξεις. Τα φτερα σου δεν μπορουν να σηκωσουν μονα τους ολο το βαρος. Αρχιζεις να χανεις υψος. Η γη σε τραβαει προς το μερος της. Τα συναισθηματα πολλα και η αποσταση απο την γη πολυ μικρη. 

            Το προβλημα τωρα ειανι η αποσταση. Επρεπε ομως να το ειχες σκεφτει απο την αρχη. Πριν ανοιξεις τα φτερα σου και πεταξεις ψηλα, και οχι τωρα που αρχισες να πεφτεις. Δεν σε νοιαζει ομως. Ακομα και τωρα, και καταληγεις σε μια πτωση που η αποσταση απο την γη μειωνεται καθε δευτερολεπτο ολο και πιο πολυ. Το τελος ερχεται σε εσενα. Η εσυ οδευεις προς αυτο; 

Λαθος: Αποσταση

Τελος: Τελος. Σηματοδοτει την γραμμη του τερματισμου που βρισκεται μπροστα σου, την ημερομηνια ληξης στην συσκευασια μιας σοκολατας, το τελος μιας αρχης... Μιας αρχης που δεν σου  υποσχεθηκε τιποτα. Τιποτα δεν σου ειπε πως ειναι δεδομενο, και ομως εσυ, αρχισες να τρεχεις. Για να προλαβεις τι; Η ταχυτητα με την οποια ετρεξες σε οδηγησε, τωρα, στη μειωση της αποστασης μεταξυ του σωματος σου και του εδαφους. Στο οποιο τωρα θα πεσεις, και θα τσακιστεις. Τρεχεις και πεφτεις. Πετας και αρχιζεις να πεφτεις. Η αποσταση μειωνεται αστραπιαια και ξαφνικα βρισκεσαι κολλημενος στο χωμα. Η πτωση εφτασε στο τελος της. Και τοτε αρχιζει ο πονος να κανει αισθητη την παρουσια του. Και ειναι δυνατος. Και εσυ σπας σε χιλια μικρα κομματια. Το κενο αναμεσα στα κομματια σου μεγαλο. 

            Ενα δευτερολεπτο πριν το τελος, πριν πεσεις και σπασεις στην γη, σκεφτεσαι τι θα μπορουσες να ειχες κανει για να αποφυγεις το τελος που ηξερες ηδη απο την αρχη, η εστω να το καθυστερησεις. Μονο που το σκεφτηκες καπως αργα. Και σκεφτεσαι τι μπορεις να κανεις μετα. Σκεφτεσαι τις σωστες και τις λαθος επιλογες. Μην κουραζεσαι. Ειναι ματαιο τωρα πια.

Λαθος: Σκεψεις.

Αρχη-Μεση-Τελος.

Απο το "τιποτα" φτανεις στο "καπου" και υστερα στο "τιποτα" ξανα.

Απο εκει που πετουσες ψηλα καταληγεις κολλημενος στην γη. Ο αγωνας δρομου εφτασε στο τελος του. Δεν καταφερες ομως να κοψεις στα δυο την κορδελα. Εχασες στο τελος. Η, μπορει να ειχες χασει και απο την αρχη. Εκει, που η ταχυτητα και η αποσταση εφεραν τις σκεψεις γρηγορα, ωστε να ερθει το τελος γρηγοροτερα.

Ακομα να φτασεις στα αστερια;

 Καποτε σε εναν σκοτεινο ουρανο, αναμεσα στα υπολοιπα χιλιαδες αστερια, ζουσαν δυο μικρα  αστερια σαν ολα τα αλλα που ετυχε να ερωτευτουν. Η αποσταση μεταξυ τους μεγαλη, ατελειωτη και αβασταχτη. Αυτα τα δυο ερωτευμενα αστερια λοιπον ηταν τοποθετημενα μακρια, πολυ μακρια το ενα απο το αλλο. Ποτε δεν καταφεραν να συναντηθουν. Ισως γιατι το ενα βρισκοταν σε μια αλλη διασταση, σε εναν αλλο ουρανο, αλλα το φως του καταφερε να τυφλωσει το αλλο, και να το κλεισει μεσα σε μια χρυση φυλακη. Ισως το ενα ποτε δεν μπορεσε να δει το αλλο, γιατι το φως των αλλων αστεριων το μπερδευαν. 
Ολα αυτα ομως δεν εχουν σημασια... Και ξερεις γιατι; 
Γιατι βρισκοντουσαν και τα δυο στον ιδιο ουρανο. Γιατι οση αποσταση και αν τα χωριζε, ακομη και σε διαφορετικη διασταση να βρισκοντουσαν, ηξεραν οτι καπου ενα αστερι ζει και φωτιζει τον κοσμο για αυτα. Οτι και αν τα εμποδιζε να βρεθουν η να δουν το εναν το αλλο δεν τα ενοιαζε. Ηξεραν πως βρισκονται εστω στον ιδιο ουρανο.

