Aρχη. Μεση. Τελος.

Αρχη: Αρχη. Το πρωτο σταδιο. Αφετηρια. Μια νεα κατασταση. Το πρωτο σκιρτημα. Οι πρωτες πεταλουδες που ζωντανευουν στο στομαχι σου. Οι πρωτες σκεψεις που κανεις το βραδυ. Πρωτα ερχεται ο ενθουσιασμος. Μετα παιρνει την θεση του ο ερωτας. Νιωθεις κατι για πρωτη φορα. Κατι καινουργιο ξεκινα. Τα πρωτα πολυωρα τηλεφωνηματα γεμιζουν αυτα το βραδυ. Τα πρωτα γλυκολογα. 

       Η αρχη σηματοδοτει παντα κατι καινουργιο. Ξεκινας χωρις να ξερεις, τι ειναι δεδομενο και τι οχι. Δεν περιμενες τιποτα αλλο, εκτος απο τον ηχο ενας πιστολιου, για να ξεκινησεις και να βγεις πρωτος σε εναν αγωνα αβεβαιο, τοσο δελεαστικο κα γοητευτικο ομως, που σε κανει να θες να ξεκινησεις νωρις. ΓΡΗΓΟΡΑ. 

Λαθος: Ταχυτητα

Μεση: Μεση. Το κεντρο. Η κορυφη της καμπυλης που δείχνει την αναπτυξη. Η αναπτυξη δε ειναι σταθερη και μονιμη. Υστερα ερχεται η πτωση. Δεν σε νοιαζει ομως. Βρισκεσαι στην κορυφη. Δεν σκεφτεσαι καθολου την επερχομενη πτωση, γιατι εισαι αναμεσα στα συννεφα. Τα συναισθηματα ειναι τα φτερα σου. Τιποτε δεν σε μπορει να σε αγγιξει γιατι πετας ψηλα. Ο κορεσμος της ελευθεριας ομως ερχεται  ακομα πιο γρηγορα. Χωρις να ξερεις το γιατι, το να πετας σου φαινεται πλεον ανιερο. Βαραινεις ξαφνικα και δεν μπορεις να πεταξεις. Τα φτερα σου δεν μπορουν να σηκωσουν μονα τους ολο το βαρος. Αρχιζεις να χανεις υψος. Η γη σε τραβαει προς το μερος της. Τα συναισθηματα πολλα και η αποσταση απο την γη πολυ μικρη. 

            Το προβλημα τωρα ειανι η αποσταση. Επρεπε ομως να το ειχες σκεφτει απο την αρχη. Πριν ανοιξεις τα φτερα σου και πεταξεις ψηλα, και οχι τωρα που αρχισες να πεφτεις. Δεν σε νοιαζει ομως. Ακομα και τωρα, και καταληγεις σε μια πτωση που η αποσταση απο την γη μειωνεται καθε δευτερολεπτο ολο και πιο πολυ. Το τελος ερχεται σε εσενα. Η εσυ οδευεις προς αυτο; 

Λαθος: Αποσταση

Τελος: Τελος. Σηματοδοτει την γραμμη του τερματισμου που βρισκεται μπροστα σου, την ημερομηνια ληξης στην συσκευασια μιας σοκολατας, το τελος μιας αρχης... Μιας αρχης που δεν σου  υποσχεθηκε τιποτα. Τιποτα δεν σου ειπε πως ειναι δεδομενο, και ομως εσυ, αρχισες να τρεχεις. Για να προλαβεις τι; Η ταχυτητα με την οποια ετρεξες σε οδηγησε, τωρα, στη μειωση της αποστασης μεταξυ του σωματος σου και του εδαφους. Στο οποιο τωρα θα πεσεις, και θα τσακιστεις. Τρεχεις και πεφτεις. Πετας και αρχιζεις να πεφτεις. Η αποσταση μειωνεται αστραπιαια και ξαφνικα βρισκεσαι κολλημενος στο χωμα. Η πτωση εφτασε στο τελος της. Και τοτε αρχιζει ο πονος να κανει αισθητη την παρουσια του. Και ειναι δυνατος. Και εσυ σπας σε χιλια μικρα κομματια. Το κενο αναμεσα στα κομματια σου μεγαλο. 

            Ενα δευτερολεπτο πριν το τελος, πριν πεσεις και σπασεις στην γη, σκεφτεσαι τι θα μπορουσες να ειχες κανει για να αποφυγεις το τελος που ηξερες ηδη απο την αρχη, η εστω να το καθυστερησεις. Μονο που το σκεφτηκες καπως αργα. Και σκεφτεσαι τι μπορεις να κανεις μετα. Σκεφτεσαι τις σωστες και τις λαθος επιλογες. Μην κουραζεσαι. Ειναι ματαιο τωρα πια.

Λαθος: Σκεψεις.

Αρχη-Μεση-Τελος.

Απο το "τιποτα" φτανεις στο "καπου" και υστερα στο "τιποτα" ξανα.

Απο εκει που πετουσες ψηλα καταληγεις κολλημενος στην γη. Ο αγωνας δρομου εφτασε στο τελος του. Δεν καταφερες ομως να κοψεις στα δυο την κορδελα. Εχασες στο τελος. Η, μπορει να ειχες χασει και απο την αρχη. Εκει, που η ταχυτητα και η αποσταση εφεραν τις σκεψεις γρηγορα, ωστε να ερθει το τελος γρηγοροτερα.

Ακομα να φτασεις στα αστερια;

 Καποτε σε εναν σκοτεινο ουρανο, αναμεσα στα υπολοιπα χιλιαδες αστερια, ζουσαν δυο μικρα  αστερια σαν ολα τα αλλα που ετυχε να ερωτευτουν. Η αποσταση μεταξυ τους μεγαλη, ατελειωτη και αβασταχτη. Αυτα τα δυο ερωτευμενα αστερια λοιπον ηταν τοποθετημενα μακρια, πολυ μακρια το ενα απο το αλλο. Ποτε δεν καταφεραν να συναντηθουν. Ισως γιατι το ενα βρισκοταν σε μια αλλη διασταση, σε εναν αλλο ουρανο, αλλα το φως του καταφερε να τυφλωσει το αλλο, και να το κλεισει μεσα σε μια χρυση φυλακη. Ισως το ενα ποτε δεν μπορεσε να δει το αλλο, γιατι το φως των αλλων αστεριων το μπερδευαν. 
Ολα αυτα ομως δεν εχουν σημασια... Και ξερεις γιατι; 
Γιατι βρισκοντουσαν και τα δυο στον ιδιο ουρανο. Γιατι οση αποσταση και αν τα χωριζε, ακομη και σε διαφορετικη διασταση να βρισκοντουσαν, ηξεραν οτι καπου ενα αστερι ζει και φωτιζει τον κοσμο για αυτα. Οτι και αν τα εμποδιζε να βρεθουν η να δουν το εναν το αλλο δεν τα ενοιαζε. Ηξεραν πως βρισκονται εστω στον ιδιο ουρανο.

