Εγω, εγω ειχα σταματησει πριν καιρο να φερνω βολτες γυρω απο τον εαυτο μου.
Σταματησα να ονειρευομαι. Σταματησα να θυμαμαι, σταματησα να επιθυμω, να βλεπω ονειρα, να γελαω οπως πριν,σταματησα να σε σκεφτομαι, σταματησα να σε κοιταω.
Ενα κοσμος ολοκληρος σταματησε και ο μονος που κινειται ειμαι εγω. Περιπλανιεμαι χωρις να ξερω που παω. Κανω πραγματα μηχανικα σαν ενα ρομποτ που το εχουν προγραμματισει να ξυπνα και να κοιμαται μια συγκεκριμενη ωρα. Χωρις λογικη και αισθηση. Καμια απο της 5 αισθησεις δεν λειτουργει. Χαλασαν μια μια στην πορεια. Οπως χαλανε ολα. Ενα παιχνιδι, μια τηλεοραση, ενα αυτοκινητο, μια ζωη, μια σχεση. Τιποτα δεν ειναι προγραμματισμενο να λειτουργει για παντα. Ολα καποια στιγμη σταματουν να εχουν αξια. Γιαυτο σταματησε και ο κοσμος να γυρνα. Κουραστηκε.
Ο κοσμος σταματησε να γυρνα.
ΚΑι τωρα ολα ειναι πιο καθαρα, πιο ησυχα πιο αληθινα.
Ενα πραγμα προσπαθει να μας μαθει η ζωη απο τοτε που γεννιομαστε.
Οτι ο ανθρωπος ειναι προορισμενος να φευγει και να επιστρεφει οποτε θελει εκεινος. Δεν του αρεσουν τα ορια και τα συρματοπλεγματα. Δεν αρκειται στα λιγα και δεν ηρεμει εχοντας πολλα.
Οταν φευγει, συνηθως, ξεχναει απο που ξεκινησε και δεν ξερει ποτε που παει. Απλα τρεχει παντα για να προλαβει κατι. Τον χρονο, την ζωη, τον ερωτα, τα ονειρα του ισως. Ουτε και ο ιδιος ξερει. Δεν σταματα πουθενα. Ακομα και αν κουραστει δεν θα σταματησει. Θα συνεχισει μεχρι να πεσει κατω και να μην μπορει να παρει ανασα.
Απο την αλλη ειναι και εκεινοι που θα ειναι παντα εδω. Και αν δεν ειναι εδω, διπλα σου δηλαδη, θα ειναι λιγο πιο κει. Αλλα εσυ δεν θα μπορεις να τους δεις. Θα καθονται σε μια γωνια και θα σου δινουν οσα εσυ ζητας. Θα σου λενε που να πας οταν χανεις τον δρομο. Και θα σε ακολουθουν οπου και αν πας. Ειναι εκει, οταν εισαι παιδι και σου μαθαινουν να περπατας. Ειναι εκει, οταν μεγαλωσεις και θα σου δινουν συμβουλες. Παντα θα ειναι εκει.
Συναντησα πολλους ανθρωπους.
Οι μισοι εφυγαν και ξεχασαν τον δρομο της επιστροφης και οι αλλοι μισοι ειναι εδω, δεν εφυγαν ποτε, αλλα ακομα και αν εφυγαν συνεχιζουν να ειναι εδω. Πολλοι ειναι αυτοι που ειναι εδω, και ομως, ταξιδευουν αλλου, η μπορει να σχεδιαζουν το επομενο ταξιδι τους, μακρυα μου. Αλλα ετσι ειναι οι ανθρωποι. Ειπαμε, ειναι προορισμενοι να φευγουν, και οσο πιο γρηγορα το καταλαβεις τοσο πιο γρηγορα θα συνηθισεις την απωλεια. Και οταν μαθεις να ζεις χωρις την παρουσια τους, θα καταλαβεις οτι θα τους κουβαλας μαζι σου, για παντα, σε αυτο που εχουμε ολοι και λεγεται μυαλο, ειτε εφυγαν, ειτε περασαν, ειτε ειναι ακομα εδω, ειτε ξεκουραστηκαν διπλα σου.
Χιλιαδες λεξεις δεν φτανουν για αυτους.
Ενα πραγμα προσπαθησε να μου μαθει και εμενα η ζωη και δεν τα καταφερε.
Σκεφτομαι ομως πως καποιος λογος θα υπαρχει.
Κατι δεν τους αρκουσε. Κατι αλλο θα εψαχναν και απλα ξεκουραστηκαν για λιγο εδω, διπλα μου.
Σκεφτομαι ομως οτι και εγω ανθρωπος ειμαι, και ετσι τα ξεχναω ολα.
Ισως καποια μερα φυγω και εγω. Ισως ξεχασω ποιον συναντησα σε αυτο το ταξιδι. Ισως χαθω και εγω στην πορεια. Ισως συναντηθω ξανα με ολους τους ανθρωπους που ηταν περαστικοι και χαθηκαν.
Ετσι ειναι οι ανθρωποι, ταξιδευουν, ταξιδευουν, ταξιδευουν μεχρι να χαθουν, εκει που τα ονειρα και η πραγματικοτητα συναντιουνται...
Κλεισε τα ματια σου και ακολουθησε με.