Ο καιρος ομως περασε. Αστερια επεφταν καθε βραδυ απο τον σκοτεινο ουρανο, ζηλευοντας των ερωτα των δυο μικρων αστρων. Ωσπου στο τελος ειχαν μεινει μονο αυτα. Τοτε χωρις το φως των υπολοιπων αστεριων καταφερε να δει το ενα το αλλο. "Δεν σου αξιζω. Εσυ αξιζεις να βρισκεσαι σε εναν ουρανο πολυ καλυτερο απο αυτον εδω" ειπε το ενα αστερι που ειχε φυλακισει το αλλο στην χρυση του φυλακη. Το μικρο αστερι δεν μιλησε. Απλα εμεινε να κοιταει μια τον αδειο σκοτεινο ουρανο, και μια το αστερι που το ειχε μαγέψει με το δυνατο του φως. "Πως μπορεις να μου λες κατι τετοιο;" του ειπε, και ενιωσε το φως να σβηνει μεσα του ξαφνικα, τοσο ξαφνικα οπως επαψε και στα ματια του να ακτινοβολει και ο ερωτας του. Σιωπη.

Τα δυο αστερια εμειναν να κοιτουν το ενα το αλλο, χωρις να μιλουν. Απλα στεκοντουσαν το ενα απεναντι στο αλλο. Δυο φωτεινα αστερια στον μαυρο και σιωπηλο ουρανο. Τα χρονια περασαν.
Αρχισαν να χανουν την δυναμη τους. Το φως που προερχοταν απο μεσα τους αρχισε να σβηνει. Στην αρχη αργα και μετα γρηγορα. Οταν ενα βραδυ, χωρις αιτια, το ενα αρχισε να πεφτει. Το φως μεσα του ειχε χαθει εντελως. Δεν μπορουσε τιποτα πλεον να το κρατησει ψηλα στον ουρανο. Αρχισε να πεφτει λοιπον, και να στροβιλιζεται μεσα στη νυχτα. Το αλλο αστερι που ηταν ακομα εκει ψηλα, δεν εκανε τιποτα για να το βοηθησει.  Απλα το εβλεπε να πεφτει.

Η πτωση δεν ειχε τελειωμο για το αστερι. Επεφτε χωρις να ξερει την συνεχεια. Και ομως ενιωθε καλα. Δεν το ενοιαζε που θα κατεληγε. Ενιωθε ελευθερο. Ειχε δραπετευσει απο την χρυση φυλακη που το ειχαν κλεισει. Αλλα και παλι ενωθε φυλακισμενο. Αν και το φως απο μεσα του ειχε χαθει, οσο απομακρυνοταν απο τον ερωτα του, οσο απομακρυνοταν απο τον παλιο του ουρανο, ενιωθε μεσα του παλι να ξαναγεννιεται ενα φως απο το πουθενα, με αποτελεσμα η ταχυτητα της πτωσης του σιγα σιγα επιβραδυνοταν.

Μεχρι που σταματησε να πεφτει. Μεχρι που αρχισε να βγαινει παλι φως απο μεσα του. 
Οταν κοιταξε γυρω του βρισκοταν σε εναν αλλο ουρανο. Με χιλιαδες αστερια και παλι. Ολα ηταν φωτεινα. Ολα ακτινοβολουσαν για αυτο. Ηταν τα αστερια που ειχαν πεσει χρονια πριν, απο εκει που βρισκοταν. Και εκεινο ενιωσε παλι ερωτευμενο. Οχι με καποιο συγκεκριμενο αστερι, αλλα με ολα τα αστερια που ηταν εκει μαζι του.  Τα ειχε καταφερει. Ποτε ξανα δεν θα εχανε το φως απο μεσα του, ποτε ξανα δεν θα επεφτε σε εναν αλλο ουρανο. 

