Συνταξιδιώτες σε διαφορετικό ταξίδι.

Ξημερωσε και το φως ειναι αλλιωτικο.

Οι νυχτες πλεον περνανε γρηγορα μα η σκια σου χορευει ακομα αργα μεσα στο δωματιο.

Οι μνημες εκεινης της νυχτας ομως ειναι ακομα ζωντανες. Εκεινης της νυχτας που εφυγε γρηγορα. 

Γιαυτο και εσυ επέλεξες να ξεχασεις. 

Αποφασισες να μην κοιμασαι τις νυχτες. 

Αποφασισες να ξεχασεις και ετσι εκανες μια ευχη.

Ευχηθηκες, απο εδω και περα ο ηλιος να ανατελλει απο την δυση.

Ποτε δεν εμαθα το γιατι, μαλλον θα το ειχες αναγκη.

Για πες μου ομως, εσυ που θυμασαι τοσα καλα, που αρχιζει η αγαπη και τελειωνει η αναγκη, πες μου

που να κρατηθω; Στο ονειρο η στην αληθεια;

Πες μου, πως θα κανω τις νυχτες να κρατανε περισσοτερο; Πες μου το πως να μην κοιμαμαι τωρα πια με το φαντασμα σου. Πες μου, γιατι επελεξες να ξεχασεις;

Γιαυτο και εγω αποφασισα να κανω ενα ταξιδι. 

Ταξιδεψα στο ονειρο τελικα.

 Πηγα εκει που θα μπορουσα να φτιαξω τα δικα μου ηλιοβασιλεματα

 Εκει οπου ο ηλιος θα ανατελλει απο την ανατολη και οχι απο την δυση.

 Τα ρουχα της αναγκης τα εκαψα πια. Τι να τα κανω αφου εγω, εσυ, εμεις λογια δεν χρειαζομαστε; Οτι νιωθεις νιωθω, ακομα και αν ειμαστε συνταξιδιωτες σε διαφορετικο ταξιδι.

Εκεινη την νυχτα, που εφυγε και δεν την προλαβαμε, με ρωτησες πως ηταν η διαδρομη μου.

Εγω σου απαντησα πως ημουν απλα ενας ταξιδιωτης του μικρου σου κοσμου.

Ηρθε η ωρα να σου πω ευχαριστω γιατι σε λιγο ξημερωνει παλι.

Σε ευχαριστω για την βολτα. Απολαυσα καθε λεπτο. Καθε στιγμη.

Μην με ρωτησεις παλι ομως για την διαδρομη.

 Ενας ταξιδιωτης δεν μιλα ποτε για την διαδρομη.

Θυμαται παντα το ταξιδι. 

Ετσι και εγω...

"Στημένα" Ραντεβού

Άργησα να έρθω. Το ξέρω. 

Με συγχωρείς όμως με καθυστέρησαν στον δρόμο κάποια λάθη, 

ξέρεις από εκείνα τα λάθη που κάνεις όταν δεν σκέφτεσαι η όταν φοβάσαι. Με καθυστέρησαν μερικά απο εκείνα τα λάθη που όταν καταλάβεις πως τα έκανες είναι πλέον αργά και ο χρόνος ξέρεις δεν γυρίζει πίσω και μένεις μετά να χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο, και καταλήγεις μόνος σε ένα άδειο σπίτι να περιφέρεσαι σαν την άδικη κατάρα. Άργησα να έρθω που λες γιατί αυτά τα λάθη, μου έφραζαν τον δρόμο. Και δεν ήταν μόνο τα λάθη μου που με εμπόδιζαν. Ήταν και οι συνέπειες τους μαζί που με έδειχναν επικριτικά με το δάχτυλο σαν να έλεγαν ¨Μωρέ για δείτε αυτόν τον κακομοίρη που θέλει να είναι στην ώρα του στα ραντεβού του". 

Άργησα επίσης γιατί λίγο πιο κάτω συνάντησα εσένα. Η κάποιον σαν εσένα. Ναι σου έμοιαζε. Σου έμοιαζε πολύ. Μιλούσε σαν εσένα. Κινούταν σαν εσένα, φώναζε σαν εσένα, φιλούσε σαν εσένα, με πρόσεχε σαν εσένα, με κοιτούσε με τον τρόπο που με κοίταγες και εσύ, με συμβούλευε με τον τρόπο που το έκανες εσύ... Μέχρι που έφυγε και ο δρόμος άνοιξε πάλι. Μάλλον θα είχε και εκείνος κάπου καλύτερα να πάει. Κάπου πιο "σημαντικά".