Ο καιρος ομως περασε. Αστερια επεφταν καθε βραδυ απο τον σκοτεινο ουρανο, ζηλευοντας των ερωτα των δυο μικρων αστρων. Ωσπου στο τελος ειχαν μεινει μονο αυτα. Τοτε χωρις το φως των υπολοιπων αστεριων καταφερε να δει το ενα το αλλο. "Δεν σου αξιζω. Εσυ αξιζεις να βρισκεσαι σε εναν ουρανο πολυ καλυτερο απο αυτον εδω" ειπε το ενα αστερι που ειχε φυλακισει το αλλο στην χρυση του φυλακη. Το μικρο αστερι δεν μιλησε. Απλα εμεινε να κοιταει μια τον αδειο σκοτεινο ουρανο, και μια το αστερι που το ειχε μαγέψει με το δυνατο του φως. "Πως μπορεις να μου λες κατι τετοιο;" του ειπε, και ενιωσε το φως να σβηνει μεσα του ξαφνικα, τοσο ξαφνικα οπως επαψε και στα ματια του να ακτινοβολει και ο ερωτας του. Σιωπη.

Τα δυο αστερια εμειναν να κοιτουν το ενα το αλλο, χωρις να μιλουν. Απλα στεκοντουσαν το ενα απεναντι στο αλλο. Δυο φωτεινα αστερια στον μαυρο και σιωπηλο ουρανο. Τα χρονια περασαν.
Αρχισαν να χανουν την δυναμη τους. Το φως που προερχοταν απο μεσα τους αρχισε να σβηνει. Στην αρχη αργα και μετα γρηγορα. Οταν ενα βραδυ, χωρις αιτια, το ενα αρχισε να πεφτει. Το φως μεσα του ειχε χαθει εντελως. Δεν μπορουσε τιποτα πλεον να το κρατησει ψηλα στον ουρανο. Αρχισε να πεφτει λοιπον, και να στροβιλιζεται μεσα στη νυχτα. Το αλλο αστερι που ηταν ακομα εκει ψηλα, δεν εκανε τιποτα για να το βοηθησει.  Απλα το εβλεπε να πεφτει.

Η πτωση δεν ειχε τελειωμο για το αστερι. Επεφτε χωρις να ξερει την συνεχεια. Και ομως ενιωθε καλα. Δεν το ενοιαζε που θα κατεληγε. Ενιωθε ελευθερο. Ειχε δραπετευσει απο την χρυση φυλακη που το ειχαν κλεισει. Αλλα και παλι ενωθε φυλακισμενο. Αν και το φως απο μεσα του ειχε χαθει, οσο απομακρυνοταν απο τον ερωτα του, οσο απομακρυνοταν απο τον παλιο του ουρανο, ενιωθε μεσα του παλι να ξαναγεννιεται ενα φως απο το πουθενα, με αποτελεσμα η ταχυτητα της πτωσης του σιγα σιγα επιβραδυνοταν.

Μεχρι που σταματησε να πεφτει. Μεχρι που αρχισε να βγαινει παλι φως απο μεσα του. 
Οταν κοιταξε γυρω του βρισκοταν σε εναν αλλο ουρανο. Με χιλιαδες αστερια και παλι. Ολα ηταν φωτεινα. Ολα ακτινοβολουσαν για αυτο. Ηταν τα αστερια που ειχαν πεσει χρονια πριν, απο εκει που βρισκοταν. Και εκεινο ενιωσε παλι ερωτευμενο. Οχι με καποιο συγκεκριμενο αστερι, αλλα με ολα τα αστερια που ηταν εκει μαζι του.  Τα ειχε καταφερει. Ποτε ξανα δεν θα εχανε το φως απο μεσα του, ποτε ξανα δεν θα επεφτε σε εναν αλλο ουρανο. 

Ειχε καταλαβει πως δεν επρεπε μονο να ζει και να ακτινοβολει για ενα και μονο αστερι. Αλλα για ολα αυτα που βρισκονται μαζι του, στον ιδιο ουρανο, και του κρατανε συντροφια. 
  
  

Μετρό.

Στο μετρό.

Εκεί θέλω να πάω και να κάτσω μια μέρα για ώρες.
Σε αυτές τις θέσεις που υπάρχουν στις αποβάθρες για να κάθεσαι οταν περιμένεις τον συρμό. Να κάτσω και απλά να κοιτάζω τον κόσμο που τρέχει για να προλάβει. Τι; Μήπως και εκείνοι γνωρίζουν γιατί τρέχουν; Τρέχουν επειδή τρέχει και ο χρόνος. Εκείνος φεύγει εμείς μένουμε.Τον βλέπουμε απλά να απομακρύνεται. Και μετά αναρωτιόμαστε: "Μήπως ήρθα νωρίς; Μήπως ήρθα αργά; Μήπως άργησε ο ίδιος ο χρόνος;" Ερωτήματα που δεν έχουν απάντηση. Η ώρα περνάει και όλο και περισσότερος κόσμος έρχεται και φεύγει. Σε κοιτάει, κάθεται δίπλα σου, σου χαμογελά απο ευγένεια και έπειτα χάνεται μέσα στον υπόλοιπο κόσμο. Και μετά μένεις μόνος σου. Μέσα στον άδειο σταθμό. Να περιμένεις το επόμενο τρένο. Για να σε πάει εκεί που θες. Η εκεί που θέλει αυτό;
Μάλλον θα σε πάει όπου θέλει αυτο, αφού η πορεία είναι ήδη προκαθορισμένη.

"Μια πορεία που είναι ήδη προκαθορισμένη" ... Πόσο περίεργο ακούγεται αυτό; Μπαίνεις σε ένα τρένο που κάποιος άλλος έχει ήδη διαλέξει την πορεία του για εσένα. Το ξέρεις και όμως εσύ δεν κάνεις τίποτα. Άντε το πολύ πολύ να κατέβεις σε μια άλλη στάση. Και; Τι θα καταφέρεις; Τίποτα.
Και σε άλλη στάση θα κατέβεις, και δεν θα φτάσεις ποτέ εκεί που θες να πας.