Δεν θα ερθει κανεις μεχρι το φεγγαρι.
Εκει θα ειμαστε μονο εγω και εσυ, και θα κοιταμε το απεραντο κενο.
Περα μακρυα θα βλεπουμε μονο που και που μερικα αεροπλανα να πετουν.
Πηγαινοντας που, αναρωτιεσαι.
Ποτε δεν θα μαθεις.
Εδω πανω υπαρχουν μονο το φεγγαρι, εσυ και το κενο.
Και ομως εγω δεν βλεπω τιποτα.
Μοναχα εσενα.
Κλεισε τα ματια σου και ακολουθησε με χωρις να κουνηθεις.
Αυτο το μερος εδω ειναι δικο μας.
Και θελω να το θυμασαι.
Εγω παντα θα το θυμαμαι.
Μην φοβασαι.
Δεν θα ερθει κανεις μεχρι να φυγουμε.
Κανεις δεν θα μπορεσει να μας δει.
Και να σου πω γιατι;
Γιατι δεν φαινομαστε πια. Μονο υπαρχουμε.
Αισθανομαι σαν να σε γνωρισα χθες η σαν να σε ξερω απο τοτε που θυμαμαι τον εαυτο μου.
Με μπερδευεις. Παντα με μπερδευες.
Γιατι με θυμασαι μονο οταν με βλεπεις.
Οταν δεν με βλεπεις με ξεχνας.
Σε ονειρευομαι τοσο που σχεδον χανεις την πραγματικοτητα σου.
Αραγε θα βρω καποτε τον χρονο και την δυναμη να διωξω και το πραγματικο κορμι σου?
Σε ονειρευτηκα τοσο που τα χερια μου, συνηθισμενα να αγκαλιαζουν τον ισκιο σου, θα φανουν πολυ μικρα για να τυλιχτουν γυρω σου και μπροστα σε αυτο το κατι που με βασανιζει καιρο και με εξουσιαζει χρονια, θα μεινω μαλλον μια μικρη σκια.
Ο ερωτας κυλαει και φευγει σαν τα νερα του ποταμου.
Φευγει ο ερωτας, η ζωη ομως ειναι αργη και βιαιη.
Σαν τις ελπιδες.
Περνουν οι μερες, περνουν οι βδομαδες σαν να μην εχει περασει καθολου ο χρονος.
Σαν να ξυπνω απο το ονειρο και εισαι διπλα μου.
Σαν να ησουν απο παντα εδω και να μην εφυγες ποτε.
Συνηθιζα να σε ονειρευομαι τοσο συχνα που κοιμομουν και ξυπνουσα στο πατωμα.
Εκθετω τον εαυτο μου σε ολες τις πτυχες της ζωης, του ερωτα και εσενα.
Θελω απλα να ξερεις οτι σε ονειρευτηκα πολυ.
Περπατησα μαζι σου, μιλησα μαζι σου, κοιμηθηκα με το φαντασμα σου
και παρολο που ηταν φαντασμα και σκια εκατο φορες περισσοτερο σε αναζητουσα.
Ειναι ωραιο να βγαινεις βολτες στους ερημους δρομους το βραδυ.
Ειναι ολα τοσο ησυχα τοσο διαφορετικα. Ξεκουραζονται απο ολες τις δυσκολιες και την φασαρια της μερας. Ηρεμουν. Και μαζευουν δηναμεις για την επομενη μερα. Ποσο δυσκολο θα πρεπει να ειναι? Να κανεις το ιδιο πραγμα καθε μερα. 365 μερες τον χρονο. Μπα, τι το σκεφτομαι ποτε δεν θα μαθω ετσι και αλλιως.
Εγω απλα ειμαι ενας νυχτερινος λαθρεπιβατης, που περναει απο τα ηρεμα σοκακια και ταραζει τον υπνο τους με τα βαρια μου βηματα. Και ομως δεν ενοχλω. Συνεχιζουν να μαζευουν δυναμεις για την επομενη μερα. Δεν τους ενοχλει ενας ασημαντος περαστικος.
Και ετσι συνεχιζω και εγω τον δρομο μου. Το βραδυ ολα ειναι ησυχα. Και παρολο που δεν ειναι κανεις να περπαταει στον δρομο, μπορεις να μυρισεις τα αρώματα τους. Ειναι ακομα εδω να μου πουν οτι καποιος περασε απο εδω τρεχοντας να παει στην δουλεια του, καποιος ετρωγε παγωτο με την κοπελα του, οτι καποιος ειχε κατσει στο πιο διπλα παγκακι και κοιταζε απλα ολους τους υπολοιπους.
Παω και καθομαι στην θεση εκεινου που απλα παρατηρουσε. Ξερω ομως οτι εκεινος μεσα στον γεματο δρομο δε εβλεπε αυτο που βλεπω τωρα εγω.