Ειχε καταλαβει πως δεν επρεπε μονο να ζει και να ακτινοβολει για ενα και μονο αστερι. Αλλα για ολα αυτα που βρισκονται μαζι του, στον ιδιο ουρανο, και του κρατανε συντροφια. 
  
  

Μετρό.

Στο μετρό.

Εκεί θέλω να πάω και να κάτσω μια μέρα για ώρες.
Σε αυτές τις θέσεις που υπάρχουν στις αποβάθρες για να κάθεσαι οταν περιμένεις τον συρμό. Να κάτσω και απλά να κοιτάζω τον κόσμο που τρέχει για να προλάβει. Τι; Μήπως και εκείνοι γνωρίζουν γιατί τρέχουν; Τρέχουν επειδή τρέχει και ο χρόνος. Εκείνος φεύγει εμείς μένουμε.Τον βλέπουμε απλά να απομακρύνεται. Και μετά αναρωτιόμαστε: "Μήπως ήρθα νωρίς; Μήπως ήρθα αργά; Μήπως άργησε ο ίδιος ο χρόνος;" Ερωτήματα που δεν έχουν απάντηση. Η ώρα περνάει και όλο και περισσότερος κόσμος έρχεται και φεύγει. Σε κοιτάει, κάθεται δίπλα σου, σου χαμογελά απο ευγένεια και έπειτα χάνεται μέσα στον υπόλοιπο κόσμο. Και μετά μένεις μόνος σου. Μέσα στον άδειο σταθμό. Να περιμένεις το επόμενο τρένο. Για να σε πάει εκεί που θες. Η εκεί που θέλει αυτό;
Μάλλον θα σε πάει όπου θέλει αυτο, αφού η πορεία είναι ήδη προκαθορισμένη.

"Μια πορεία που είναι ήδη προκαθορισμένη" ... Πόσο περίεργο ακούγεται αυτό; Μπαίνεις σε ένα τρένο που κάποιος άλλος έχει ήδη διαλέξει την πορεία του για εσένα. Το ξέρεις και όμως εσύ δεν κάνεις τίποτα. Άντε το πολύ πολύ να κατέβεις σε μια άλλη στάση. Και; Τι θα καταφέρεις; Τίποτα.
Και σε άλλη στάση θα κατέβεις, και δεν θα φτάσεις ποτέ εκεί που θες να πας.

Έτσι είναι και η ζωή. Σαν το μετρό και αυτή που έχει στάνταρ διαδρομή και στάσεις. Ξεκινάς απο την αφετηρία για να φτάσεις στο τέρμα, το αν θα τα καταφέρεις εξαρτάται απο εσένα. Και απο τις επιλογές που θα κάνεις. Θα ερωτευτείς τον συνταξιδιώτη σου, θα δώσεις μερικά ψιλά σε εκείνον που θα σου ζητήσει ελεημοσύνη για να πάρει μια τυρόπιτα να φάει, θα γελάσεις με τον τρελό που μονολογεί στην άλλη άκρη και τα βάζει με θεούς και δαίμονες. Θα κάτσεις δίπλα σε αγνώστους, θα σε ακουμπήσουν και θα τους ακουμπήσεις τυχαία, για κλάσματα δευτερολέπτου, και πίστεψε με ισως, λεω ίσως, θα έχεις πιο πολλά να θυμάσαι απο αυτούς που περνάνε και ακουμπάνε τυχαία και ύστερα φεύγουν.

"Τερματικός σταθμός. Παρακαλούνται όλοι οι επιβάτες να αποβιβαστούν απο τον συρμό"

Ειμαι καταθλιπτικος. Αλήθεια η ψέμα?