Άργησα περισσότερο να έρθω όμως γιατί πριν βρω εσένα, βρήκα εμένα. Νομίζω πως βρήκα εμένα. Για την ακρίβεια βρήκα κάποιον που, εμφανισιακά, μου έμοιαζε πολύ. Μόνο που διαφέραμε λιγάκι. Βρήκα κάποιον που σκεφτόταν πιο προσεχτικά απο εμένα πριν μιλήσει. Βρήκα κάποιον που ήξερε τι να πει, την στιγμή που έπρεπε να το πει, και ήξερε πότε ήταν η ώρα να σωπάσε, και σου λέω αλήθεια το γνώριζε καλύτερα απο εμέναι. Ήξερε να ζητά συγγνώμη πρώτα από τον ίδιο και μετά απο τους άλλους, μα πάνω από όλα ήξερε να στέκεται στα πόδια του. Γιαυτό και εγώ του ζήτησα να μου πει το μυστικό του. Να με μάθει, όλα όσα ήξερε. Η συζήτηση κράτησε ώρες, μπορεί και μέρες, και όταν έφυγε και εκείνος ήξερα δυο πράγματα... Πως σε μια διαδρομή ειχα μάθει και είχα δει πολλά, και πως αυτόν που συνάντησα και με έμαθε τόσα, θα τον ξανασυναντούσα στην πορεία. 

Γιαυτό άργησα στο ραντεβού μας. Συγχώρεσε με.

 

Πριν όμως, θέλω να σου πω ευχαριστώ. Ευχαριστώ που με περίμενες και δεν έφυγες. 

Ευχαριστώ που πίστεψες σε μένα, έστω και λίγο, και δεν κουράστηκες να περιμένεις.

Άργησα να μάθω πως δεν μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι αν δεν γίνουμε σωστοί 

και πως τίποτα δεν το αποκτάς αν πρώτα δεν γίνεις αντάξιός του.  

Άργησα αλλα...

Μοναχικα ταξιδια

Σταματησα να ταξιδευω.

Ο καφες μου τα πρωινα ειναι παντα παγωμενος. Η τηλεοραση μου κρατα συντροφια τα βραδια που ειμαι μονος και το φως στον διαδρομο ποτε δεν κλεινει. Η μπαλκονοπορτα μενει ανοιχτη μερα-νυχτα γιατι ωρες ωρες νιωθω πως δεν αναπνεω και η μια μερια στο κρεβατι μου παντα ειναι κενη. Δυσκολο το να γυρνας σε αδειο σπιτι. Δυσκολο να προσπαθεις να γεμισεις το κενο. Ειναι αφορητο να πρεπει να σηκωθεις απο το κρεβατι το πρωι ενω δεν βρισκεις κανεναν λογο να το κανεις.
Τελικα ειναι πιο ευκολη η μοναξια οταν την συνηθιζεις. 
Ειναι αυτη που θα σε περιμενει το πρωι με μια κουπα ζεστο καφε στην κουζινα. Θα σου κρατα συντροφια τα βραδια για να βλεπετε μαζι στην τηλεοραση χαζες ρομαντικες ταινιες. Θα ειναι εκει καθε βραδυ για να κλεινει το φως στον διαδρομο πριν κοιμηθεις. θα ξαπλωνει παντα διπλα σου στο κρεβατι και θα σου χαιδευει τα μαλλια για να κοιμηθεις και θα σου λεει παραμυθια με δρακους και ιπποτες, που και εκεινοι ειχαν για συντροφια μια μοναξια. Και θα κοιμασαι και εσυ ησυχος γιατι μεσα στην μοναξια σου, δεν θα εισαι μονος.

Η μοναξια με ταξιδευει τωρα πια.

Η θαλασσα μεσα μου.

Εκει που τελειωνει η θαλασσα και αρχιζει ο ουρανος.