Στον απεναντι τοιχο ειναι ζωγραφισμενη μια κοπελα με μαυρα μαλλια που μου χαμογελαει. Αυτη την ομορφια ειμαι σιγουρος πως δεν την ειδε αυτος που καθοταν το πρωι στην θεση που καθομαι εγω τωρα. Την βλεπω να με κοιταει στα ματια και ενα χαμογελο να ειναι ζωγραφισμενο στα χειλη της.. Πιανω τον εαυτο μου να της χαμογελαει και για μια στιγμη νομιζω οτι μου σαλεψε και εμενα. Οπως ολου του κοσμου αλλωστε. Το βλεμα της ειναι σταθερο και καθαρο. Το νιωθω να με διαπερνα και να ψαχνει καθε μερος του μυαλου και της ψυχης μου. Χωρις να ξερω το γιατι μου θυμίζει κατι. Και αρχιζω να μιλαω να μιλαω να μιλαω να μιλαω. Και εκεινη ειναι εκει. Με το ιδιο βλεμα και το ιδιο χαμογελο. Μεσα σε 2 ωρες της εχω πει σχεδον την μιση μου ζωη.
Και εκεινο το χαμογελο στο προσωπο της δεν αλλαξε. Δεν εβγαλε αχνα, δεν με διεκοψε, δεν με εκρινε, δεν εκλαψε. Απλα με ακουγε.
Ο δρομος αρχιζει να γεμιζει φασαρια. Μεταλλικοι ηχοι και σειρηνες σπανε την ηρεμια της νυχτας και με κανουν να παρω απο πανω της το βλεμα μου. Εχει κιολας ξημερωσει. Το χρωμα του ουρανου αρχιζει σιγα σιγα να ανοιγει.
Την πλησιαζω και της δινω ενα φιλι στο μαγουλο.
Για μια στιγμη νομιζω πως πεταρισε τα βλεφαρα της, αλλα δεν μπορω να στο πω με σιγουρια.
Θα σε δω και αυριο, να με περιμενεις της φωναζω καθως απομακρυνομαι.
Το ξερω πως και αυριο θα ειναι εκει και θα με περιμενει.
ΥΓ. Αν την ψαξεις και εσυ καπου στους δρομους της Πατρας θα την βρεις. Κατσε και μιλησε της. Θα σε ακουσει...
Αναβω ενα τσιγαρο και αφηνω τον καπνο να κανει τα ματια μου να δακρυσουν.
Ερχομαι προς το μερος σου και σε βλεπω να πηγαινεις πανω κατω.
Ξερω πως κατι σε προβληματιζει και αυτο το κατι μαλλον δεν το ξερεις ουτε εσυ. Ισως καποιος να ξερει. Εγω? Εγω δεν ειμαι καλος στις συμβουλες. Αλλα ενα πραγμα θα σου πω. Η ζωη ξερει.
Δεν ξερω ομως αν ξερει αυτα που εγω θελω να ακουσω.. Δεν ξερω αν πραγματικα την εμπιστευομαι αλλα εχω παραδοθει σε αυτο το ταξιδι. Την εχω αφησει να με παει οπου θελει αυτη. Δεν ξερω αν θα με βγαλει σε ολα αυτα που ονειρευτηκα και ζητουσα απο παιδι. Ποιος ξερει αλλωστε? Απλα αφεθηκα στα χερια της. Ολα λενε ειναι θεμα επιλογων. Ε και εγω λοιπον εκανα τις δικες μου. Οπως ο καθενας. Και κανεις δεν μπορει να μας κρινει για αυτο. Η ζωη ειναι σαν ενα τηλεπαιχνιδι απο αυτα με τις πολλες καμερες και τα φανταχτερα χρωματα που σε βαζουν να διαλεξεις αναμεσα στην κουρτινα 1, 2, 3 και 4 και στα κουτια Α, Β, Γ και Δ. Δεν ξερεις τι κρυβεται απο πισω και ομως ρισκαρεις να δοκιμασεις. Ειτε χασεις ειτε κερδισεις. Και αν νικησεις θα ειναι επειδη προσπαθησες πολυ. Και αν χασεις θα ειναι επειδη μαλλον δεν προσπαθησες πολυ.
Και οταν το πλατο σκοτεινιασει θα φυγουν ολοι.
Και τοτε θα βγεις στον δρομο να περπατησεις. Και ολα θα σου φαινονται αλλιως ακομα και αν εχεις χασει και δεν εχεις κερδισει τιποτα. Θα εχεις μονο τα τσιγαρα σου. Ποτε δεν σε εγκατελειψαν. Ηταν εκει απο την πρωτη στιγμη. Επερναν τα προβληματα σου μακρια οταν κανεις αλλος δεν μπορουσε. Θα περπατας στον δρομο αναζητωντας καποιον για να μοιραστεις τα τσιγαρα σου μαζι του. Και ομως θα αναρωτιεσαι αν τα τσιγαρα σου θα ειναι αρκετα ακριβα για να του κανουν. Θα σκεφτεσαι αν τα τσιγαρα σου ειναι αξια να τα καπνισει καποιος αλλος επειδη ειναι φτηνα.
Καταβαθος ομως δεν θα σε νοιαζει. Γιατι τα καπνιζεις εσυ. Ειναι επιλογη σου ακομα και το να καπνιζεις αυτα τα φτηνα τσιγαρα.
