Πανω απο τα συννεφα.

Ο κοσμος σκοτεινιασε.
Ο ηλιος κρυφτηκε.
Και εμεις χαθήκαμε.
Παραπαταμε στην σιωπη γιατι τα ονειρα δεν μιλανε πια. Δεν μας δειχνουν τον δρομο.
Γινομαστε διαφανοι οταν κοιτιομαστε στα ματια. Δεν μπορουμε την αληθεια, κρυβομαστε στο ψεμα.
Δεν μιλαμε γιατι καποιος μας εκοψε την γλωσσα, και αν κοιταξεις στον καθρεφτη θα τον δεις.
Μειναμε μονοι σε μια πολη γεματη νεκρα ονειρα.
Προσπαθω να ξυπνησω ομως αυτο δεν ειναι ονειρο.
Ειναι το τελος μιας εποχης. Ενα τελος λυτρωτικο. Και εσυ καπου εκει γελας.
Τα ποδια μου δεν με κρατανε τωρα πια.
Προσπαθω να κρατησω το κορμι μου ορθιο, αλλα δεν υπακουει ουτε και αυτο.
Σταματησε να δεχεται εντολες. Ειναι ελευθερο, ειναι ετοιμο να πεταξει.
Και οπως αφηνω την γη, σε ακουω να φωναζεις να σε παρω μαζι μου.
Η φωνη σου ομως ξεμακρυνεται απο τα αυτια μου.
Αυτο το ταξιδι ειναι μονο για εναν.
Λυπαμαι.
Δεν αντεχεται το βαρος δυο αδειων κορμιων.
Τωρα χανεται και η φωνη σου. Ξεχασα κιολας το προσωπο σου.
Δεν σε γνωρισα ποτε και ομως σε ξερω καλυτερα απο σενα.
Δεν με αγγιξες ποτε αλλα τα σημαδια σου ειναι πανω μου.
Δεν ακουσα ποτε την φωνη σου, μα τωρα αυτη με ξεκουφαινει.
Νιωθω το κορμι μου να απομακρυνεται απο εσενα, απο την αδεια πολη και απο εμενα.
Φτανει ψηλα, αναμεσα και πανω απο τα συννεφα.
Και εκει σταματα. Δεν κινειται αλλο πια. Σαν να σταματησε ο χρονος, να χαθηκε, να πηγε μακρια.
Δεν μπορω να συνηθισω στο κενο, και ομως η απουσια σου με γεμιζει.
Μενω εδω, να κοιταζω την αδεια πολη απο ψηλα.
Μενω εδω που το κενο κραταει χιλια χρονια.

Κενός λόγος.

Πότε δεν ήμουν κάλος στα λόγια.

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. 

Χόρτασα μάλλον από τα λόγια των ανθρώπων. 

Λόγια που μιλάνε για αγάπη, για όνειρα, για φιλία, για πράγματα που ποτέ δεν μπόρεσαν να σπάσουν το φράγμα της φαντασίας και να γίνουν πραγματικότητα, γεγονότα και πράξεις. 

Λέξεις που ειπώθηκαν από χείλια στεγνά. 

Λόγια που ειπώθηκαν σε στιγμές που η λύπηση πήρε την θέση της συμπόνιας.

Μια ζωή μέσα σε λόγια κενά. Μια ζωή μέσα στο κενό. 

Ότι μεγαλώνει στο κενό η στην μοναξιά λένε γίνεται άγριο.

Τα λόγια δεν είναι ποτέ αρκετά. 

Τα λόγια ποτέ δεν σήμαιναν πολλά.

Γιαυτό και εγώ σταμάτησα να μιλάω. Σταμάτησα να λέω τι με ενοχλεί, τι μου αρέσει, τι θέλω, τι δεν θέλω. Σταμάτησαν οι σκέψεις μου να γίνονται λόγια. Και έδωσα την θέση τους στις πράξεις. Πολλές από αυτές σωστές, περισσότερες από αυτές λάθος. Πολλές από αυτές δεν έγιναν όπως τις είχα σχεδιάσει. Πότε όμως τα πράγματα έρχονται έτσι όπως τα έχουμε σκεφτεί; Κάπως έτσι σταμάτησα να μιλάω. Κάπως έτσι τα λόγια που δεν είπα γίνανε πράξεις, που άλλοτε έφερναν πόνο και άλλοτε χαρά. 

Δεν θα μπορέσουμε ποτέ να καταλάβουμε τι πονάει περισσότερο,

τα λόγια που ειπώθηκαν ή οι σκέψεις που έγιναν πράξεις; 

Από την άλλη όμως ίσως να μην μπορούμε, ίσως και να μην θέλουμε να καταλάβουμε.

Είναι ωραία η άγνοια όταν δεν σου προκαλεί πόνο.

Είναι ωραιότερη όμως όταν υπάρχει η πλήρης συνείδηση του λάθους και του σωστού.

Όταν όμως έρθει η στιγμή και καταλάβεις τα λάθη σου, 

τότε θα παρακαλάς την άγνοια να γίνει η καλύτερη σου φίλη, για να μην πονάς.

Όμως αυτή δεν θα είναι εκεί. 

Θα σε έχει εγκαταλείψει όπως εγκατέλειψε και εμένα.

Και μέσα σε μια στιγμή θα δούμε όλα τα λάθη μας να μας κοιτούν κατάματα.