Έτσι είναι και η ζωή. Σαν το μετρό και αυτή που έχει στάνταρ διαδρομή και στάσεις. Ξεκινάς απο την αφετηρία για να φτάσεις στο τέρμα, το αν θα τα καταφέρεις εξαρτάται απο εσένα. Και απο τις επιλογές που θα κάνεις. Θα ερωτευτείς τον συνταξιδιώτη σου, θα δώσεις μερικά ψιλά σε εκείνον που θα σου ζητήσει ελεημοσύνη για να πάρει μια τυρόπιτα να φάει, θα γελάσεις με τον τρελό που μονολογεί στην άλλη άκρη και τα βάζει με θεούς και δαίμονες. Θα κάτσεις δίπλα σε αγνώστους, θα σε ακουμπήσουν και θα τους ακουμπήσεις τυχαία, για κλάσματα δευτερολέπτου, και πίστεψε με ισως, λεω ίσως, θα έχεις πιο πολλά να θυμάσαι απο αυτούς που περνάνε και ακουμπάνε τυχαία και ύστερα φεύγουν.

"Τερματικός σταθμός. Παρακαλούνται όλοι οι επιβάτες να αποβιβαστούν απο τον συρμό"

Ειμαι καταθλιπτικος. Αλήθεια η ψέμα?

Ναι. Έτσι είμαι.
Το λέει και το όνομα μου στο τουίτερ άλλωστε: "ειμαι καταθλιπτικος".
Δέν ξέρω αν γεννήθηκα έτσι, αν έγινα στην πορεία η αν έδωσα στον εαυτό μου αυτό το επίθετο για να μπορώ να αντλώ δύναμη απο αυτή την κατάσταση. Θα μου πείς λίγοι είναι αυτοί που παίρνουν δύναμη απο κάτι τέτοιο τόσο σοβαρό ίσως.. Εγώ το βλέπω περισσότερο σαν καταφύγιο. Καταφύγιο απο τον κόσμο, τον πόνο, ισως την αλήθεια και μερικές φορές απο τον ίδιο μου τον εαυτό. Πόσο δύσκολη είναι η αλήθεια και πόσοι είναι αυτοί που μπορούν να την επωμιστούν αλήθεια? Γιαυτό και εγώ χάνομαι. Κλεισμένος σε ένα σπίτι ακούγοντας μουσική και γράφοντας ότι μου κατέβει στο κεφάλι. Αδιαφορώ πλέον αν αυτά που γράφω θα πρεπέι να είναι καλογραμμένα για να μου πεί ο άλλος το "μπράβο". Απλα τα γράφω για να μην τα έχω μέσα μου.

Και αυτό το "μέσα" πόσα ακόμα να χωρέσει? Ποσες χιλιάδες συναισθήματα και αναμνήσεις μπορεί ακόμα να κρατήσει χωρίς να σπάσει κάποια στιγμή, με αποτέλεσμα να φύγουν όλα, και να μείνω κενός? Και μετά? Μετά τι? Έχω νιώσει μια φορά κενός και ίσως είναι το χειρότερο συναίσθημα. Νομίζεις για μερικά λεπτά, μπορεί και ώρες, πως τίποτα δεν έχει νόημα. πως τίποτα δεν ειναι το ίδιο και ποτέ δεν θα είναι το ίδιο ξανα. Γιατί να σηκωθείς απο το κρεβάτι αφού όλος ο κόσμος για σένα βρίσκεται στο ταβάνι που κοιτάς για ώρες?

Πάντα ήμουν αυτός που θα δώσει τα πάντα. Σε όλους. Απο συμβουλές μέχρι και ζάχαρη στον γείτονα επειδή του τελείωσε και είναι Κυριακή. Ποτέ δεν έβαλα τον εαυτό μου πάνω απο κάποιον άλλον. Δεν με ένοιαζε να πονάω εγώ, αν οι γύρω μου ήταν καλά, αν μπορούσαν έστω να χαμογελάσουν εγώ θα ήμουν καλά, και ας μην ήμουν καλα, εσωτερικά.

Και τώρα? Τώρα που για μια φορά, μετά απο καιρό, τα πράγματα πάνε έτσι όπως τα ήθελα γιατί φτάνω πάλι στο ίδιο σημείο? Έχω ακούσει να μου λένε ¨μην κλαις επειδή τελείωσε, χαμογέλα επειδή συνέβη". Το θέμα δεν είναι πως τέλειωσε. Δεν θα τελειώσει έτσι απλά. Το θέμα είναι πως χαμογελάω και κλαίω για το ίδιο ακριβώς πράγμα. Γιατι οι καταστάσεις δεν με αφήνουν να το χαρώ και να το αξιοποιήσω στο 100% των δυνατοτήτων μου.

Ναι ναι, ξέρω πως φάσκω και αντιφάσκω οπως μου είπε και μια φίλη με τα λεγόμενά μου, άλλα ο γραπτός λόγος δεν είναι τόσο εύκολος να κατανοηθεί, ούτε να καταλάβεις τις σκέψεις του άλλου.
Όταν ο μόνος τρόπος έκφρασης είναι ένας υπολογιστής για να πεις όσα δεν μπορείς με λόγια είναι αναμενόμενο να μην γίνεσαι κατανοητός.

Πραγματικά δεν ξέρω αν κάνω κάτι λάθος. Έχω φτάσει σε σημείο να σκέφτομαι δέκα φορές παραπάνω κάθε τι που θα κάνω η θα πώ, για να μην πληγώσω τον άλλον, ακόμα και αν είναι μια χαζομάρα, το πιο απλό πράγμα. Δεν θα μπορέσω ποτέ να καταλάβω το πως δουλεύουμε εμείς οι άνθρωποι. Δεν θα μπορέσω ποτέ να καταλάβω γιατί ονομάζω τον εαυτό μου "καταθλιπτικο". Δεν θα μπορέσω ποτέ να καταλάβω αν φταίω εγώ, ο κόσμος, η ο ωροσκόπος μου. Το μόνο που ξέρω είναι πως δεν θα αφήσω ποτέ αυτο το καταφύγιο που ονομάζω "κατάθλιψη".

Γιατι για εμένα προσωπικά λειτουργεί θεραπευτικά μερικές φορές. Μέσα εκεί μπορώ να βρω τον εαυτό μου, που μερικές φορές με αφήνει μόνο μου να προσπαθώ και πάει και κρύβεται στα μικρά ανθεκτικά τσιμεντένια δωματιάκια περιμένοντας τις βόμβες να πέσουν και να ρημάξουν την ήδη άδεια γη πάνω απο το κεφάλι του.

Τα post it που ηταν κολλημένα στο ταβάνι

Ένα τραγούδι που επαναλαμβάνεται. 