Και οταν το πακετο σου θα εχει τελειωσει και θα εχεις σβησει το τελευταιο τσιγαρο διπλα σου, θα ακουσεις μια φωνη να σου λεει "Για αποψε το ονειρο μου εισαι εσυ." και θα σου προσφερει ενα απο τα τσιγαρα του. θα κατσει διπλα σου και θα σου κανει ερωτησεις. Γιατι καθοσουν εκει, πιο ειναι το δικο σου ονειρο, με τι ασχολεισαι, γιατι μιλας τοσο πολυ. Οι απαντησεις θα σου βγαινουν τοσο αβιαστα. Θα λες τα ονειρα σου που ειχες οταν ησουν παιδι και τα ειχες ξεχασει τοσα χρονια επειδη δεν εγιναν πραγματικοτητα, θα πεις οτι σου αρεσει να περπατας το βραδυ γιατι ολα ειναι ησυχα και μαγικα κ εχεις χρονο να σκεφτεις, θα πεις οτι δεν ασχολεισαι με τιποτα, παρα μοναχα με τα προβληματα των αλλων. Και τελος θα ζητησεις συγνωμη επειδη το να μιλας πολυ καμια φορα κουραζει. Θα χαμογελασει και τοτε θα ξεκινησεις παλι να μιλας. Για την ζωη, για τον ερωτα, γιατα βραδια που γυρνουσες μονο σου στο κεντρο, για αυτα που σκεφτηκες και ποτε δεν ειπες και για τα χρυσοψαρα που εχουν μονο 3 δευτερολεπτα μνημης.
Μολις τελειωσες τον κυκλο σου στην γυαλα.
Ενας επαναλαμβανομενος στροβιλισμος, ενα χαρουμενο τιποτα η καθημερινοτητα σου.
Παω στοιχημα πως δεν θυμασαι τιποτα απο αυτα που σου ειπα.
3 δευτερολεπτα ηταν αρκετα.
Ξεκινας.
Ξεκινας με το αυτοκινητο σου και βγαινεις στον δρομο. Στην αρχη πας σιγα, γιατι φοβασαι, και μετα επιταχυνεις. Συνεχιζεις να τρεχεις χωρις να ξερεις το που πας η το που θα σε οδηγησει ο δρομος. Στην αρχη εισαι μονο εσυ, γιατι ετσι ειναι. Παντα ξεκιναμε μονοι μας. Χωρις συνοδοιπορους. Στην πορεια ομως καποιος θα βρεθει στον ιδιο δρομο με εσενα, και ειτε θα πορευτειτε μαζι, ειτε θα τρεξει γρηγοροτερα και θα σε προσπερασει, η δεν θα μπορεσει να σε ακολουθησει γιατι εσυ πας γρηγορα. Οσο περιεργο και να ακουγεται ετσι ειναι. Ετσι ειναι. Ολοι νομιζουμε πως αυτο που ζουμε ειναι ενας αγωνας δρομου. Νομιζουμε πως το μυαλο μας ειναι ο συνοδηγος μας και ειναι αυτος που μας λεει ποτε θα στριψουμε, ποτε θα κοψουμε ταχυτητα γτ ο δρομος καταληγει σε γκρεμο και ποτε πρεπει να σταματησουμε στην ακρη για να αλλαξουμε λαδια. Νομιζουμε πως οποιος μας πλησιασει ειναι καποιος αντιπαλος που θελει να μας προσπερασει για να βγει πρωτος. Νομιζουμε πως με το να δυναμωσουμε το ραδιοφωνο επειδη παιζει το αγαπημενο μας τραγουδι θα χασουμε.
Και καπως ετσι χανουμε την διαδρομη.
Γιατι ποτε δεν κοιταξαμε εξω απο το παραθυρο μας να δουμε τα τοπια, γιατι παντα κοιταζαμε τον δρομο, γιατι παντα ακουγαμε τον συνοδηγο μας και τις οδηγιες που μας εδινε, γιατι δεν σταματησαμε ποτε στην ακρη του δρομου να κανουμε ενα τσιγαρο και να δουμε το ηλιοβασιλεμα.
Τι και αν βγουμε πρωτοι σε εναν αγωνα δρομου που ποτε δεν μαθαμε οτι παιζουμε και εμεις?
Θα φτασεις στο τελος, θα σου πουν μπραβο, θα σε κανουν μπανιο με μια φθηνη σαμπανια για να γιορτασουν την νικη σου και μετα θα παρεις το αμαξι σου για να γυρισεις παλι στον δρομο.
Τοτε ομως ολα θα σου φαινονται αλλιως. Δεν θα ακους τις οδηγιες που θα σου δινει το μυαλο σου και θα κανεις οτι θες, θα σταματας σε καθε παγκακι στην ακρη του δρομου για να βλεπεις το ηλιοβασιλεμα, θα πηγαινεις αργα χωρις να σε κυνηγαει τιποτα και θα ακους την μουσικη στο τερμα με ολα τα παραθυρα ανοιχτα.
Και οταν το αμαξι σου θα μεινει απο βενζινη σε μια ερημια, τοτε ναι. Τοτε θα εχεις κερδισει εναν πιο σημαντικο αγωνα.
-
Γεια σου.
-
Πες μου το ονομα σου. Το επιθετο σου οχι το μικρο. Τα μικρα ονοματα τα ξεχναω. Ξερεις... Πολλα μικρα ονοματα μαζι με προσωπα, που αν τα ξαναδω μπορει ακτι να μου θυμισουν. Πολλα μικρα ονοματα, λιγα επιθετα. Ετσι θα μπορω να σε θυμαμαι. Θελω να το μαθω τωρα πριν τελειωσει. Δεν προλαβαινουμε. Τις ωρες που ειμαστε χωριστα κραταμε στα χερια μας μια κουπα καφε, ενα κινητο, ενα τραπουλοχαρτο. Η μερα μου ξερεις ξεκιναει παντα με το να κοιταζω το κινητο μου.