Και το μόνο που θα έχουμε να μας κρατάει συντροφιά μέσα στο κενό, στα λόγια, 

στα πρόσωπα, στις πράξεις στα λάθη και στις σκέψεις μας, θα είναι ο πόνος.

Ο πόνος που από την αρχή μόνοι μας γεννήσαμε.

Γιατί φταίει που δεν μάθαμε να είμαστε καλοί στα λόγια.

Σε μια κουταλιά νερό.

Εχουν κατι ομορφο αυτες οι μερες που ξεκινανε και τελειωνουν με βροχη.

Ενα συναισθημα που δεν μπορεις να περιγραψεις με λογια και ομως σε γεμιζει.

Αυτη την βροχη ζητας.

Την ζητας σαν να εχεις περασει καιρο πολυ στη ξηρασια της ερημου, την ζητας σαν απελπισμενος ταξιδιωτης που κουραστηκε να περιπλανιεται στο πουθενα. Την ζητας σαν το γαλα που ζητουσες απο την μαμα σου οταν ησουν μικρος. Νομιζεις πως αν βραχεις με το νερο της ολα τα προβληματα σου θα λυθουν, θα λυτρωθεις απο τις σκεψεις και απο τα συναισθηματα που πλημμυριζουν το μυαλο σου.

Ομως οσο και αν θες να βγεις εκει εξω και να βραχεις μεχρι το κοκκαλο κατι σε κραταει μεσα στο σπιτι. Στην ζεστασια της σιγουριας σου. Καθεσαι απλα και την βλεπεις απο το μικρο σου παραθυρο. Μπορεις να την μυρισεις. 

Και εκει που μια μυρωδια σε γεμιζει, αρχιζεις και κλαις.

Χωρις να ξερεις το γιατι.

Μαλλον φοβασαι.

Φοβασαι πως τα προβληματα και οι εγνοιες σου και οι σκεψεις σου δεν θα φυγουν απο το κεφαλι σου, αλλα θα βαρυνουν απο την βροχη και θα σε κανουν να πεσεις στην γη. Φοβασαι πως η βροχη θα σε πονεσει, φοβασαι πως μολις ακουμπησει το δερμα σου, αυτο θα αρχισει να καιγεται. Και οσο πιο πολυ φοβασαι τοσο πιο πολυ αυτη θα δυναμωνει.

Φοβασαι πως θα πνιγεις απο το πολυ νερο. 

Ετσι γινεται ομως.

Ολοι μας πνιγομαστε σε μια κουταλια νερο.

Το αγορι απο το πουθενα

Ηταν χειμωνας ξανα και εκεινος ηταν ολομοναχος.

Μονος, χωρις καμια συντροφια, περα απο τις φωνες που ακουγε παντου ολογυρα.

θυμοταν καποιους ανθρωπους. Θυμοταν αυτους που ηρθαν, αυτους που εφυγαν, θυμοταν επισης αυτους που ειχαν φυγει πριν ερθουν κοντα του. Δεν θυμοταν κανεναν ακριβως.

Θυμοταν μονο μια μερα που σκεφτηκε "ΕΙμαι Ολομαναχος. Δεν υπαρχει αλλος εκτος απο μενα". 

Ζουσε στο σκοταδι. Εμαθε τον εαυτο του να περπαταει στο φως, αν και δεν ηταν ευκολο. Για ενα διαστημα τον πονουσε, τον αρρωσταινε.

Περιπλανηθηκε πολυ. Ετσι του ειχε πει μια φωνη στο κεφαλι του. Καποιες μερες ομως δεν πηγαινε πουθενα. Καποιες μερες ηταν χρονια. Ζουσε εδω και εκει, με αυτους και με εκεινους με αυτους που ηρθαν, αυτους που εφυγαν, με αυτους που ειχαν φυγει πριν ερθουν κοντα του και, τελικα, με κανεναν.

Οι εποχες αλλαζαν. Εκαναν κυκλους, ερχονταν περνουσαν και ξαναερχονταν, ξανα και ξανα. 

Εκανε κρυο, και υστερα δεν εκανε.

Οι νυχτες ηταν ατελειωτες και υστερα δεν ηταν.

Που και που ετρωγε. Προσπαυθουσε να ταισει την ψυχη του παρα το σωμα του.

Για ενα διαστημα ειχε τον ωκεανο διπλα του, απεραντο και γκριζο, και μια παραλια γεματη πετρες λειασμενες απο το νερο, και ψηλα πευκα που απλωναν τα μακρια χερια τους πανω απο την επιφανεια του νερου.Την νυχτα εβλεπε τα αστερια να κινουνται, παρακολουθουσε την Σεληνη να ξεπροβαλλει ορμητικη και υστερα να βουταει στην θαλασσα. 

Αυτη την φεγγαρολουστη νυχτα, οταν ειχε περασει πολυς καιρος που ηταν ολομοναχος, χωρις ουτε ενα φιλο στον κοσμο αν του κρατησει συντροφια σκεφτηκε "Ελατε εδω..."

Ηρθαν. Πρωτα ενας, υστερα ενας δευτερος ολο και περισσοτεροι. "Ελατε κοντα μου..."