Ναι. Έτσι είμαι.
Το λέει και το όνομα μου στο τουίτερ άλλωστε: "ειμαι καταθλιπτικος".
Δέν ξέρω αν γεννήθηκα έτσι, αν έγινα στην πορεία η αν έδωσα στον εαυτό μου αυτό το επίθετο για να μπορώ να αντλώ δύναμη απο αυτή την κατάσταση. Θα μου πείς λίγοι είναι αυτοί που παίρνουν δύναμη απο κάτι τέτοιο τόσο σοβαρό ίσως.. Εγώ το βλέπω περισσότερο σαν καταφύγιο. Καταφύγιο απο τον κόσμο, τον πόνο, ισως την αλήθεια και μερικές φορές απο τον ίδιο μου τον εαυτό. Πόσο δύσκολη είναι η αλήθεια και πόσοι είναι αυτοί που μπορούν να την επωμιστούν αλήθεια? Γιαυτό και εγώ χάνομαι. Κλεισμένος σε ένα σπίτι ακούγοντας μουσική και γράφοντας ότι μου κατέβει στο κεφάλι. Αδιαφορώ πλέον αν αυτά που γράφω θα πρεπέι να είναι καλογραμμένα για να μου πεί ο άλλος το "μπράβο". Απλα τα γράφω για να μην τα έχω μέσα μου.

Και αυτό το "μέσα" πόσα ακόμα να χωρέσει? Ποσες χιλιάδες συναισθήματα και αναμνήσεις μπορεί ακόμα να κρατήσει χωρίς να σπάσει κάποια στιγμή, με αποτέλεσμα να φύγουν όλα, και να μείνω κενός? Και μετά? Μετά τι? Έχω νιώσει μια φορά κενός και ίσως είναι το χειρότερο συναίσθημα. Νομίζεις για μερικά λεπτά, μπορεί και ώρες, πως τίποτα δεν έχει νόημα. πως τίποτα δεν ειναι το ίδιο και ποτέ δεν θα είναι το ίδιο ξανα. Γιατί να σηκωθείς απο το κρεβάτι αφού όλος ο κόσμος για σένα βρίσκεται στο ταβάνι που κοιτάς για ώρες?

Πάντα ήμουν αυτός που θα δώσει τα πάντα. Σε όλους. Απο συμβουλές μέχρι και ζάχαρη στον γείτονα επειδή του τελείωσε και είναι Κυριακή. Ποτέ δεν έβαλα τον εαυτό μου πάνω απο κάποιον άλλον. Δεν με ένοιαζε να πονάω εγώ, αν οι γύρω μου ήταν καλά, αν μπορούσαν έστω να χαμογελάσουν εγώ θα ήμουν καλά, και ας μην ήμουν καλα, εσωτερικά.

Και τώρα? Τώρα που για μια φορά, μετά απο καιρό, τα πράγματα πάνε έτσι όπως τα ήθελα γιατί φτάνω πάλι στο ίδιο σημείο? Έχω ακούσει να μου λένε ¨μην κλαις επειδή τελείωσε, χαμογέλα επειδή συνέβη". Το θέμα δεν είναι πως τέλειωσε. Δεν θα τελειώσει έτσι απλά. Το θέμα είναι πως χαμογελάω και κλαίω για το ίδιο ακριβώς πράγμα. Γιατι οι καταστάσεις δεν με αφήνουν να το χαρώ και να το αξιοποιήσω στο 100% των δυνατοτήτων μου.

Ναι ναι, ξέρω πως φάσκω και αντιφάσκω οπως μου είπε και μια φίλη με τα λεγόμενά μου, άλλα ο γραπτός λόγος δεν είναι τόσο εύκολος να κατανοηθεί, ούτε να καταλάβεις τις σκέψεις του άλλου.
Όταν ο μόνος τρόπος έκφρασης είναι ένας υπολογιστής για να πεις όσα δεν μπορείς με λόγια είναι αναμενόμενο να μην γίνεσαι κατανοητός.

Πραγματικά δεν ξέρω αν κάνω κάτι λάθος. Έχω φτάσει σε σημείο να σκέφτομαι δέκα φορές παραπάνω κάθε τι που θα κάνω η θα πώ, για να μην πληγώσω τον άλλον, ακόμα και αν είναι μια χαζομάρα, το πιο απλό πράγμα. Δεν θα μπορέσω ποτέ να καταλάβω το πως δουλεύουμε εμείς οι άνθρωποι. Δεν θα μπορέσω ποτέ να καταλάβω γιατί ονομάζω τον εαυτό μου "καταθλιπτικο". Δεν θα μπορέσω ποτέ να καταλάβω αν φταίω εγώ, ο κόσμος, η ο ωροσκόπος μου. Το μόνο που ξέρω είναι πως δεν θα αφήσω ποτέ αυτο το καταφύγιο που ονομάζω "κατάθλιψη".