Εκει θα κρυψω ολες τι αναμνησεις, τα ονειρα μου και τις σκεψεις μου. Εκει δεν θα μπορεσει να τις βρει κανεις και θα ειμαι ησυχος τα βραδυα, πως κανεις δεν θα τις κλεψει. Θα τις εχω κρυψει εκει που ο ηλιος αγγιζει το νερο και βυθιζεται μεσα του. Και σαν τον ηλιο και αυτες, θα χαθουν μεσα στο απεραντο γαλαζιο. Μετα απο καιρο, και αφου θα εχουν γινει ενα με το νερο της θαλασσας, θα αρχισουν να ταξιδευουν μεσα της, αφου δεν τις ταξιδεψα εγω. Θα γνωρισουν ισως κοσμους που εγω δεν γνωρισα. Και αν τις ξαναβρω μπορει να εχουν να μου πουν και να μου μαθουν πραγματα που εγω δεν ηξερα. Θα εχουν να μου πουν ιστοριες πως καπου εκει εξω, οτι θες γινεται πραγματικοτητα, πως οι ανθρωποι εκει δεν κανουν λαθη, πως η λογικη πορευεται με το συναισθημα. Και υστερα θα παω να κρυφτω και εγω εκει, παρεα με τι σκεψεις, τα ονειρα και τι αναμνησεις μου. Να γινω και εγω ενα με το νερο της θαλασσας ωστε να μπορεσω να ταξιδεψω και εγω και να μαθω οσα δεν εμαθα. Να χαθω σε κοσμους και χρωματα. Να ταξιδεψω για να εχω και εγω μερικες ιστοριες να σου πω οταν ξαναβρεθουμε.

Πες μου ένα γράμμα.

Πες μου ένα γράμμα.
Οποίο σκεφτείς πρώτο.
Πες μου ένα γράμμα και θα σου πω μια λέξη. Την πρώτη που θα μου ερθει στο μυαλό από το γράμμα που θα μου πεις.
Όχι, δεν ειναι παιχνίδι. Θέλω μόνο να μου μιλάς. Έστω και έτσι, με το να μου πεις ένα γράμμα.
Για παράδειγμα, αν μου πεις "Α" θα σου πω αδιαφορία.
Ξέρεις από αυτή την αδιαφορία που δείχνουν μερικοί άνθρωποι στους υπόλοιπους ανθρώπους όταν δεν θέλουν να ασχοληθούν μαζί τους. Από αυτή που καμία φορά μου δείχνεις και εσύ γιατί είτε πλέον δεν νοιαζεσαι, είτε γιατί φοβάσαι.
Αν μου πεις "Κ" θα σου πω καφές. Θα σου πω για εκείνον τον καφε που ποτέ δεν πήγαμε. Η ακομα και αν πηγαμε, εσύ, καθοσουν στην στην άλλη μεριά του τραπεζιού και αυτοί που ήταν ανάμεσα μας, έμειναν εκεί. Ανάμεσα μας.
Αν μου πεις "Τ" θα σου πω τέλος. Αλλα για πιο τέλος να σου μιλήσω αν η αρχή δεν έγινε ποτέ;
Αν μου πεις "Ι" θα σου πω ίσως.
Όμως επειδη δεν μου αρέσουν τα ίσως πια, θα σου πω Ιστορία. Θα σου πω μια ιστορία χωρίς αρχή και τέλος.
Χωρίς αδιάφορους καφέδες και ίσως.
Θα σου πω μια ιστορία και αν θες, ακούς...

Το παιχνίδι με τις λέξεις.

Αναρωτιέμαι γιατί γελάς, έτσι, λουσμένος ολόκληρος σιωπή.
Πάντα χόρευες αδιάφορα θυμίζοντας ηττημένο καράβι εξαρχής. Σταμάτα.
Σταμάτα να προσπαθείς να κρύψεις αυτά που φαίνονται στα μάτια σου.
Δυο μάτια γεμάτα κρυφούς κόσμους και μαύρους ουρανούς.
Σκέψου πόσες φορές τραβήξαμε να πάμε σε ίδιους ουρανούς.
Μα εσύ κάπου χάθηκες γιατί ονειρεύτηκες, υπνοβατώντας, το άπιαστο.
Άραγε ικανοποίησες αυτό στο οποίο πόνταρες τις ανάσες μιας ζωής;
Η συνέχισες να χορεύεις αδιάφορα;
Ικανοποίησες το κρυφό σου όνειρο, η όρμισες πάλι ανενόχλητος και έκλεψες το δικό μου;
Κρεμάστηκα στο όνειρο μου, ενώ βάραινε ανεπαίσθητα το ίσως και το σώμα μου.
Πάλεψα αναζητώντας λάθος ιστορίες, το ξέρω.
Μα τώρα περιμένω, ορκισμένος νικητής, ότι σώθηκε.
Τώρα ελπίζω υφαίνοντας τοπία, χαμόγελα, ιστορίες. Ακούς;
Μόνος έφυγα, ρίχνοντας άγκυρες.
Σημάδια για να βρω τον δρόμο και να γυρίσω πίσω.
Πίσω στην αρχή όπου το τέλος θα μοιάζει και πάλι μακρινό.