Ένα τραγούδι που επαναλαμβάνεται χωρίς σκοπό και νόημα. Ηχεί μέσα σε ένα άδειο δωμάτιο. Λευκό. Χωρίς πόρτες, παράθυρα η διακοσμητικά. 

Μόνο στα ταβάνι υπάρχουν κολλημένα εκατοντάδες κίτρινα post it. "Τα όνειρά μου θα είναι." Γραμμένα με μικρά γράμματα. Για να μην μπορεί κανείς να τα διαβάσει. Για να μην μπορεί κανείς να με κοροϊδέψει. Για να μην μπορεί κανείς να τα φτάσει. Ούτε και εγώ μπορώ πλέον. Γιατί τα έβαλα τόσο ψηλά; Μάλλον θα ήξερα οτι τα μεγάλα όνειρα είναι για εκείνους που έχουν δύναμη και θέληση για να τα κατακτήσουν.  Η τα έβαλα ψηλά γιατί εκει ήταν η θέση τους. Ανάμεσα στα αστέρια.

Είναι τόσα πολλά που το ταβάνι είναι κίτρινο. Ένας ουρανός γεμάτος όνειρα. Κίτρινα όνειρα. 

Όνειρα που ποτε δεν θα κάνω πραγματικότητα. 

Όνειρα που θα μείνουν για πάντα κολλημένα στο ταβάνι.

Η μουσική δυναμώνει. Αλλάζει ρυθμό και γίνεται πιο ωμή. Σαν τους ανθρώπους. Σαν τα αγρίμια που κυνηγάνε για να ζήσουν. Έτσι είμαστε και εμείς, αγρίμια. Πολλά αγρίμια μαζί που θέλουν να φάνε για να ζήσουν, που θέλουν να φτάσουν τα όνειρα τους. Πολλά αγρίμια μαζί μέσα σε ένα λευκό δωμάτιο. Η κατάληξη όμως είναι γνωστή.. Το ένα αγρίμι θα φάει το άλλο για να επιβιώσει, για να φτάσει τα όνειρα του.. Μια "σφαγή" κάτω απο όνειρα σηματοδοτεί τη θυσία. Τις θυσίες που επιβάλλεται να κάνεις για να φτάσεις το όνειρο σου. Τώρα το δωμάτιο είναι κόκκινο και κίτρινο. 

Κόκκινο απο το αίμα στο πάτωμα , κίτρινο απο τα post it με τα ονειρα στο ταβάνι.

Το σκηνικό αλλάζει.

Ένας μεγάλος δρόμος. Στην μια άκρη εγώ στην άλλη, τι;

Στην άλλη άκρη ότι ποθώ. Έρωτας, φιλία, οικογένεια, στόχοι και τα post it με τα όνειρα μου.

Αρχίζω να τρέχω. Τρέχω, τρέχω μα η απόσταση όλο και μεγαλώνει. Δεν ξέρω αν κάνω λάθος εγώ, αν τα όνειρα μου απομακρύνονται απο εμένα, η αν πρέπει να τρέξω ακόμα γρηγορότερα. Ίσως σε ένα παράλληλο σύμπαν, η απόσταση δεν είναι τόσο μεγάλη. 

Σε ένα παράλληλο σύμπαν μπορώ να αγγίξω αυτά που θέλω απλά κάνοντας ένα βήμα προς το μέρος τους. 

Ο δρόμος χάνεται κάτω απο τα πόδια μου. Και εγώ συνεχίζω να τρέχω. Στον αέρα.

Το λευκό δωμάτιο με τα post it στο ταβάνι, και τα αγρίμια φαντάζει παράδεισος, σε σχέση με αυτό.

Σκοτάδι. Αδιαπέραστο, πυκνό και πιο μαύρο απο τον Έρεβο. Με πνίγει.

 

Κανείς δεν θα μάθει ποτέ, πόσα βράδια δεν κοιμήθηκα για να συντηρήσω και να βάλω σε μια τάξη την ζωή μου.  Ίσως κάποτε τα post it που κόλλησα στο ταβάνι, μπορέσουν να φτάσουν σε εμένα. Ίσως κάποιος άλλος τα φτάσει για μένα. Και μου τα στείλει. Ίσως μου τα φέρει εκείνος που θα κάνει τα όνειρά μου δικά του. Δεν θα τα έχει κλέψει, απλά εγώ θα έχω παραιτηθεί.

Ίσως λοιπόν μου τα στείλει, για να μπορέσω και εγώ έστω και για μια στιγμή να τα κρατήσω στα χέρια μου. Να κρατήσω τα όνειρα μου, που πλέον θα ανήκουν κάπου αλλού.

\

Η κίτρινη ζακέτα

Τελευταία θέση δεξιά, δίπλα στο παράθυρο. Γαλαρία. 

Ενα λεωφορείο γεμάτο απο άγνωστους μεταξύ τους ανθρώπους. 

Κανείς δεν γνωρίζει κανέναν. Κανένας δεν μπορεί να φανταστεί τα προβλήματα και τις χαρές κανενός. Μόνο αν τους κοιτάξεις στα μάτια, εκείνη την στιγμή που διασταυρώνονται τα βλέμματα και ανοίγετε ενας κόσμος χαώδης, ισως μπορέσεις να πάρεις μια ιδέα. 

Άγνωστοι μεταξύ αγνώστων. 

Και όμως είσαι και εσύ εδώ. 

Βρίσκεσαι στο τραγούδι που ακούω συνέχεια απο την ώρα που σε άφησα. Βρίσκεσαι στα ρουθούνια μου και στο άρωμα σου που συνεχίζει να τσακίζει καθε εκατοστό της ύπαρξής μου. Βρίσκεσαι εδώ. 

Και ας σε άφησα πίσω. Και ας μας χωρίζουν απο αύριο και εγω δεν ξέρω πόσα χιλιόμετρα. 

Μπορώ ακόμα να σε αισθανθώ δίπλα μου. 

Και αυτη η ζακέτα, είναι λες και έχει απορροφήσει όλα τα συναισθήματα, όλες τις στιγμές που περάσαμε μαζί. Σαν να θέλει να με κάνει να μην ξεχάσω τίποτα. Και το καταφέρνει.

Οχι πως και η κίτρινη ζακετα μου να μην ήταν θα μπορούσα να ξεχάσω. 

Δεν ξερω τι θα γίνει στην πορεία. Δεν με νοιάζει τι θα γίνει.

Εγω σήμερα θα κοιμηθώ αγκαλιά με την κίτρινη ζακέτα μου.

Και αυτό μου αρκεί.

Καληνύχτα και καλό ταξίδι.