Γιατι για εμένα προσωπικά λειτουργεί θεραπευτικά μερικές φορές. Μέσα εκεί μπορώ να βρω τον εαυτό μου, που μερικές φορές με αφήνει μόνο μου να προσπαθώ και πάει και κρύβεται στα μικρά ανθεκτικά τσιμεντένια δωματιάκια περιμένοντας τις βόμβες να πέσουν και να ρημάξουν την ήδη άδεια γη πάνω απο το κεφάλι του.

Τα post it που ηταν κολλημένα στο ταβάνι

Ένα τραγούδι που επαναλαμβάνεται. 

Ένα τραγούδι που επαναλαμβάνεται χωρίς σκοπό και νόημα. Ηχεί μέσα σε ένα άδειο δωμάτιο. Λευκό. Χωρίς πόρτες, παράθυρα η διακοσμητικά. 

Μόνο στα ταβάνι υπάρχουν κολλημένα εκατοντάδες κίτρινα post it. "Τα όνειρά μου θα είναι." Γραμμένα με μικρά γράμματα. Για να μην μπορεί κανείς να τα διαβάσει. Για να μην μπορεί κανείς να με κοροϊδέψει. Για να μην μπορεί κανείς να τα φτάσει. Ούτε και εγώ μπορώ πλέον. Γιατί τα έβαλα τόσο ψηλά; Μάλλον θα ήξερα οτι τα μεγάλα όνειρα είναι για εκείνους που έχουν δύναμη και θέληση για να τα κατακτήσουν.  Η τα έβαλα ψηλά γιατί εκει ήταν η θέση τους. Ανάμεσα στα αστέρια.

Είναι τόσα πολλά που το ταβάνι είναι κίτρινο. Ένας ουρανός γεμάτος όνειρα. Κίτρινα όνειρα. 

Όνειρα που ποτε δεν θα κάνω πραγματικότητα. 

Όνειρα που θα μείνουν για πάντα κολλημένα στο ταβάνι.

Η μουσική δυναμώνει. Αλλάζει ρυθμό και γίνεται πιο ωμή. Σαν τους ανθρώπους. Σαν τα αγρίμια που κυνηγάνε για να ζήσουν. Έτσι είμαστε και εμείς, αγρίμια. Πολλά αγρίμια μαζί που θέλουν να φάνε για να ζήσουν, που θέλουν να φτάσουν τα όνειρα τους. Πολλά αγρίμια μαζί μέσα σε ένα λευκό δωμάτιο. Η κατάληξη όμως είναι γνωστή.. Το ένα αγρίμι θα φάει το άλλο για να επιβιώσει, για να φτάσει τα όνειρα του.. Μια "σφαγή" κάτω απο όνειρα σηματοδοτεί τη θυσία. Τις θυσίες που επιβάλλεται να κάνεις για να φτάσεις το όνειρο σου. Τώρα το δωμάτιο είναι κόκκινο και κίτρινο. 

Κόκκινο απο το αίμα στο πάτωμα , κίτρινο απο τα post it με τα ονειρα στο ταβάνι.

Το σκηνικό αλλάζει.

Ένας μεγάλος δρόμος. Στην μια άκρη εγώ στην άλλη, τι;

Στην άλλη άκρη ότι ποθώ. Έρωτας, φιλία, οικογένεια, στόχοι και τα post it με τα όνειρα μου.

Αρχίζω να τρέχω. Τρέχω, τρέχω μα η απόσταση όλο και μεγαλώνει. Δεν ξέρω αν κάνω λάθος εγώ, αν τα όνειρα μου απομακρύνονται απο εμένα, η αν πρέπει να τρέξω ακόμα γρηγορότερα. Ίσως σε ένα παράλληλο σύμπαν, η απόσταση δεν είναι τόσο μεγάλη. 

Σε ένα παράλληλο σύμπαν μπορώ να αγγίξω αυτά που θέλω απλά κάνοντας ένα βήμα προς το μέρος τους. 