Ξεπροβαλαν μεσα απο τις σκιες. Επεσαν απο τον ουρανο και απο ολα τα ψηλα μερη ολογυρα, και συντομα ηταν αμετρητοι. Στριμωχτηκαν ολογυρα του με τα ονειρευομενα προσωπα τους. Τους αγγιξε, τους χαιδεψε και δεν ενιωθε πια μονος.

Ρωτησε "Εμεις ειμαστε ολοι; Γιατι δεν εχω δει κανεναν, ουτε αντρα ουτε γυναικα εδω και πολλα χρονια. Δεν υπαρχει αλλος εκτος απο μενα;"  Αλλα οσο και αν ρωτουσε Δεν ειχαν να του δωσουν την απαντηση, μοναχα τον κοιταζαν με αυτο το κενο βλεμμα, αδειο απο ψυχη και σκεψη και συναισθημα.

"Πηγαινετε τωρα" σκεφτηκε και εκλεισε τα ματια του. Κι οταν τα ανοιξε, ειδε πως ηταν παλι μονος.

Ετσι εφυγε τρεχοντας απο εκεινο το μερος. Αρχισε να τρεχει και δεν σταματησε ποτε.

Take Me Somewhere Nice

Θελω να με πας εκει που τελειωνει ο κοσμος. 

Εκει που η γη αγκαλιαζει τον ουρανο και η θαλλασα ακουμπα την στερια.

Εκει που η μερα κρατα οσο και η νυχτα και το χρωμα στον ουρανο 

ειναι τοσο γλυκο που σε κανει και κλαις. Εκει που το ονειρο συναντα την πραγματικοτητα. 

Εκει που βρεθηκαμε την πρωτη φορα. 

Εκει που συναντιουνται πρωτη φορα ολοι οι ανθρωποι, 

δυο φιλοι, δυο εραστες, εκει που μια μητερα συναντα για πρωτη φορα το παιδι της. Εκει που ο χρονος σταματα και εγκλωβιζεται σε μια γυαλινη κλεψυδρα και κυλα αργα. 

Εκει που κανενας φοβος και κανενας εφιαλτης δεν μπορει να μας βλαψει. 

Εκει που ολες οι ομορφες ιστοριες και τα παραμυθια δεν τελειωνουν. 

Εκει που εσυ, εγω και ολοι μας ειμαστε μερικα, τοσα δα μικρα, αστερια μπροστα στην ακρη, στην ακρη του συμπαντος. Και εκει στην ακρη, δεν φοβασαι πια. 

Εκει στην ακρη μπορεις και παλι να ζησεις. Μπορεις να δεις οτι σου ελειπε, οτι ηταν μπροστα στα ματια σου και δεν μπορουσες να δεις. 

Εκει που το τωρα μοιαζει αιωνιο και το αυριο μοιαζει με ιστορια. 

Και αν ποτε ξεχασεις τον δρομο για να βρεθεις εκει που τελειωνει ο κοσμος, απλα κλεισε τα ματια σου και αφησου. Ασε το σκοταδι που βλεπεις να γινει φως. 

Ασε τις ομορφες σκεψεις να σε πλημμυρισουν, και κλεισε τις ασχημες σε ενα στεγανο δωματιο, κλεισε την πορτα και κρυψε το κλειδι. Τοτε θα δεις το χρωμα αυτο στον ουρανο που θα σε κανει να κλαψεις. 

Και σε παρακαλω, οταν το δεις και κλαψεις για ωρα απο ευτυχια, 

υποσχεσου μου πως θα ερθεις να μου θυμισεις και εμενα τον τροπο να το δω. 

Πηγαινε με εκει που τελειωνει ο κοσμος και αρχιζει η ζωη.

                           

                                                             

One way please.

Η αποσταση μεγαλωσε και αλλο.
Μην μου πεις πως δεν το βλεπεις.
Χαθηκαμε μαλλον και εμεις στην διαδρομη.
Σταματησαμε να παρουμε μια ανασα και ξεχασαμε να συνεχισχουμε.
Μα τα πνευμονια μας τωρα που πνιγονται απο οξυγονο, εμεις χαθηκαμε.
Τι να το κανεις το οξυγονο οταν δεν μπορεις να το ξοδεψεις σωστα;
Η σταση μας κρατησε μερες, βδομαδες, μπορει και χρονια.
Το οξυγονο τωρα μας σκοτωνει αντι να μας δινει ζωη.
Τωρα που ειμαστε χαμενοι στον χωρο και στον χρονο το τελος ειναι πιο γρηγορο.
Πιο γρηγορα απο τον χρονο, πιο γρηγορο απο εμενα και εσενα.
Κανε μια προσπαθεια και γυρνα να με βρεις.
Εδω ειμαι ακομα, δεν χαθηκα.
ΕΙμαι εδω που με αφησες και ακομα ξεκουραζομαι.
Το οξυγονο ομως μαζευτηκε πολυ και τα δικα μου τα πνευμονια δεν αντεχουν.
Εγω, δεν αντεχω στο πολυ.