Ρητορικές ερωτήσεις.

Θέλω η πρέπει;
Θέλω να πρέπει. Θέλω να θέλεις. Θέλω να μην τελειώνει ο χρόνος. Θέλω να μην μπορώ να σταθώ μονάχος δίχως εμένα. Θέλω το πρωί που θα ξυπνώ να ξέρω πως η μέρα θα μου ανήκει. Θέλω να είμαι εδώ. Και εκεί. Ταυτόχρονα. Θέλω να μπορώ να πιστεύω σε εμένα. Θέλω να μπορώ να πετάω. Να πετάω πάνω απο εμένα και εσάς. Να μπορώ να ακουμπάω τον ουρανό και να χάνομαι ανάμεσα στα σύννεφα.
Άσπρο η μαύρο;
Άσπρο και μαύρο. Άσπρο γιατί μπορεί να με ζεστάνει.Μαύρο γιατί τα βράδια πάντα είναι σκοτεινά. Και φοβάμαι το σκοτάδι. Και εσύ δεν είσαι εκεί να τα φωτίσεις. Και να με ζεστάνεις. Άσπρο γιατί άσπρα είναι και τα σύννεφα. Μαύρο γιατί είναι το χρώμα που θυμάμαι πιο έντονα. Αυτό βλέπω και όταν κλείνω τα μάτια μου.
Ψέμα η αλήθεια.
Θέλω αληθινά ψέματα. Και ψεύτικες αλήθειες. Δεν θέλω παραμύθια με δράκους, νεράιδες και ευτυχισμένα τέλη. Θέλω αληθινές ιστορίες που μιλάνε για αλήθεια και ψέμα. Θέλω το ψέμα να μην νικάει την αλήθεια και το αντίθετο. Θέλω στα μάτια μας να μην φαίνεται τίποτα από αυτά. Να φαίνεται μόνο η καρδία και ο τρόπος που μόνο αυτή ξέρει να μιλάει. Γιατί στα μάτια μας φαίνονται αυτά που δεν λέγονται και αυτά που  δεν γράφονται.
Γιαυτό να με κοιτάς στα μάτια.
Αυτά θα είναι τα μόνα που δεν θα σου πουν ψέματα. 

Φως. Σκοτάδι. Φως.

Ανοιγόκλεισε τα μάτια σου. Μια φορά αρκεί.

Φως. Σκοτάδι. Φως.

Μια φορά είναι αρκετή για να καταλάβεις πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός. Τα χρόνια. Εσύ. Όλα γίνονται χωρίς να το καταλάβεις και όταν φτάσει η στιγμή να το καταλάβεις θα έχει περάσει ο καιρός. Θα έχουν περάσει τα χρόνια. Θα έχεις περάσει και εσύ. Τόσο γρήγορα και απλά, όπως ανοιγοκλείνεις και τα μάτια σου. 

Άν είχα την δυνατότητα δεν θα ανοιγόκλεινα ποτε τα βλέφαρα μου λοιπόν. Και αυτο γιατί δεν θα ήθελα να χάνω, ακόμα και αυτα τα απειροελάχιστα κλάσματα του δευτερολέπτου, τίποτα. Θα ήθελα να μην βρισκόμουν ποτέ μου στο σκοτάδι. Όχι γιατι φοβάμαι το σκοτάδι. Πιο πολύ φοβάμαι την άγνοια, γιαυτό. Δεν θέλω να μην ξέρω τι συμβαίνει. Δεν θελω να μην ξέρω τι κάνω. Εσκεμμένα ή όχι. Δεν θέλω να περνάει ο χρόνος και να μην τον προλαβαίνω. Δεν θέλω να ξεχάσω. Πολλά τα θέλω. Λίγος ο χρόνος. Μια δικαιολογία είναι και τίποτα παραπάνω. Μια μονάδα μέτρησης, αυτό και μόνο αυτό. 