Ο δρόμος χάνεται κάτω απο τα πόδια μου. Και εγώ συνεχίζω να τρέχω. Στον αέρα.

Το λευκό δωμάτιο με τα post it στο ταβάνι, και τα αγρίμια φαντάζει παράδεισος, σε σχέση με αυτό.

Σκοτάδι. Αδιαπέραστο, πυκνό και πιο μαύρο απο τον Έρεβο. Με πνίγει.

 

Κανείς δεν θα μάθει ποτέ, πόσα βράδια δεν κοιμήθηκα για να συντηρήσω και να βάλω σε μια τάξη την ζωή μου.  Ίσως κάποτε τα post it που κόλλησα στο ταβάνι, μπορέσουν να φτάσουν σε εμένα. Ίσως κάποιος άλλος τα φτάσει για μένα. Και μου τα στείλει. Ίσως μου τα φέρει εκείνος που θα κάνει τα όνειρά μου δικά του. Δεν θα τα έχει κλέψει, απλά εγώ θα έχω παραιτηθεί.

Ίσως λοιπόν μου τα στείλει, για να μπορέσω και εγώ έστω και για μια στιγμή να τα κρατήσω στα χέρια μου. Να κρατήσω τα όνειρα μου, που πλέον θα ανήκουν κάπου αλλού.

\

Η κίτρινη ζακέτα

Τελευταία θέση δεξιά, δίπλα στο παράθυρο. Γαλαρία. 

Ενα λεωφορείο γεμάτο απο άγνωστους μεταξύ τους ανθρώπους. 

Κανείς δεν γνωρίζει κανέναν. Κανένας δεν μπορεί να φανταστεί τα προβλήματα και τις χαρές κανενός. Μόνο αν τους κοιτάξεις στα μάτια, εκείνη την στιγμή που διασταυρώνονται τα βλέμματα και ανοίγετε ενας κόσμος χαώδης, ισως μπορέσεις να πάρεις μια ιδέα. 

Άγνωστοι μεταξύ αγνώστων. 

Και όμως είσαι και εσύ εδώ. 

Βρίσκεσαι στο τραγούδι που ακούω συνέχεια απο την ώρα που σε άφησα. Βρίσκεσαι στα ρουθούνια μου και στο άρωμα σου που συνεχίζει να τσακίζει καθε εκατοστό της ύπαρξής μου. Βρίσκεσαι εδώ. 

Και ας σε άφησα πίσω. Και ας μας χωρίζουν απο αύριο και εγω δεν ξέρω πόσα χιλιόμετρα. 

Μπορώ ακόμα να σε αισθανθώ δίπλα μου. 

Και αυτη η ζακέτα, είναι λες και έχει απορροφήσει όλα τα συναισθήματα, όλες τις στιγμές που περάσαμε μαζί. Σαν να θέλει να με κάνει να μην ξεχάσω τίποτα. Και το καταφέρνει.

Οχι πως και η κίτρινη ζακετα μου να μην ήταν θα μπορούσα να ξεχάσω. 

Δεν ξερω τι θα γίνει στην πορεία. Δεν με νοιάζει τι θα γίνει.

Εγω σήμερα θα κοιμηθώ αγκαλιά με την κίτρινη ζακέτα μου.

Και αυτό μου αρκεί.

Καληνύχτα και καλό ταξίδι.

Και να θυμάσαι πως ο ουρανός ηταν, είναι και θα είναι πάντα μπλε.

Ενα μέρος, για να βλέπεις το ηλιοβασίλεμα.

Γεννήθηκα. Μεγάλωσα. Σε γνώρισα. 
Ένας δρόμος χωρίς στροφές, ανηφόρες και μέρη να ξεκουραστείς απο την πορεία σου.
Το ταξίδι μας μικρο, το εχω ξεχάσει σχεδον. Αλλα σε θυμάσαι.
Ναι σε θυμάμαι καθαρά, σαν αυτα που θες να ξεχάσεις και δεν μπορείς.
Θυμάμαι που μου έλεγες: "Μην τρέχεις. Περπάτα αργά και έχε τα μάτια σου ανοιχτά. Χάνεις την ομορφιά της διαδρομής. Αν ομως σκοντάψεις και πέσεις στην πορεία, θα είμαι εδω να σου δώσω το χέρι μου." 
Αυτά ηταν λόγια του αέρα. Ο αέρας πήρε τα λόγια σου, πήρε και εσένα με τον καιρό.
Αν δεν θυμάσαι δεν πειραζει. Είμαι εγω εδώ για να σου θυμίσω τι έγινε μετά. Λίγο πριν το τέλος. 