Χωρις επιστροφη.
Ταξιδι για εναν.
Παντα ενας ο προορισμος, παντα ενας και ο ταξιδιωτης.
Πιο ταξιδι φτιαχτηκε στην ζωη για 2;
Κανενα. Μοναχα μερικες μικρης διαρκειας "εκδρομες".
Μια βολτα γυρω απο τα γνωστα και παλι πισω.
Μα εσυ εκλεισες εισιτηριο χωρις επιστροφη. Εφυγες και δεν θα γυρισεις.
Η αποσταση μεγαλωνει και αλλο καθως απομακρυνεσαι.
Αν ηξερα πως θα γινοταν ετσι θα σου εκανα εγω δωρο αυτο το εισιτηριο.
Ενα εισιτηριο χωρις επιστροφη, για εναν επιβατη με αγνωστο προορισμο.
Ποτε δεν ηξερα που ηθελες να πας.
Τωρα ξερω.
Καπου μακρια απο μενα.
Μα σαν χορτασεις απο το αγνωστο και θελεις να γυρισεις βρες τροπους,
χτισε γεφυρες και ελα να με ξαναβρεις.
Θα ειμαι εκει ακριβως που με αφησες, εκει που χαθηκαμε,
εκει που σταματησαμε για να ξεκουραστουμε,
Ακομα και αν φυγεις ακομα και αν τελικα επιλεξεις να μεινεις
να ξερεις πως θα ειμαι εκει που παντα με αφηνες.
Ενα βημα πιο πισω.

2. Το αντιο

Το δωματιο ειναι παλι σκοτεινο.
Στο κεντρο του μονο βρισκεται ενα τραπεζι με δυο καρεκλες.
Εκεινος καθεται απεναντι μου καπνιζοντας ενα τσιγαρο. Εχει καπνισει πολλα τσιγαρα απο την ωρα που ηρθε εδω. Δεν μιλαει, μοναχα με κοιταει και κανει το ενα τσιγαρο πισω απο το αλλο. Το προσωπο του δεν φαινεται καθως το φως δεν ειναι αρκετο. Το βλεμμα του ειναι τοσο διαπεραστικο που το νιωθω να περναει απο μεσα μου και να τρυπα τον τοιχο πισω μου.
Καθομαστε ετσι για ωρες μα δεν λεμε κουβεντα. Τον ακουω να μιλαει μεσα στο κεφαλι μου, να κανει την μια ερωτηση πισω απο την αλλη. Ειναι ο δεκτης και εγω ειμαι ο πομπος. Δεν αντιδρα σε καμια απαντηση μου. Δεν ξαφνιαζεται απο κανενα μυστικο. Ειναι λες και ξερει καθε λεξη που θα πω, πριν την πω.
Σταματαω να μιλαω και εκεινος αναβει ακομα ενα τσιγαρο. Βολευεται καλυτερα στην καρεκλα του και γερνει προς το μερος μου. Και το βλεμμα του ειναι σκοτεινο σαν το δωματιο.
"Ωραια. Αυτα που ηθελα να ακουσω, η μαλλον αυτα που ηθελες να μου πεις τα ειπες. Δεν νομιζω να χαρηκες και πολυ που με ειδες ομως. Η μαλλον ξαφνιαστηκες με τον τροπο με τον οποιο ηρθα σε εσενα, αλλα ηταν καιρος να το κανω. Βλεπεις εσυ δεν με εψαξες ποτε. Ετσι αποφασισα να ερθω εγω να σε βρω. Οταν δεν παει ο Μωαμεθ στο βουνο παει το βουνο στον Μωαμεθ. Δεν ηρθα για να μεινω. Ηρθα απλα να δω τι κρυβεις εδω, η καλυτερα να δω που κρυβεσαι. Ωραιο το σκοταδι ε; Ποσο καιρο εισαι εδω μεσα; Λογικα αρκετο για να μην με ψαξεις τοσα χρονια. Τι κριμα που χανεις τον κοσμο εξω απο αυτο το σκοτεινο δωματιο ομως. Τι κριμα που δεν μπορεις να βγεις εκει εξω και να ζησεις. Δεν με εψαξες ποτε, αν το εκανες ολα θα ηταν αλλιως. Μην απορεις για το που βρισκομουν. Εσυ δεν με ηθελες διπλα σου. Υπαρχω πριν απο εσενα να ξερεις. Εκει την στιγμη που οι γονεις σου εκαναν ερωτα για να ερθεις στην ζωη εσυ. Ημουν εκει οταν τα παιδια στο σχολειο δεν σε επαιζαν και σου κρατουσα συντροφια. Ημουν εκει, στην ταρατσα του σπιτιου σου οταν κοιτουσες το κενο και σε κρατησα απο τον ωμο για να μην κανεις το βημα. Και μετα απλα με εδιωξες. Εκανες πως δεν με ηξερες. Πως δεν ζησαμε τιποτα μαζι. Μεσα σε ενα βραδυ με απαρνηθηκες και με εδιωξες μακρυα. Με εκλεισες σε ενα κουτι καπου στα βαθυ του μυαλου σου και δεν με αφησες να βγω ποτε. Μεχρι τωρα. Που η ψυχη σου η ιδια με αφησε ελευθερο. Ηρθα απλα να σου πω αντιο, και οχι εις το επανιδειν.
Ηρθε η ωρα να φυγω, και ξερω πως δεν θα σου λειψω. Ηρθα απλα να σου πω οτι ηταν ωραια, εκει στο μικρο κουτι, που με ειχες κλεισμενο. Μπορεσα και σε εμαθα. Οχι εσενα, οχι τον ανθρωπο που εχω μπροστα μ αυτη την στιγμη που τρεμει ακομα και την σκια του, αλλα αυτο το παιδι που εχεις χασει, και εχει κρυφτει βαθια στο απειρο του κοσμου σου. Γιαυτο ενα πραγμα θα σου πω και βαλτο καλα στο μυαλο σου. Φροντισε να βρεις εκεινο το παιδι, καντο να σε αγαπησει, αγαπησε το και εσυ, αστο να σε μαθει να ζεις."
Σηκωθηκε αργα, πεταξε το τσιγαρο του στο πατωμα και μου γυρισε την πλατη του βαδιζοντας προς την εξοδο. Ανοιξε την πορτα και πριν χαθει στο λευκο φως που εμπαινε απο την ανοιχτη πορτα γυρισε πανω απο τον ωμο του και μου ειπε "Αντιο, και ελπιζω οταν σε ξαναδω να δω εκεινο το παιδι στα ματια σου. Καληνυχτα" και υστερα το δωματιο σκοτεινιασε ξανα. 