-
Ναι, ναι το ξερω πως πρεπει να αλλαξω συνηθειες αλλα περιμενω για ενα μηνυμα σου, που καταβαθος δεν θελω να δω, και τελειωνει με το γυρισμα του κλειδιου σε ενα δωματιο χωρις θεα. Ετσι καταντησαμε. Δεν φαινομαστε πλεον. Δεν βλεπομαστε.
-
Γιατι καπνιζω?... Καπνιζω πολυ γιατι επρεπε να βρω εναν καινουργιο τροπο να μετραω τον χρονο. Δεν τον μετραω με τα λεπτα, τον μετραω με τα τσιγαρα, και ετσι φαινεται να κυλαει πιο γρηγορα.
-
Ναι μονος μου. Και εσυ ε?
-
Μαλιστα. το θεμα ειναι να μην εχει κανεις απαιτησεις... Δεν καταλαβαινεις ε?
-
Οταν νομιζεις οτι δεν εισαι μονος σου, να το σκεφτεσαι παντα δυο φορες, ετσι λιγο λιγο μπορεις να το παρεις αποφαση. Αλλωστε υπαρχει τοσος κσομος γυρω που μπορει να σε κανει να ξεχαστεις. Οχι εδω. Παντου, εκτος απο εδω. Μονο στο σπιτι σου εισαι μονος σου, αλλα ουτε και εκει εισαι μονος σου πραγματικα. Ε, βιβλια, τηλεοραση, ραδιοφωνο, τηλεφωνα ειναι και αυτα που μου κανουν παρεα.
-
Ναι μονος μου μενω.. Και εσυ ε?
-
Ναι ειναι καλυτερα ετσι.
-
Να, ειναι καλυτερα ετσι για να μην συνηθιζεις στην συντροφια στην νυχτα. Την ημερα ειναι ευκολο να ειναι κανεις μονος του. Την νυχτα ειναι δυσκολο. Ειναι σκοτεινα. Ακομα και εδω που μενω οι ηχοι το βραδυ ειναι ελαχιστοι. Γιαυτο πριν πεσω να κοιμηθω ακουω μουσικη. Ειχα μια φιλη καποτε που ειχε την τηλεοραση ολη την μερα ανοιχτη, και ολη την νυχτα.
-
Οχι τωρα πια.
-
Τις νυχτες δεν ειναι πια μονη της. Αλλα κοιμουνται με το φως αναμμενο.
-
Ναι, παλια μου αρεσε να μου λενε παραμυθια πριν κοιμηθω. Τωρα που και που τα διαβαζω μονος μου. Σε βοηθα να βλεπεις καλυτερα ονειρα ξερεις...
-
Χα, αληθεια διαβαζεις ωραια?
-
Ναι... Εχεις ωραια φωνη... Αλλα δεν φτανει.
-
Τιποτα τιποτα. Κανει κρυο.
-
Ναι ας φυγουμε.
-
Οπου θες.
-
Πως σε λενε?
-
Το μικρο. Το επιθετο τι να το κανω τωρα.
Το περασμα περα απο τον χρονο, τον χωρο.
Ενα απεραντο τοπιο μια μαραμενης ψυχης. Ενα σωμα νεκρο που ομως ζει ακομα. Νεκρο απο συναισθημα και εκφραση. Μια κραυγη υπογεια, απο τα εγκατα του Ειναι. Χωρις σκοπο, χωρις στοχο πεφτει πανω στους τοιχους του δωματιου. Δεν κυνηγησε ποτε το αιωνιο και το αλησμονητο.
Η αιωνια παλη της ανθρωπινης φυσης για το απροσιτο αγγιγμα. Μονο αυτο κυνηγαμε. Το αγγιγμα στην επιφανεια. Ποτε κανεις δεν θα πονεσει για να φτασει στον πυρηνα. Δεν θα χαρει ποτε κανεις τους θυσαυρους του "αγνωστου".
Μια διαδρομη που δεν θα περπατηθει ποτε απο ανθρωπο. Μονο αχορταγες σκεψεις θα το διαβαινουν και θα χανονται, θα το λεηλατουν, θα το στραγγιζουν. Υστερα ομως το μονοπατι θα κρυφτει. Απο τα λαθη, απο την αδικια και θα εξαφανιστει. Ο δρομος για τον πυρηνα θα χαθει. Θα χαθει το νοημα και η ουσια μας μαζι, και σαν σβησει αυτη η φωτια της προσμονης θα ερθει το κρυο. Αυτο που κανει τα κυτταρα του κορμιου να πεθαινουν ενα ενα. Τοτε ειναι που θα χαθεις και εσυ μαζι με το μονοπατι. Τοτε ειναι που στα συνορα της ψυχης και του μυαλου θα ερθει μια νυχτα που θα κρατησει για καιρο.. Τοτε να ξερεις πως θα ερθει και το τελος.
Πολλες φορες φτιαξαμε δρομους. Τους στρωσαμε με ελπιδες αλλα χαθηκαν και αυτες στην πορεια.