Και να θυμάσαι πως ο ουρανός ηταν, είναι και θα είναι πάντα μπλε.

Ενα μέρος, για να βλέπεις το ηλιοβασίλεμα.

Γεννήθηκα. Μεγάλωσα. Σε γνώρισα. 
Ένας δρόμος χωρίς στροφές, ανηφόρες και μέρη να ξεκουραστείς απο την πορεία σου.
Το ταξίδι μας μικρο, το εχω ξεχάσει σχεδον. Αλλα σε θυμάσαι.
Ναι σε θυμάμαι καθαρά, σαν αυτα που θες να ξεχάσεις και δεν μπορείς.
Θυμάμαι που μου έλεγες: "Μην τρέχεις. Περπάτα αργά και έχε τα μάτια σου ανοιχτά. Χάνεις την ομορφιά της διαδρομής. Αν ομως σκοντάψεις και πέσεις στην πορεία, θα είμαι εδω να σου δώσω το χέρι μου." 
Αυτά ηταν λόγια του αέρα. Ο αέρας πήρε τα λόγια σου, πήρε και εσένα με τον καιρό.
Αν δεν θυμάσαι δεν πειραζει. Είμαι εγω εδώ για να σου θυμίσω τι έγινε μετά. Λίγο πριν το τέλος. 

Θυμάσαι μια μέρα που σου είπα "Φεύγω";
Δεν με ρώτησες ποτέ για που το έβαλα. Για που ξεκίνησα να πάω. Δεν σε ένοιαζε. Ετσι μου έδειξες.
Δεν με ρώτησες ποτε το γιατί. Γιατί επέλεξα να βαδίσω ενα καινούργιο μονοπάτι. Γιατί αποφάσισα να φύγω.
Γιατι δεν με ρώτησες αν θέλω να μείνω; Και αν δεν ήθελα γιατί δεν με εμπόδισες για να μην φύγω;
Έτσι ήσουν. Η ετσι είχες γεννηθεί. Μην μπορώντας να συμβαδίσεις με τις συντεταγμένες μιας διαδρομής.
Οι σκέψεις, σου τρυπάνε το μυαλό. Τα αισθήματα τσακίζουν την ψυχή σου. Τα θέλω επικρατούν των τρέπει.
Η ρουτίνα αρχίζει να διαβρώνει την καθημερινότητα. 
Καμία "Καλημέρα", "Καληνύχτα" και κανένα "Σ'αγαπω" δεν ηχεί όπως πρώτα στα αυτιά μου.
Πριν καν γεννηθούν, πεθαίνουν.

Δεν έμεθες ποτέ την κρυφή μου επιθυμία.
Δεν έμαθες ποτέ οτι ήθελα να έρθεις μαζί μου. Σε ενα καινούργιο ταξίδι. Μόνο για εσενα και εμένα.
Σε έναν δρόμο με στροφές, ανηφόρες και μέρη για να σταματάς να δεις το ηλιοβασίλεμα.
Έμεινες εκει, κοιτάζοντάς με να φεύγω. Δεν με ρώτησες που παω. 
Δεν με νοιάζει αν θα εχω ενα χέρι να πιαστώ αν πέσω. Θα μάθω να σηκώνομαι μόνος μου.
Δεν θα περπατάω. Θα τρέχω. Όπως τρεχει και η ζωή, και θα πιάσω το δικό της χέρι. Ας με πάει οπου θέλει.

Έφυγα για να πάω εκεί. Εκεί που τελειώνει το ουράνιο τόξο. 
Εκεί που όλα ειναι μαύρα και άσπρα. Όπως και οι μέρες μακρυά σου. Θα τις κάνω ομως γκρί. Ακους;
Εκεί που η ρουτίνα φαντάζει λέξη αφύσικη. Κάθε λεπτό βλέπεις να γεννιέται μπρος στα μάτια σου κατι καινούργιο.
Το βλέπεις να μεγαλώνει, να αλλάζει μορφές. Φίλοι, έρωτες, εχθροί, γονείς. Μια καινούργια ζωή.
Θα πορευτώ μαζί τους, αφού εσύ δεν διάλεξες να είσαι στο πλάι μου, με διάλεξαν αυτοί.
Μείνε πίσω. Γίνε ένα με το μαύρο και το άσπρο. Σαν τις μάσκες των μίμων. 
Ανέκφραστες. Ψυχρές.

Και όταν κουραστώ θα κάτσω σε ένα απο αυτά τα μέρη που μπορείς και βλέπεις το ηλιοβασίλεμα.
Κρίμα να μην είσαι και εσύ μαζί μου. 
Ποτέ δεν είδαμε το ηλιοβασίλεμα μαζι. Ηταν επιλογή σου. Και τότε, και τώρα. Πάντα θα είναι.
Θα κάτσω εκεί. για ώρες. Ίσως και για χρόνια, και θα αναπολώ την διαδρομή. Λυπάμαι.
Λυπάμαι που δεν πρόλαβες να δεις το ηλιοβασίλεμα και σε λίγο ο ήλιος δύει. 
Σκοτεινιάζει και αρχίζει να κάνει κρύο.

Θα βρίσκομαι εκεί και θα μονολογώ. Για εμένα, για εσένα, για τους άλλους. 
Για την ζωη που πέρασε και με βρήκε να περιπλανιέμαι σε εναν δρόμο.
Με στροφές, ανηφόρες και μερη για να βλέπεις το ηλιοβασίλεμα. Ηταν όμως επιλογή μου το ταξίδι αυτο.
Δεν έμεινα σε εναν δρόμο στρωμένο με ροδοπέταλα. Ήθελα να δω το ηλιοβασίλεμα.
Και τα κατάφερα.

Πέρασαν βράδια και βράδια περιμένοντας οχι μόνο τον ήλιο να φανεί, αλλα και εσένα.
Αν ποτέ λοιπόν αποφασίσεις να κάνεις το ταξίδι αυτό μόνος σου, είτε είμαι εγώ ο προορισμός είτε όχι,
ξέρεις που να με βρείς. Θα βρίσκομαι εκει και θα μονολογώ.
Ψάξε με λοιπόν οταν θα έχει ξημερώσει.
Θα σε καρτερώ.

Ψε(γ)ματα ονειρου

Σε ονειρευομαι τοσο που σχεδον χανεις την πραγματικοτητα σου. Την πραγματικη σου υποσταση.

Αραγε θα βρω καποτε τον χρονο και την δυναμη να διωξω και το ζωντανο κορμι σου?