1. Η γνωριμια

Συνηθισα το σκοταδι.

Τη μυρωδια του, την αισθηση του. Η παρουσια του μονο με γεμιζει. Μπορω πλεον να κινουμαι πολυ ευκολα μεσα του, σαν να υπαρχει τοσο φως οσο και αυτο που λειπει. Ενας κοσμος γεματος σκοταδι. Και ομως εκει μπορεις να δεις πιο καθαρα απο οτι στο φως. Ολες οι αισθησεις ειναι σε ετοιμοτητα να αντιληφθουν το παραμικρο γυρω σου. 

Και εκει ειναι που τον ανακαλυπτεις. 

Μια πορτα ανοιγει ξαφνικα και το φως με τυφλωνει, προσπαθω να προσαρμοστω στο φως που ποναει τα ματια μου. Το μονο που μπορω να δω ειναι μια φιγουρα να βρισκεται στον ιδιο χωρο μαζι μου. 

Η πορτα κλεινει, και το δωματιο βυθιζεται παλι στο σκοταδι. Τωρα ξερω πως καποιος υπαρχει στο δωματιο και το γεγονος οτι μπορει να ειναι ενας αγνωστος με τρομαζει. Ψηλαφιζω τον τοιχο και κουρνιαζω στην πρωτη γωνια που συνανταω. Ακουω τα βηματα του να με ψαχνουν στον χωρο, χωρις ομως να φωναζει το ονομα μου που το ξερει ηδη. Μπορω να μυρισω την μυρωδια της σαρκα του. Κατι μου θυμιζει αλλα δεν μπορω να καταλαβω τι. 

Τον νιωθω να ερχεται ολο και πιο κοντα μου. Προσπαθω να δω το προσωπο του μα δεν μπορω. Το σκοταδι που ηταν ο καλυτερος μου φιλος τωρα εγινε ο εχθρος μου. Μονο οι αισθησεις μου ειναι ακομα εδω. Το μυαλο μου σταματαει. Στο στομα μου δεν μπορει να αρθρωσει λεξη. Τα ματια μου πλεον κοιτανε στο κενο για να δουν αυτο που δεν θελω. 

Μπορω να μυρισω την ανασα του. Βρισκεται ακριβως μπροστα μου, και ομως αν ηθελε να μου κανει κακο θα το ειχε κανει απο την αρχη. Ομως, οχι. Το νιωθω. Καθεται ακριβως μπροστα μου και με παρακολουθει. Δεν κανει τιποτα αλλο εκτος απο το να με κοιταει, και ειμαι σιγουρος πως ενα ειρωνικο χαμογελο εχει σχηματιστει στα χειλια του. Το ευχαριστιεται που δεν μπορω να τον δω. 

Που υπαρχει και δεν ξερω ποιος ειναι. Που εχει το πανω χερι. 

Η φιγουρα του τωρα ειναι ακομα πιο σκοτεινη. Το προσωπο του δεν φαινεται. Μα ειναι ακριβως μπροστα μου. Τον ακουω να πλησιαζει και αλλο και το σωμα μου παραλυει.

Με πλησιαζει τοσο που το μαγουλο του ακουμπα το δικο μου και το σωμα μου αντιδρα λες και χτυπηθηκε απο κεραυνο. Με πλησιαζει και αλλο και μου ψιθυρίζει στο αυτι, με μια φωνη που θα επαιρνα ορκο πως ηταν και η δικη μου,

"Γεια σου Δημητρη, νομιζω ξερεις ποιος ειμαι, και τωρα ηρθε η ωρα να με αντιμετωπισεις.,.."




                       

Οταν κατι χαθει.

Σημερα ο ηλιος δεν βγηκε απο την ανατολη αλλα απο την δυση.

Σημερα το πρωι κατι μεσα μου δεν ξυπνησε μαζι μου.

Κατι αλλαξε. 

Κατι χαθηκε.

Το πρωι ο καφες δεν ηταν γλυκος οση ζαχαρη και αν εβαλα. 

Κανενα τραγουδι δεν ηταν ίδιο, και ας το ειχα ακουσει χθες. 

Ο χρονος εφυγε γρηγορα παρολο που δεν εκανα και πολλα.

Οι σκεψεις μου ειναι σε πληρη αταξια. Το μυαλο μου επισης.

Η καρδια εδω και καιρο ειναι ακαταστατη. 

Δεν ειναι αυτο ομως που αλλαξε. 