Θυμάσαι μια μέρα που σου είπα "Φεύγω";
Δεν με ρώτησες ποτέ για που το έβαλα. Για που ξεκίνησα να πάω. Δεν σε ένοιαζε. Ετσι μου έδειξες.
Δεν με ρώτησες ποτε το γιατί. Γιατί επέλεξα να βαδίσω ενα καινούργιο μονοπάτι. Γιατί αποφάσισα να φύγω.
Γιατι δεν με ρώτησες αν θέλω να μείνω; Και αν δεν ήθελα γιατί δεν με εμπόδισες για να μην φύγω;
Έτσι ήσουν. Η ετσι είχες γεννηθεί. Μην μπορώντας να συμβαδίσεις με τις συντεταγμένες μιας διαδρομής.
Οι σκέψεις, σου τρυπάνε το μυαλό. Τα αισθήματα τσακίζουν την ψυχή σου. Τα θέλω επικρατούν των τρέπει.
Η ρουτίνα αρχίζει να διαβρώνει την καθημερινότητα. 
Καμία "Καλημέρα", "Καληνύχτα" και κανένα "Σ'αγαπω" δεν ηχεί όπως πρώτα στα αυτιά μου.
Πριν καν γεννηθούν, πεθαίνουν.

Δεν έμεθες ποτέ την κρυφή μου επιθυμία.
Δεν έμαθες ποτέ οτι ήθελα να έρθεις μαζί μου. Σε ενα καινούργιο ταξίδι. Μόνο για εσενα και εμένα.
Σε έναν δρόμο με στροφές, ανηφόρες και μέρη για να σταματάς να δεις το ηλιοβασίλεμα.
Έμεινες εκει, κοιτάζοντάς με να φεύγω. Δεν με ρώτησες που παω. 
Δεν με νοιάζει αν θα εχω ενα χέρι να πιαστώ αν πέσω. Θα μάθω να σηκώνομαι μόνος μου.
Δεν θα περπατάω. Θα τρέχω. Όπως τρεχει και η ζωή, και θα πιάσω το δικό της χέρι. Ας με πάει οπου θέλει.

Έφυγα για να πάω εκεί. Εκεί που τελειώνει το ουράνιο τόξο. 
Εκεί που όλα ειναι μαύρα και άσπρα. Όπως και οι μέρες μακρυά σου. Θα τις κάνω ομως γκρί. Ακους;
Εκεί που η ρουτίνα φαντάζει λέξη αφύσικη. Κάθε λεπτό βλέπεις να γεννιέται μπρος στα μάτια σου κατι καινούργιο.
Το βλέπεις να μεγαλώνει, να αλλάζει μορφές. Φίλοι, έρωτες, εχθροί, γονείς. Μια καινούργια ζωή.
Θα πορευτώ μαζί τους, αφού εσύ δεν διάλεξες να είσαι στο πλάι μου, με διάλεξαν αυτοί.
Μείνε πίσω. Γίνε ένα με το μαύρο και το άσπρο. Σαν τις μάσκες των μίμων. 
Ανέκφραστες. Ψυχρές.

Και όταν κουραστώ θα κάτσω σε ένα απο αυτά τα μέρη που μπορείς και βλέπεις το ηλιοβασίλεμα.
Κρίμα να μην είσαι και εσύ μαζί μου. 
Ποτέ δεν είδαμε το ηλιοβασίλεμα μαζι. Ηταν επιλογή σου. Και τότε, και τώρα. Πάντα θα είναι.
Θα κάτσω εκεί. για ώρες. Ίσως και για χρόνια, και θα αναπολώ την διαδρομή. Λυπάμαι.
Λυπάμαι που δεν πρόλαβες να δεις το ηλιοβασίλεμα και σε λίγο ο ήλιος δύει. 
Σκοτεινιάζει και αρχίζει να κάνει κρύο.