Σε ονειρευτηκα τοσο που τα χερια μου, συνηθισμενα πλεον να αγκαλιαζουν τον σχεδον ανυπαρκτο ισκιο σου, θα φανουν πολυ μικρα για να τυλιχτουν γυρω σου

Και μπροστα σε αυτο το κατι που με βασανιζει καιρο και με αξουσιαζει χρονια θα μεινω μαλλον μια μικρη σκια. Ο ερωτας κυλαει και φευγει σαν τα νερα του ποταμου. 

Φευγει ο ερωτας. Η ζωη ομως ειναι αργη και βιαιη σαν την ελπιδα.

Περνουν οι μερες, περνουν οι βδομαδες, σαν να μην εχει περασει καθολου ο χρονος.

Σαν το ρολοι που σταματησε και δειχνει μια και μοναδικη ωρα. Ενα αχρηστο διακοσμητικο τοιχου.

Δυο φορες την μερα ομως, μια το πρωι και μια το βραδυ, το ρολοι μου νιωθει σε απολυτη αρμονια με το υπολοιπο συμπαν. 

Αν καποιος εβλεπε το ρολοι εκεινες τις δυο στιγμες θα ελεγε πως λειτουργει στην εντελεια.

Ετσι και εγω.

Ειμαι κολλημενος σε μια στιγμη.

Καρφωμενος και ακινητος.

Γινομαι και εγω ενα αχρηστο διακοσμητικο σε εναν αδειο τοιχο.

Ξερω ομως οτι η ζωη εχει κατι το διαφορετικο.

Ξερω πλεον οτι η ζωη μας ειναι το αθροισμα εκεινων των στιγμων, που παροτι φευγαλεες, μας επιτρεπει να αντιλαμβανομαστε τον συντονισμο μας με το συμπαν.

Και απο την μια στιγμη στην αλλη σαν να ξυπνω απο το ονειρο, και εισαι διπλα μου ακριβως, στο ιδιο κρεβατι. 

Συνηθιζα να σε ονειρευομαι τοσο συχνα που ξυπνουσα κοιταζα το αχρηστο ρολοι και κοιμομουν στο πατωμα.

Πλεον εκθετω τον εαυτο μου σε ολες τις πτυχες της ζωης, του χρονου, του ερωτα και εσενα.

Να ξερεις πως σε ονειρευτηκα πολυ!

Περπατησα μαζι σου, μιλησα μαζι σου, κοιμηθηκα με το φαντασμα σου 

και παρολο που ηταν φαντασμα και σκια εκατο φορες περισσοτερο σε αναζητουσα.

Να μου επιτρεπεις λοιπον να πονω τον πονο σου. 

Ειναι ευτυχια. 

Η μονη ευτυχια που μπορω να νιωσω.

Ασπρομαυρο

Και δεν ειναι η ζωη και οι στιγμες που περασαν η που αφησαμε εμεις να περασουν.
Ειναι οι πραξεις που ποτε δεν πραγματοποιησαμε. Τα λογια που ποτε δεν ξεστομισαμε.
Ενα απλο μεινε εδω. Μην φυγεις. Μην χανεσαι.
Μειναμε μονο να κοιταμε ο ενας τον αλλον. Βουβοί και σιωπηλοι σαν τον χρονο που περναει.
Σαν τα τρενα που φευγουν. Σαν τον ξενο που μας προσπερνα.
Και αναρωτιεμαι το γιατι. Φταιω εγω, εσυ η ο κοσμος ολοκληρος?
Φταιω εγω γιατι δεν παλεψα αρκετα? Φταιω εγω που προσπαθησα πολυ και εσυ δεν το αξιζες?
Οχι το αξιζες. Ισως να το αξιζεις ακομα.
Μεχρι εκει.
Δεν ειχες μαθει στο "πολυ". Και ουτε θα μαθεις. Ειναι προνομιο οσον ξερουν να γνωριζουν.
Ασπρο εγω. Μαυρο εσυ. Γκρι εγω και εσυ μαζι.
Σαν ενα τραγουδι που φτανει στο τελος ετσι και εμεις.
Αδυναμοι κυνηγοι του περιμενε. Αυτο ειμαστε.
Γιναμε ενα με τον κοσμο. Γιναμε και εμεις τελικα γκρι και δεν νιωθουμε.
Σταθηκαμε λιγο στο ενδιαμεσο και εκει... χαθήκαμε..
Χαθηκαμε για να ξαναβρεθουμε? Μπορει.
Χαθηκαμε πισω απο την οθονη ενος κινητου ενος υπολογιστη...
Φτιαξαμε μασκες. Εσυ για να κρυψεις τα ευθραυστα κομματια του εαυτού σου και εγω για να κρυψω τα καταπιεσμενα συναισθηματα και λογια, που αν βγουν απο τα χειλη μου θα πεσουν στο κενο.
Γιαυτο τα κραταω για μενα.
Χαθηκαν μαζι μας και οι στιγμες μας. ΜΙκρες, χαζες, σημαντικες.
Δεν ειναι που θελω να ζησω. Ειναι το γαμωτο που δεν εζησα.
Και ουτε που θα σε ξαναδω οπως πριν.
Αδιαφορω γιαυτο ομως.
Αλλωστε δεν μπορει να μου λείπει κατι που ποτε δεν ηταν εδω.
Δεν μπορει να αγαπας για παντα ενα φαντασμα. 


Η μπορεις?

                                         

                           

Γρηγορα ομως_ Πριν χαθεις μαζι του_

ας πιουμε και αποψε στην τρελα

"Ολα ειναι στο μυαλο σου" μου λες.

Το ξερω πως στο στο μυαλο μου δεν υπαρχει τιποτα, παρα μοναχα ο δικος μου κοσμος. Ο κοσμος που εφτιαξα μονος μου. Η να το πω καλυτερα ο κοσμος που με αναγκασαν να φτιαξω για να ζω καλυτερα μεσα σε αυτον. Η οικογενεια, οι "φιλοι", η κοινωνια και μια μεγαλυτερη αλυσιδα απο καταστασεις και γεγονοτα. Σκουριασμενη μεν στο περασμα του χρονου, ανθεκτικη και σκληρη δε.

Ζω ομως οπως το θελω εγω. Με τα καταθλιπτικα μου τραγουδια, που λεει η Στεφι η ο Γιαννης οτι ακουω συνεχεια, με το να κλεινομαι σπιτι για μερες χωρις να βγαινω, με το να καθομαι βραδια ολοκληρα στον μολο και απλα να κοιταω την θαλασσα. 

Τι καλυτερο πραγμα απο την θαλασσα? Δεν σταματαει ποτε. Δεν ησυχαζει ποτε. Μονο ταξιδευει.