Το φως με ενοχλει, οι δυνατες φωνες με ενοχλουν, 

οι ανθρωποι, οι μυρωδιες, τα συναισθηματα, τα λογια, οι πραξεις. 

Ακομα και η σιωπη που καποτε ηταν φιλη μου τωρα με ενοχλει.

Με ενοχλεις εσυ

αυτος 

αυτη

ο ταξιτζης που του εκανα σημα να σταματησει και δεν σταματησε

ο περιπτερας που του ειπα καλημερα και δεν μου απαντησε

και η αίσθηση της απωλειας περισσοτερο απο ποτε.

Αυτο το κενο που κανεις δεν μπορει να στο αναπληρωσει. 

Με ενοχλει που χαθηκε η μαγεια!

Αποβιβαση

Σημερα το πρωι ο κοσμος σταματησε να γυρνα.

Σταματησε να γυρνα γυρω απο τον αξονα του.

Εγω, εγω ειχα σταματησει πριν καιρο να φερνω βολτες γυρω απο τον εαυτο μου.

Σταματησα να ονειρευομαι. Σταματησα να θυμαμαι, σταματησα να επιθυμω, να βλεπω ονειρα, να γελαω οπως πριν,σταματησα να σε σκεφτομαι, σταματησα να σε κοιταω.

Ενα κοσμος ολοκληρος σταματησε και ο μονος που κινειται ειμαι εγω. Περιπλανιεμαι χωρις να ξερω που παω. Κανω πραγματα μηχανικα σαν ενα ρομποτ που το εχουν προγραμματισει να ξυπνα και να κοιμαται μια συγκεκριμενη ωρα. Χωρις λογικη και αισθηση. Καμια απο της 5 αισθησεις δεν λειτουργει. Χαλασαν μια μια στην πορεια. Οπως χαλανε ολα. Ενα παιχνιδι, μια τηλεοραση, ενα αυτοκινητο, μια ζωη, μια σχεση. Τιποτα δεν ειναι προγραμματισμενο να λειτουργει για παντα. Ολα καποια στιγμη σταματουν να εχουν αξια. Γιαυτο σταματησε και ο κοσμος να γυρνα. Κουραστηκε. 

Ο κοσμος σταματησε να γυρνα.

ΚΑι τωρα ολα ειναι πιο καθαρα, πιο ησυχα πιο αληθινα. 

Το τελος μιας εποχης

Τα βραδια πλεον ειναι ηρεμα. Δεν ερχεσαι πια. 

Αντι για σενα ερχονται ξανα τα ονειρα που εκανα παλια. 

Δεν ξερω γιατι. Δεν ξερω γιατι σταματησες να ερχεσαι. 

Καλυτερα ομως, θα μαθω να ζω και χωρις εσενα. 

Δεν θα ειναι δυσκολο. 

Θα μαθω να μην περιμενω τα βραδια να φανεις. 

Θα μαθω να κοιμαμαι νωρις για να μην σκεφτομαι. 

Θα μαθω να μην ελπιζω στο αβεβαιο.

Θα συνηθισω γρηγορα στην απουσια σου. Αφου παντα με αυτη ζουσα. 

Ειχα καιρο να δω καποιο ονειρο που να μην εισαι μεσα του και εσυ. 

Αλλα τα ονειρα μου τωρα αλλαξαν. 

Εγιναν πιο ζωντανα, πιο ομορφα. Πιο αληθινα. 

Οχι επειδη δεν βρισκεσαι μεσα σε αυτα. Οχι, οχι. 

Απλα ξερω πως τα οενιρα που θα βλεπω απο εδω και περα ισως καποια μερα πραγματοποιηθουν. 

Δεν θα ακουω τα τραγουδια που σε θυμιζουν. 

Θα ψαξω να βρω καινουργια, η θα ακουσω αυτα που ακουγα παλια. 

Δεν θα πηγαινω σε μερη που πηγαιναμε μαζι. 

Θα βρω καινουργια στεκια που να μην εχουν τα αποτυπωματα σου. 

Δεν θα αφησω να περασει μια μερα χωρις να βρισκομαι διπλα μου. 

Διπλα μου μπορω να ειμαι μονο εγω. 

Νομιζω πως εχω την δυναμη. 

Ολον αυτον τον καιρο ζουσα στην σκια σου. 

Νομιζω πως ηρθε η στιγμη να αγαπησω και την δικη μου σκια.

 

Ειναι ωραιο οταν μια εποχη φτανει στο τελος της. 

Ξερεις, μετα τον Χειμωνα ερχεται η Ανοιξη. 

Ετσι και η δικη μας εποχη τελειωνει.... 

Ισως τα ξαναπουμε. Αλλα μεχρι τοτε να ντυνεσαι καλα, γιατι εκει εξω φυσαει αδιαφορια. 

Ετσι ειναι οι ανθρωποι...

Ενα πραγμα προσπαθει να μας μαθει η ζωη απο τοτε που γεννιομαστε.

Οτι ο ανθρωπος ειναι προορισμενος να φευγει και να επιστρεφει οποτε θελει εκεινος. Δεν του αρεσουν τα ορια και τα συρματοπλεγματα. Δεν αρκειται στα λιγα και δεν ηρεμει εχοντας πολλα.