Θα βρίσκομαι εκεί και θα μονολογώ. Για εμένα, για εσένα, για τους άλλους. 
Για την ζωη που πέρασε και με βρήκε να περιπλανιέμαι σε εναν δρόμο.
Με στροφές, ανηφόρες και μερη για να βλέπεις το ηλιοβασίλεμα. Ηταν όμως επιλογή μου το ταξίδι αυτο.
Δεν έμεινα σε εναν δρόμο στρωμένο με ροδοπέταλα. Ήθελα να δω το ηλιοβασίλεμα.
Και τα κατάφερα.

Πέρασαν βράδια και βράδια περιμένοντας οχι μόνο τον ήλιο να φανεί, αλλα και εσένα.
Αν ποτέ λοιπόν αποφασίσεις να κάνεις το ταξίδι αυτό μόνος σου, είτε είμαι εγώ ο προορισμός είτε όχι,
ξέρεις που να με βρείς. Θα βρίσκομαι εκει και θα μονολογώ.
Ψάξε με λοιπόν οταν θα έχει ξημερώσει.
Θα σε καρτερώ.

Ψε(γ)ματα ονειρου

Σε ονειρευομαι τοσο που σχεδον χανεις την πραγματικοτητα σου. Την πραγματικη σου υποσταση.

Αραγε θα βρω καποτε τον χρονο και την δυναμη να διωξω και το ζωντανο κορμι σου?

Σε ονειρευτηκα τοσο που τα χερια μου, συνηθισμενα πλεον να αγκαλιαζουν τον σχεδον ανυπαρκτο ισκιο σου, θα φανουν πολυ μικρα για να τυλιχτουν γυρω σου

Και μπροστα σε αυτο το κατι που με βασανιζει καιρο και με αξουσιαζει χρονια θα μεινω μαλλον μια μικρη σκια. Ο ερωτας κυλαει και φευγει σαν τα νερα του ποταμου. 

Φευγει ο ερωτας. Η ζωη ομως ειναι αργη και βιαιη σαν την ελπιδα.

Περνουν οι μερες, περνουν οι βδομαδες, σαν να μην εχει περασει καθολου ο χρονος.

Σαν το ρολοι που σταματησε και δειχνει μια και μοναδικη ωρα. Ενα αχρηστο διακοσμητικο τοιχου.

Δυο φορες την μερα ομως, μια το πρωι και μια το βραδυ, το ρολοι μου νιωθει σε απολυτη αρμονια με το υπολοιπο συμπαν. 

Αν καποιος εβλεπε το ρολοι εκεινες τις δυο στιγμες θα ελεγε πως λειτουργει στην εντελεια.

Ετσι και εγω.

Ειμαι κολλημενος σε μια στιγμη.

Καρφωμενος και ακινητος.

Γινομαι και εγω ενα αχρηστο διακοσμητικο σε εναν αδειο τοιχο.

Ξερω ομως οτι η ζωη εχει κατι το διαφορετικο.

Ξερω πλεον οτι η ζωη μας ειναι το αθροισμα εκεινων των στιγμων, που παροτι φευγαλεες, μας επιτρεπει να αντιλαμβανομαστε τον συντονισμο μας με το συμπαν.

Και απο την μια στιγμη στην αλλη σαν να ξυπνω απο το ονειρο, και εισαι διπλα μου ακριβως, στο ιδιο κρεβατι. 

Συνηθιζα να σε ονειρευομαι τοσο συχνα που ξυπνουσα κοιταζα το αχρηστο ρολοι και κοιμομουν στο πατωμα.

Πλεον εκθετω τον εαυτο μου σε ολες τις πτυχες της ζωης, του χρονου, του ερωτα και εσενα.

Να ξερεις πως σε ονειρευτηκα πολυ!

Περπατησα μαζι σου, μιλησα μαζι σου, κοιμηθηκα με το φαντασμα σου 

και παρολο που ηταν φαντασμα και σκια εκατο φορες περισσοτερο σε αναζητουσα.

Να μου επιτρεπεις λοιπον να πονω τον πονο σου. 

Ειναι ευτυχια. 

Η μονη ευτυχια που μπορω να νιωσω.