Δεν γυριζει ποτε στο ιδιο μερος δευτερη φορα. Ποσο θα ηθελα να της εμοιαζα.. Τοσο ομορφη και ηρεμη αλλα ταυτοχρονα μυστηρια και επικινδυνη. 

Οπως ακριβως και το μυαλο μας. Σαν ενα σπιτι. Καθαρο,φωτεινο, συμαζεμενο, με μεγαλα παραθυρα, ομορφα επιπλα, γεματο απο παιδια. Γεματο απο ζωη. Οπως αλλαζει η θαλασσα ετσι αλλαζει ροτα και το μυαλο. Και εκει που το σπιτι σφιζει απο ζωη μπορει να γινει σκοτεινο. Αδειο, παγωμενο, γεματο σκονη που θα φαινεται απο το λιγοστο φως που μπαινει απο τις γρυλιες του εξωφυλλου, με ενα χαλασμενο γραμμοφωνο να παιζει το ιδιο τραγουδι ξανα και ξανα και ξανα...

Ειναι ησυχο ομως. Ενα μερος να χανεσαι, γιατι κανει καλο. 

Να αναζητας τον εαυτο σου σε καθε δωματιο, σε καθε γωνια του σπιτιου, σπιθαμη προς σπιθαμη...

Να μπορεις να ονειρευεσαι ξερωντας οτι κανεις δεν θα σε διακοψει απο αυτη την ιερη στιγμη. Την δικη σου στιγμη. Που κλεινεις τα ματια σου και βγαινεις απο το σωμα σου. Μπορεις και πετας, τρεχεις πιο γρηγορα, βρισκεσαι απο το ενα μερος στο αλλο κουνωνττας μονο τα βλεφαρα σου. Που ολα ειναι οπως τα θες.. Που κανεις δεν μπορει να σε βλαψει. Που τα λογια δεν εχουν νοημα, ουτε οι πραξης εχουν την βαρυτητα και τις συνεπειες που εχουν τωρα..

Και εσυ μου ζητας να μην ζω στον κοσμο μου? Να κλεισω αυτο το σπιτι και να πεταξω το κλειδι?

Επειδη δεν μου κανει καλο? 

Οσο μπορω να ονειρευομαι θα ειμαι καλα.. Πιστεψε με.

Οσο μπορω να βρισκομαι εκει θα εχω τις στιγμες μου που θα μπορω να γελαω με την καρδια μου.

Ολα ειναι στο μυαλο μου τελικα. Ναι εχεις δικιο, οχι ομως με τον τροπο που το εννοεις εσυ.

Καλο σου βραδυ

2 μηνες.

Και να. Άλλος ενας χρόνος τελείωσε. Ένας κύκλος έκλεισε.
Άλλο ενα κεφάλαιο απο το βιβλίο που λέγεται ζωή, διαβάστηκε, και έκλεισε.
Και μαζι με αυτα έρχεται και ένας αποχαιρετισμος. Δεν είναι μόνιμος. Και ούτε θα γίνει. Ποτέ!
Γιατί όπως λέει και το τραγούδι "δεν υπάρχουν αντίο στον δρόμο μας μόνο κάποιες στιγμές χωρισμού".
2 μήνες.
Μικρός χωρισμός ε? Και όμως δεν είναι.
Όταν έχεις περάσει σχεδόν 1 χρονο με ανθρώπους με τους οποίους έχεις κλάψει, έχεις γελάσει, έχεις τσακωθεί, έχεις μεθύσει, εχεις αγαπήσει, έχεις ερωτευτεί, έχεις κάτσει μαζί τους σε μία παραλία με μια μπύρα αγκαλια μέχρι το πρωί, έχεις μοιραστεί τα τσιγαρα και τον καφέ σου, δεν θα μπορείς να συνηθίσεις στην απουσία τους εστω και για 2 μήνες. 2 βαρετούς μηνες ή 61 ημέρες, ή 1.464 ώρες, και δεν ξερω και εγω πόσα λεπτα. 
Και όλα αυτά γιατι έρχεται καλοκαίρι. Γιατι ο καθένας θα γυρίσει σε αυτό που λέμε σπίτι.
Με την οικογένειά του, τους φίλους του, τους έρωτες του.
Σπιτι όμως είναι οπου είναι η καρδιά, η ψυχή, το μυαλό και το σώμα σου.
Αυτόν τον χρόνο στους περισσότερους απο εμας βρισκόταν στο μικρό μας ορταέθιφμΑ.
Και του χρόνου εκει θα βρίσκεται. Στα μισοχαλασμένα άβολα καθίσματα. Με τα ίδια ατομα. Με εκείνους που δεν θα είναι πλέον εκει αλλα θα είναι μεσα μας.
Εκεί που πασχίζαμε να ξεφύγουμε απο την ρουτίνα της καθημερινότητας, απο την μιζέρια, τα προβλήματα και τις σκοτούρες.  Όμως για τους επόμενους 2 μηνες θα μπει πάλι σαν χείμμαρος στην ζωή μας. Δουλειά, ισως 4-5 μερες διακοπες ετσι για να ξεφύγουμε λίγο, να ταξιδέψουμε, να ερωτευούμε το περαστικό, να τα βρούμε με τον εαυτο μας.
Τελικά ίσως και να χρειάζονται αυτοι οι 2 μήνες απόστασης. Λένε οτι η απόσταση φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά. Δεν ειναι η απόσταση στην πραγματικότητα όμως που μας χωρίζει ώρες ώρες, αλλά η πράξη και η απραξία μας, η σιωπή και τα λόγια μας.
Και μετα απο 2 μηνες ή  61 ημέρες ή 1.464 ώρες θα επιστρέψουμε.
Στο ράδιο τώρα παίζει το "τραγούδι της ερήμου", ύστερα το "και εμεινα εδω" αναρωτιέμαι βαλτό ειναι και αυτο βραδιάτικα? Δεν ξερω..
Το μόνο που ξέρω είναι οτι δεν θα υπάρχει ενα λεπτό σε αυτό το διάστημα που να μην περάσει απο το μυαλό μου ο κάθε ένας απο εσάς ξεχωριστά...
Σαν μια ταινία στο μυαλό μου, που ακόμα και ο κάθε κομπάρσος θα έχει την σκηνή του..


ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΜΑΣ ΜΠΑΝΙΑ ;)

πανταχου παρων μα απολυτως απων

η ζωη μου ειναι πια αυτη.

θεα σε μια παλια πορτα. παντα κλειστη.

λιγος αερας ισα για να πουμε πως αναπνεουμε. εισπνοη εκπνοη. μια διαδικασια που καταντησε συνηθεια.