Οταν φευγει, συνηθως, ξεχναει απο που ξεκινησε και δεν ξερει ποτε που παει. Απλα τρεχει παντα για να προλαβει κατι. Τον χρονο, την ζωη, τον ερωτα, τα ονειρα του ισως. Ουτε και ο ιδιος ξερει. Δεν σταματα πουθενα. Ακομα και αν κουραστει δεν θα σταματησει. Θα συνεχισει μεχρι να πεσει κατω και να μην μπορει να παρει ανασα. 

Απο την αλλη ειναι και εκεινοι που θα ειναι παντα εδω. Και αν δεν ειναι εδω, διπλα σου δηλαδη, θα ειναι λιγο πιο κει. Αλλα εσυ δεν θα μπορεις να τους δεις. Θα καθονται σε μια γωνια και θα σου δινουν οσα εσυ ζητας. Θα σου λενε που να πας οταν χανεις τον δρομο. Και θα σε ακολουθουν οπου και αν πας. Ειναι εκει, οταν εισαι παιδι και σου μαθαινουν να περπατας. Ειναι εκει, οταν μεγαλωσεις και θα σου δινουν συμβουλες. Παντα θα ειναι εκει.

Συναντησα πολλους ανθρωπους. 

Οι μισοι εφυγαν και ξεχασαν τον δρομο της επιστροφης και οι αλλοι μισοι ειναι εδω, δεν εφυγαν ποτε, αλλα ακομα και αν εφυγαν συνεχιζουν να ειναι εδω. Πολλοι ειναι αυτοι που ειναι εδω, και ομως, ταξιδευουν αλλου, η μπορει να σχεδιαζουν το επομενο ταξιδι τους, μακρυα μου. Αλλα ετσι ειναι οι ανθρωποι. Ειπαμε, ειναι προορισμενοι να φευγουν, και οσο πιο γρηγορα το καταλαβεις τοσο πιο γρηγορα θα συνηθισεις την απωλεια. Και οταν μαθεις να ζεις χωρις την παρουσια τους, θα καταλαβεις οτι θα τους κουβαλας μαζι σου, για παντα, σε αυτο που εχουμε ολοι και λεγεται μυαλο, ειτε εφυγαν, ειτε περασαν, ειτε ειναι ακομα εδω, ειτε ξεκουραστηκαν διπλα σου.

Χιλιαδες λεξεις δεν φτανουν για αυτους.

Ενα πραγμα προσπαθησε να μου μαθει και εμενα η ζωη και δεν τα καταφερε. 

Σκεφτομαι ομως πως καποιος λογος θα υπαρχει. 

Κατι δεν τους αρκουσε. Κατι αλλο θα εψαχναν και απλα ξεκουραστηκαν για λιγο εδω, διπλα μου.

Σκεφτομαι ομως οτι και εγω ανθρωπος ειμαι, και ετσι τα ξεχναω ολα. 

Ισως καποια μερα φυγω και εγω. Ισως ξεχασω ποιον συναντησα σε αυτο το ταξιδι.  Ισως χαθω και εγω στην πορεια. Ισως συναντηθω ξανα με ολους τους ανθρωπους που ηταν περαστικοι και χαθηκαν.

Ετσι ειναι οι ανθρωποι, ταξιδευουν, ταξιδευουν, ταξιδευουν μεχρι να χαθουν, εκει που τα ονειρα και η πραγματικοτητα συναντιουνται...

 

Παμε μια βολτα μεχρι το φεγγαρι;

Κλεισε τα ματια σου και ακολουθησε με.
Δεν θα ερθει κανεις μεχρι το φεγγαρι.
Εκει θα ειμαστε μονο εγω και εσυ, και θα κοιταμε το απεραντο κενο.
Περα μακρυα θα βλεπουμε μονο που και που μερικα αεροπλανα να πετουν.
Πηγαινοντας που, αναρωτιεσαι.
Ποτε δεν θα μαθεις.
Εδω πανω υπαρχουν μονο το φεγγαρι, εσυ και το κενο.
Και ομως εγω δεν βλεπω τιποτα.
Μοναχα εσενα.
Κλεισε τα ματια σου και ακολουθησε με χωρις να κουνηθεις.
Αυτο το μερος εδω ειναι δικο μας.
Και θελω να το θυμασαι.
Εγω παντα θα το θυμαμαι.
Μην φοβασαι.
Δεν θα ερθει κανεις μεχρι να φυγουμε.
Κανεις δεν θα μπορεσει να μας δει.
Και να σου πω γιατι;
Γιατι δεν φαινομαστε πια. Μονο υπαρχουμε.
Αισθανομαι σαν να σε γνωρισα χθες η σαν να σε ξερω απο τοτε που θυμαμαι τον εαυτο μου.
Με μπερδευεις. Παντα με μπερδευες.
Γιατι με θυμασαι μονο οταν με βλεπεις.
Οταν δεν με βλεπεις με ξεχνας.