Και τωρα που χαθηκε και η τελευταια, χανομαστε και εμεις. Αδυναμοι να γεννησουμε νεες.
Χαθηκαμε στην σκια της νυχτας.
Περπαταμε διπλα διπλα, αορατοι ο ενας για τον αλλον.
Τώρα που ο ήλιος θα δύσει, τώρα που στεκόμαστε και οι δύο στην άκρη του γκρεμού, τώρα που το όνειρο έγινε πραγματικότητα,τώρα που όλα τα νήματα έχουν κοπεί, τώρα που σε κρατάω στην αγκαλιά μου, ηρθε η ώρα να σου πω δύο αλήθειες και ένα ψέμα.
Συγνώμη. Συγνώμη που σε εφτιαξα για να σηκώσεις στους ώμους σου τα βάρη της ζωής μου.
Φοβάμαι. Φοβάμαι να μου λένε παραμύθια με κάστρα, δράκους και ιππότες.
Ευχαριστώ. Ευχαριστώ που γεννήθηκες για μένα, έζησες για μένα και για μένα τώρα πέφτεις στον γκρεμό.
Πάντα σε περίμενα, πριν ακόμα υπάρξεις σαν όνομα, σαν πρόσωπο.
Πάντα μετρούσα τα φεγγάρια μέχρι να με βρεις και μετά τα έσβηνα. Μέτρησα και έσβησα 24 ολόκληρα φεγγάρια. Ζητούσα παντού να βρω τα ίχνη των βημάτων που θα με οδηγούσαν σε εσένα.
Πάντα σε είχα ανάγκη, αλλά δεν ήξερα που να σε ψάξω, και όταν σε έψαχνα δεν ερχόσουν. Κάτι θα ήξερες. Δεν είχα άλλη επιλογή. Δεν είχα την δύναμη να ζω μόνος μου. Γιαυτό φτάσαμε εδώ.
Και τώρα βάζω τελεία στην ιστορία που έγραψες εσύ. Εσύ είσαι ο ήρωας της ιστορίας σου, όχι εγώ. Εγώ ζούσα στην αφάνεια. Ήμουν ο παρατηρητής σου. Ένας τρελός επιστήμονας που κινούσε τα νήματα. Κόβοντας και ράβοντας στα μέτρα του μια ζωή, απλή και ποθητή, για να την φορέσει και να νιώσει ζεστασιά.
Τέλος; Οχι. Είναι μια καινούργια αρχή.
Μια καινούργια αρχή που χτίζεται πάνω στα χαλάσματα του δικού σου τέλους, στα χαλάσματα της δικής σου, έστω και φευγαλέας, ζωής. Μισώ όμως τα μάτια μου που δεν θα καθρεφτίζουν πια το πρόσωπο σου. Που δεν θα μπορώ να σου μιλήσω ξανά. Μισώ τις σκέψεις μου, μισώ εμένα. Μισώ εμένα που σε οδήγησα στο τέλος. Δεν ξέρω αν είχα άλλη επιλογή. Σίγουρα θα είχα. Γιατί δεν την είδα; Μήπως ήταν καλύτερα έτσι; Μήπως έπρεπε να γίνουν όλα έτσι από την αρχή; Νομίζω πως η λογική μου σιγά σιγά με εγκαταλείπει και την θέση της παίρνουν δράκοι, ιππότες, πριγκίπισσες και μάγοι.
Τώρα βλέπω καθαρά. Τώρα που γκρεμίζεται κάθε φόβος μου, κάθε τοίχος που είχα φτιάξει, σε βλέπω να στέκεσαι ανάμεσα στα χαλάσματα και να κοιτάς τον ουρανό. Κάθε λέξη που βγαίνει απο το στόμα σου, και μια ρωγμή στα τοίχοι της συνείδησης μου. Αρχίζεις να σπας και εσύ σε κομμάτια. Δεν ξέρω γιατί νιώθω έτσι. Νόμιζα πως όλα ηταν για καλό. Για το δικό μου καλό. Σε έφτιαξα, σου είπα πως είσαι κάποιος άλλος, έζησα μαζί σου την αληθινή ζωή και σε οδήγησα στο τέλος. Και μαζί με εσένα έσπασε κάτι μέσα μου. Και τώρα που χάνεσαι, πρέπει να συνεχίσω μόνος μου.
Έμαθα όμως. Αλήθεια έμαθα.
Συγνώμη που έγιναν όλα έτσι. Σε ευχαριστώ που έγιναν όλα έτσι.
Κοίτα με πριν χαθείς και χαμογέλασε μου. Δείξε μου πως με συγχωρείς.
Δείξε μου πως κατάλαβες τι είναι ψέμα και τι αλήθεια, αν υπάρχει.
Είναι δύσκολο να σκοτώνεις τον εαυτό σου μέρα με την μέρα.
Αρχη: Αρχη.Το πρωτο σταδιο. Αφετηρια. Μια νεα κατασταση. Το πρωτο σκιρτημα. Οι πρωτες πεταλουδες που ζωντανευουν στο στομαχι σου. Οι πρωτες σκεψεις που κανεις το βραδυ. Πρωτα ερχεται ο ενθουσιασμος. Μετα παιρνει την θεση του ο ερωτας. Νιωθεις κατι για πρωτη φορα. Κατι καινουργιο ξεκινα. Τα πρωτα πολυωρα τηλεφωνηματα γεμιζουν αυτα το βραδυ. Τα πρωτα γλυκολογα.