και αυτο ακομα με κουραζει. η συνηθεια. δεν ζηταω δεν επιθυμω τιποτα. σου φαινεται περιεργο ε? 

διαολε.

το μονο που θα ηθελα να φευγαμε μαζι. δεν ξερω που. δεν ξερω πως. μονο να φευγαμε.

μα φαινεται πως ειναι γραφτο να κουναω μονο στους αλλους το μαντηλι. ενα λευκο μαντηλι.

με ρωτας τι θελω.

απο μενα , απο σενα, απο την ζωη.

τιποτα δεν θελω.

μονο μια ακτίνα φωτος στα σκοταδια μου, να ριξει φως στα πιο κρυφα σημεια του μυαλου μου.

εκει οπου ολα ειναι ρυθμος. και παρανοια. εκει οπου τρεχουν ολα.

τρεχεις και εσυ μαζι τους. δεν σε ξεχωριζω απο τις σκεψεις μου. γινατε ενα η ολες οι σκεψεις μου εισαι εσυ.

πανταχου παρων μα απολυτος απων.

πες μου λοιπον εσυ που τα ξερεις ολα.

πες μου εσυ που ολα τα διαβασες στα χοντρα σου τα βιβλια πως να σε βγαλω απο μεσα μου?
που πλεον ζεις μεσα μου. ριζωσες και οι ριζες σου εφτασαν ως τα χερια μου και τα δαχτυλα μου κ εκεινα γραφουν για σενα? 

σκεψου πως δεν ξερω πως αναπνεεις μα ακουγεται μεσα στον υπολοιπο κοσμο.

ακουγεται οως εισαι καλα.

ακομα ομως και αν δεν εισαι γιατι δεν το λες? εσυ ειχες πει πως σου αρεσαν οι συζητησεις μας.

θα μου πεις, τι να πεις?  υστερα θα επρεπε να παραδεχτεις πραγματα και καταστασεις. και δεν θα το εκανες ποτε.

δεν θα το κανεις ποτε.

ανωτεροτητα και εγωισμος.

ανακατευεις καλα. με μεγαλη αδιαφορια, χωρις την παρουσια σου.

μια μασκα που γελαει με αυτα που γελανε ολοι. γελαω και εγω. και ας μην νιωθω το παραμικρο ιχνος γελιου στο προσωπο μου.

εχω πλεον ενα ελαστικο στομα που τεντωνεται και απο τις δυο μεριες.

ποσο μελο εχω γινει ρε γαμωτο?

πραγματικα με σιχαθηκα. δεν κανω κατι ομως να το αλλαξω. 

να με αλλαξω.

θελω να βγω απο το σωμα μου και να με φτυσω.

δε με θελω. δεν με μπορω!

η μηπως να με παρω αγκαλια και να με κοιμισω δυο χρονια?

για δυο γαμημενα χρονια.
δεν θα νιωθω. δεν θα καταλαβαινω. δεν θα ζω.
απλα θα αναπνεω.
και οταν ξυπνησω ολα θα ειναι ενα ονειρο. θα εισαι ενα ονειρο.
ενα ονειρο που εγινε εφιαλτης.
μα ξυπνησα.... ναι, ξυπνησα!

Ο μονόλογος ενός έξυπνου τρελού

Μιλάω με μια φίλη μου που είχα καιρό.

Μου λέει πως τα περνάει και τι κάνει. Μου λέει οτι εχει ξεκινήσει ενα μπλογκ και γράφει ότι νιώθει και οτι αισθάνεται. Έπειτα θυμάμαι και εγώ πως έχω ένα τέτοιο. Την ρώτησα πώς το κάνει και μου είπε οτι γράφει ότι νιώσει εκείνη την στιγμή, γιαυτό είπα και εγώ μια φορά να λειτουργήσω με αυτόν τον τροπο. "Ναι αλλά δεν εχω "κάτι" για να γράψω" σκέφτομαι.

Η μαγεία είναι να μην έχεις τίποτα να γράψεις και όταν ξεκινάς, οι σκέψεις να κατακλύζουν το μυαλό σου με αποτέλεσμα να μην ξέρεις πως να συνεχίσεις. Αυτο συμβαίνει τώρα! Εχω τόσα πολλά να πω στους γύρω μου αλλα όπως έχουν γίνει τα πράγματα δεν εχει νόημα. Μόνο οι πράξεις μετράνε στο τέλος, και μόνο αυτές μένουν για να δηλώνουν το ενδιαφέρον σου στον άλλον! Γιαυτό αυτά που θέλω να πώ και δεν μπορώ τα γράφω εδώ. Τα γράφω για να τα βγάλω απο μέσα μου και ίσως, λεω ΙΣΩΣ καταφέρουν να φτάσουν εκει που πρέπει να φτάσουν. Και να μην φτάσουν εγω θα τα έχω βγάλει απο μέσα μου, και δεν θα με τρώνε μέρα με την μέρα. Οτι θέλω να πώ το λεω εδώ χωρίς να με νοιάζει τι θα πείς η τι θα σκεφτείς όταν τα δείς. Ότι θέλω να σου δώσω θα στο δώσω απο εδω, οτι ομως πρεπει να στο δώσω στην πραγματική ζωή θα στο δώσω και θα το κάνω οχι γιατι πρέπει αλλα γιατί θέλω. Μπορεί να σου ακούγονται γλυκανάλατα ολα αυτά, να σου πώ ομως την αλήθεια μου δεν με νοιάζει και πολύ. Δεν θα κάτσω να ακούσω την κριτική σου απο εδώ γιατί πίσω άπο έναν υπολογιστή όλοι μπορούν να είναι ότι θελουν. Και εγώ ακόμα θα πεις πως λέω αμπελοφιλοσοφίες, πως μπορεί να είμαι ονειροπόλος για όλα αυτα που γράφω, οτι και εγώ δεν ξέρω τι. Δεν θα σου πω οτι έχεις και άδικο. Εδώ είναι ο κόσμος μου και μπορώ να γράφω ότι θέλω και όπως το θέλω. Το πως είμαι στην πραγματικότητα μπορει να το λέω εδώ μπορεί και όχι. Το πως είμαι το ξέρω εγω και αυτό μου φτάνει.

Όλα τα παραπάνω δεν σου τα λέω για να τα πιστέψεις, να τα διαβάσεις και να προσπαθήσεις να με καταλάβεις απλα τα λέω για να τα πώ, για να βγούν απο μέσα μου.

Εσύ μπορείς να το δεις όπως θέλεις, σαν τον μονόλογο ενος εξυπνου τρελου..

Καλό σου βράδυ