Αγαπωντας ενα φαντασμα

Σε ονειρευομαι τοσο που σχεδον χανεις την πραγματικοτητα σου.
Αραγε θα βρω καποτε τον χρονο και την δυναμη να διωξω και το πραγματικο κορμι σου?
Σε ονειρευτηκα τοσο που τα χερια μου, συνηθισμενα να αγκαλιαζουν τον ισκιο σου, θα φανουν πολυ μικρα για να τυλιχτουν γυρω σου και μπροστα σε αυτο το κατι που με βασανιζει καιρο και με εξουσιαζει χρονια, θα μεινω μαλλον μια μικρη σκια.
Ο ερωτας κυλαει και φευγει σαν τα νερα του ποταμου.
Φευγει ο ερωτας, η ζωη ομως ειναι αργη και βιαιη.
Σαν τις ελπιδες.
Περνουν οι μερες, περνουν οι βδομαδες σαν να μην εχει περασει καθολου ο χρονος.
Σαν να ξυπνω απο το ονειρο και εισαι διπλα μου.
Σαν να ησουν απο παντα εδω και να μην εφυγες ποτε.
Συνηθιζα να σε ονειρευομαι τοσο συχνα που κοιμομουν και ξυπνουσα στο πατωμα.
Εκθετω τον εαυτο μου σε ολες τις πτυχες της ζωης, του ερωτα και εσενα.
Θελω απλα να ξερεις οτι σε ονειρευτηκα πολυ.
Περπατησα μαζι σου, μιλησα μαζι σου, κοιμηθηκα με το φαντασμα σου
και παρολο που ηταν φαντασμα και σκια εκατο φορες περισσοτερο σε αναζητουσα. 

Το κοριτσι στον τοιχο

Ειναι ωραιο να βγαινεις βολτες στους ερημους δρομους το βραδυ.
Ειναι ολα τοσο ησυχα τοσο διαφορετικα. Ξεκουραζονται απο ολες τις δυσκολιες και την φασαρια της μερας. Ηρεμουν. Και μαζευουν δηναμεις για την επομενη μερα. Ποσο δυσκολο θα πρεπει να ειναι? Να κανεις το ιδιο πραγμα καθε μερα. 365 μερες τον χρονο. Μπα, τι το σκεφτομαι ποτε δεν θα μαθω ετσι και αλλιως.
Εγω απλα ειμαι ενας νυχτερινος λαθρεπιβατης, που περναει απο τα ηρεμα σοκακια και ταραζει τον υπνο τους με τα βαρια μου βηματα. Και ομως δεν ενοχλω. Συνεχιζουν να μαζευουν δυναμεις για την επομενη μερα. Δεν τους ενοχλει ενας ασημαντος περαστικος.
Και ετσι συνεχιζω και εγω τον δρομο μου. Το βραδυ ολα ειναι ησυχα. Και παρολο που δεν ειναι κανεις να περπαταει στον δρομο, μπορεις να μυρισεις τα αρώματα τους. Ειναι ακομα εδω να μου πουν οτι καποιος περασε απο εδω τρεχοντας να παει στην δουλεια του, καποιος ετρωγε παγωτο με την κοπελα του, οτι καποιος ειχε κατσει στο πιο διπλα παγκακι και κοιταζε απλα ολους τους υπολοιπους.
Παω και καθομαι στην θεση εκεινου που απλα παρατηρουσε.
Ξερω ομως οτι εκεινος μεσα στον γεματο δρομο δε εβλεπε αυτο που βλεπω τωρα εγω.
Στον απεναντι τοιχο ειναι ζωγραφισμενη μια κοπελα με μαυρα μαλλια που μου χαμογελαει. Αυτη την ομορφια ειμαι σιγουρος πως δεν την ειδε αυτος που καθοταν το πρωι στην θεση που καθομαι εγω τωρα. Την βλεπω να με κοιταει στα ματια και ενα χαμογελο να ειναι ζωγραφισμενο στα χειλη της.. Πιανω τον εαυτο μου να της χαμογελαει και για μια στιγμη νομιζω οτι μου σαλεψε και εμενα. Οπως ολου του κοσμου αλλωστε. Το βλεμα της ειναι σταθερο και καθαρο. Το νιωθω να με διαπερνα και να ψαχνει καθε μερος του μυαλου και της ψυχης μου. Χωρις να ξερω το γιατι μου θυμίζει κατι. Και αρχιζω να μιλαω να μιλαω να μιλαω να μιλαω. Και εκεινη ειναι εκει. Με το ιδιο βλεμα και το ιδιο χαμογελο. Μεσα σε 2 ωρες της εχω πει σχεδον την μιση μου ζωη.
Και εκεινο το χαμογελο στο προσωπο της δεν αλλαξε. Δεν εβγαλε αχνα, δεν με διεκοψε, δεν με εκρινε, δεν εκλαψε. Απλα με ακουγε.
Ο δρομος αρχιζει να γεμιζει φασαρια. Μεταλλικοι ηχοι και σειρηνες σπανε την ηρεμια της νυχτας και με κανουν να παρω απο πανω της το βλεμα μου. Εχει κιολας ξημερωσει. Το χρωμα του ουρανου αρχιζει σιγα σιγα να ανοιγει.
Την πλησιαζω και της δινω ενα φιλι στο μαγουλο.
Για μια στιγμη νομιζω πως πεταρισε τα βλεφαρα της, αλλα δεν μπορω να στο πω με σιγουρια.
Θα σε δω και αυριο, να με περιμενεις της φωναζω καθως απομακρυνομαι.
Το ξερω πως και αυριο θα ειναι εκει και θα με περιμενει.

ΥΓ. Αν την ψαξεις και εσυ καπου στους δρομους της Πατρας θα την βρεις. Κατσε και μιλησε της. Θα σε ακουσει...