Η αρχη σηματοδοτει παντα κατι καινουργιο. Ξεκινας χωρις να ξερεις, τι ειναι δεδομενο και τι οχι. Δεν περιμενες τιποτα αλλο, εκτος απο τον ηχο ενας πιστολιου, για να ξεκινησεις και να βγεις πρωτος σε εναν αγωνα αβεβαιο, τοσο δελεαστικο κα γοητευτικο ομως, που σε κανει να θες να ξεκινησεις νωρις. ΓΡΗΓΟΡΑ.
Λαθος: Ταχυτητα
Μεση: Μεση. Το κεντρο. Η κορυφη της καμπυλης που δείχνει την αναπτυξη. Η αναπτυξη δε ειναι σταθερη και μονιμη. Υστερα ερχεται η πτωση. Δεν σε νοιαζει ομως. Βρισκεσαι στην κορυφη. Δεν σκεφτεσαι καθολου την επερχομενη πτωση, γιατι εισαι αναμεσα στα συννεφα. Τα συναισθηματα ειναι τα φτερα σου. Τιποτε δεν σε μπορει να σε αγγιξει γιατι πετας ψηλα. Ο κορεσμος της ελευθεριας ομως ερχεται ακομα πιο γρηγορα. Χωρις να ξερεις το γιατι, το να πετας σου φαινεται πλεον ανιερο. Βαραινεις ξαφνικα και δεν μπορεις να πεταξεις. Τα φτερα σου δεν μπορουν να σηκωσουν μονα τους ολο το βαρος. Αρχιζεις να χανεις υψος. Η γη σε τραβαει προς το μερος της. Τα συναισθηματα πολλα και η αποσταση απο την γη πολυ μικρη.
Το προβλημα τωρα ειανι η αποσταση. Επρεπε ομως να το ειχες σκεφτει απο την αρχη. Πριν ανοιξεις τα φτερα σου και πεταξεις ψηλα, και οχι τωρα που αρχισες να πεφτεις. Δεν σε νοιαζει ομως. Ακομα και τωρα, και καταληγεις σε μια πτωση που η αποσταση απο την γη μειωνεται καθε δευτερολεπτο ολο και πιο πολυ. Το τελος ερχεται σε εσενα. Η εσυ οδευεις προς αυτο;
Λαθος: Αποσταση
Τελος: Τελος. Σηματοδοτει την γραμμη του τερματισμου που βρισκεται μπροστα σου, την ημερομηνια ληξης στην συσκευασια μιας σοκολατας, το τελος μιας αρχης... Μιας αρχης που δεν σου υποσχεθηκε τιποτα. Τιποτα δεν σου ειπε πως ειναι δεδομενο, και ομως εσυ, αρχισες να τρεχεις. Για να προλαβεις τι; Η ταχυτητα με την οποια ετρεξες σε οδηγησε, τωρα, στη μειωση της αποστασης μεταξυ του σωματος σου και του εδαφους. Στο οποιο τωρα θα πεσεις, και θα τσακιστεις. Τρεχεις και πεφτεις. Πετας και αρχιζεις να πεφτεις. Η αποσταση μειωνεται αστραπιαια και ξαφνικα βρισκεσαι κολλημενος στο χωμα. Η πτωση εφτασε στο τελος της. Και τοτε αρχιζει ο πονος να κανει αισθητη την παρουσια του. Και ειναι δυνατος. Και εσυ σπας σε χιλια μικρα κομματια. Το κενο αναμεσα στα κομματια σου μεγαλο.
Ενα δευτερολεπτο πριν το τελος, πριν πεσεις και σπασεις στην γη, σκεφτεσαι τι θα μπορουσες να ειχες κανει για να αποφυγεις το τελος που ηξερες ηδη απο την αρχη, η εστω να το καθυστερησεις. Μονο που το σκεφτηκες καπως αργα. Και σκεφτεσαι τι μπορεις να κανεις μετα. Σκεφτεσαι τις σωστες και τις λαθος επιλογες. Μην κουραζεσαι. Ειναι ματαιο τωρα πια.
Λαθος: Σκεψεις.
Αρχη-Μεση-Τελος.
Απο το "τιποτα" φτανεις στο "καπου" και υστερα στο "τιποτα" ξανα.
Απο εκει που πετουσες ψηλα καταληγεις κολλημενος στην γη. Ο αγωνας δρομου εφτασε στο τελος του. Δεν καταφερες ομως να κοψεις στα δυο την κορδελα. Εχασες στο τελος. Η, μπορει να ειχες χασει και απο την αρχη. Εκει, που η ταχυτητα και η αποσταση εφεραν τις σκεψεις γρηγορα, ωστε να ερθει το τελος γρηγοροτερα.
Καποτε σε εναν σκοτεινο ουρανο, αναμεσα στα υπολοιπα χιλιαδες αστερια, ζουσαν δυο μικρα αστερια σαν ολα τα αλλα που ετυχε να ερωτευτουν. Η αποσταση μεταξυ τους μεγαλη, ατελειωτη και αβασταχτη. Αυτα τα δυο ερωτευμενα αστερια λοιπον ηταν τοποθετημενα μακρια, πολυ μακρια το ενα απο το αλλο. Ποτε δεν καταφεραν να συναντηθουν. Ισως γιατι το ενα βρισκοταν σε μια αλλη διασταση, σε εναν αλλο ουρανο, αλλα το φως του καταφερε να τυφλωσει το αλλο, και να το κλεισει μεσα σε μια χρυση φυλακη. Ισως το ενα ποτε δεν μπορεσε να δει το αλλο, γιατι το φως των αλλων αστεριων το μπερδευαν. Ολα αυτα ομως δεν εχουν σημασια... Και ξερεις γιατι; Γιατι βρισκοντουσαν και τα δυο στον ιδιο ουρανο. Γιατι οση αποσταση και αν τα χωριζε, ακομη και σε διαφορετικη διασταση να βρισκοντουσαν, ηξεραν οτι καπου ενα αστερι ζει και φωτιζει τον κοσμο για αυτα. Οτι και αν τα εμποδιζε να βρεθουν η να δουν το εναν το αλλο δεν τα ενοιαζε. Ηξεραν πως βρισκονται εστω στον ιδιο ουρανο. Ο καιρος ομως περασε. Αστερια επεφταν καθε βραδυ απο τον σκοτεινο ουρανο, ζηλευοντας των ερωτα των δυο μικρων αστρων. Ωσπου στο τελος ειχαν μεινει μονο αυτα. Τοτε χωρις το φως των υπολοιπων αστεριων καταφερε να δει το ενα το αλλο."Δεν σου αξιζω. Εσυ αξιζεις να βρισκεσαι σε εναν ουρανο πολυ καλυτερο απο αυτον εδω" ειπε το ενα αστερι που ειχε φυλακισει το αλλο στην χρυση του φυλακη. Το μικρο αστερι δεν μιλησε. Απλα εμεινε να κοιταει μια τον αδειο σκοτεινο ουρανο, και μια το αστερι που το ειχε μαγέψει με το δυνατο του φως. "Πως μπορεις να μου λες κατι τετοιο;" του ειπε, και ενιωσε το φως να σβηνει μεσα του ξαφνικα, τοσο ξαφνικα οπως επαψε και στα ματια του να ακτινοβολει και ο ερωτας του. Σιωπη.
Τα δυο αστερια εμειναν να κοιτουν το ενα το αλλο, χωρις να μιλουν. Απλα στεκοντουσαν το ενα απεναντι στο αλλο. Δυο φωτεινα αστερια στον μαυρο και σιωπηλο ουρανο. Τα χρονια περασαν. Αρχισαν να χανουν την δυναμη τους. Το φως που προερχοταν απο μεσα τους αρχισε να σβηνει. Στην αρχη αργα και μετα γρηγορα. Οταν ενα βραδυ, χωρις αιτια, το ενα αρχισε να πεφτει. Το φως μεσα του ειχε χαθει εντελως. Δεν μπορουσε τιποτα πλεον να το κρατησει ψηλα στον ουρανο. Αρχισε να πεφτει λοιπον, και να στροβιλιζεται μεσα στη νυχτα. Το αλλο αστερι που ηταν ακομα εκει ψηλα, δεν εκανε τιποτα για να το βοηθησει. Απλα το εβλεπε να πεφτει.
Η πτωση δεν ειχε τελειωμο για το αστερι. Επεφτε χωρις να ξερει την συνεχεια. Και ομως ενιωθε καλα. Δεν το ενοιαζε που θα κατεληγε. Ενιωθε ελευθερο. Ειχε δραπετευσει απο την χρυση φυλακη που το ειχαν κλεισει. Αλλα και παλι ενωθε φυλακισμενο. Αν και το φως απο μεσα του ειχε χαθει, οσο απομακρυνοταν απο τον ερωτα του, οσο απομακρυνοταν απο τον παλιο του ουρανο, ενιωθε μεσα του παλινα ξαναγεννιεται ενα φως απο το πουθενα, με αποτελεσμα η ταχυτητα της πτωσης του σιγα σιγα επιβραδυνοταν.
Μεχρι που σταματησε να πεφτει. Μεχρι που αρχισε να βγαινει παλι φως απο μεσα του. Οταν κοιταξε γυρω του βρισκοταν σε εναν αλλο ουρανο. Με χιλιαδες αστερια και παλι. Ολα ηταν φωτεινα. Ολα ακτινοβολουσαν για αυτο. Ηταν τα αστερια που ειχαν πεσει χρονια πριν, απο εκει που βρισκοταν. Και εκεινο ενιωσε παλι ερωτευμενο. Οχι με καποιο συγκεκριμενο αστερι, αλλα με ολα τα αστερια που ηταν εκει μαζι του. Τα ειχε καταφερει. Ποτε ξανα δεν θα εχανε το φως απο μεσα του, ποτε ξανα δεν θα επεφτε σε εναν αλλο ουρανο.
Ειχε καταλαβει πως δεν επρεπε μονο να ζει και να ακτινοβολει για ενα και μονο αστερι. Αλλα για ολα αυτα που βρισκονται μαζι του, στον ιδιο ουρανο, και του κρατανε συντροφια.
.jpg)