Φάσκω και αντιφάσκω. Από το ένα θέμα πάω στο άλλο. Είναι πολλά αυτα που θέλω να πω και φοβάμαι πως αν δεν το κάνω θα τα ξεχάσω. Ήδη ξεχνάω. Κάνω πράγματα που αν σκεφτόμουν απο πριν δεν θα είχα κάνει. Μου αρέσει να μένω στο σκοτάδι. Ο χρόνος τελικά περνάει και εγώ δεν τον προλαβαίνω. Δεν τον κυνηγάω. Τα θέλω μου είναι πολλά όμως τα πρέπει είναι ακόμα περισσότερα. Δεν βρίσκω ενδιαφέρον σε τίποτα πια. Πόσο "προβληματικός και περίπλοκος μπορεί να είναι ένας άνθρωπος τελικά; Ποσό "προβληματικός" μπορεί να είμαι και εγώ; Δεν ξέρω. Μάλλον αρκετά. Ξέρω όμως τι φταίει.

Φταίει ο χρόνος που τρέχει.

Φταίει που ανοιγοκλείνω τα μάτια μου και χάνομαι. 

Σε ένα λεωφορείο της γραμμής.

Σε ένα λεωφορείο της γραμμής.
Σε ένα απο αυτά τα μικρά και παλιά λεωφορεία της γραμμής.
Εκεί. Εκεί που μια διαδρομή κρατάει από 5 λεπτά μέχρι και μια αιωνιότητα.

Εκεί κάθεσαι δίπλα σε ξένους ανθρώπους. Αληθινά ξένους. Που δεν συναντιέται ούτε καν το βλέμμα σου μαζί τους. Και αν τύχει και συναντηθεί η θα σε κοιτάξουν αδιάφορα και παγωμένα, η θα μπορέσεις στα μάτια τους να δεις όλη την ζωή τους. Λες και ο μοναδικός σκοπός τους είναι να μπαίνουν σε αυτά τα παλιά λεωφορεία της γραμμής και να κοιτάνε τους άγνωστους στα μάτια για να μοιραστούν της ιστορία τους. Είναι και αυτοί που θα κάθονται σε μια άκρη αποκομμένοι απο τον χρόνο. Θα ακούνε μουσική και θα κουνάνε ρυθμικά το κεφάλι τους. Σαν τα διακοσμητικά σκυλάκια που αν χτυπήσεις μια φορά το μικρό τους κεφαλάκι δεν θα σταματήσει να κουνιέται για ώρες. Κάπου θα κάθεται και ένα παιδάκι με την μαμά του. Θα σε κοιτάξει και θα σου χαμογελάσει. Θα του χαμογελάσεις και εσύ. Και θα είναι αληθινό το χαμόγελό σου. Όχι σαν τα άλλα, τα ψεύτικα. Ύστερα ο οδηγός θα φρενάρει απότομα και θα σκοντάψεις πάνω στον διπλανό σου που έχει πιαστεί απο τις χειρολαβές και το συγγνώμη που θα του πεις δεν θα το ακούσει ποτέ γιατι θα σου έχει γυρίσει ήδη την πλάτη. Αλήθεια πόσες ήταν οι φορές που ζήτησες συγνώμη και κάποιος δεν σου γύρισε την πλάτη; Πόσες φορές ζήτησες βοήθεια και σου είπαν "Με συγχωρείς καλό μου δεν προλαβαίνω, έχω πιο σημαντικά πράγματα να κάνω."
Έτσι και εσύ πήρες αυτό το λεωφορείο της γραμμής.
Ήταν μάλλον το πιο σημαντικό πράγμα που είχες να κάνεις σήμερα.
Έψαχνες κάποιον να μοιραστείς την ιστορία σου και κάθισες δίπλα σε αυτόν τον τύπο με τα ακουστικά, που κουνούσε το κεφάλι του σαν αυτά τα διακοσμητικά σκυλάκια. Και όταν έβγαλε τα ακουστικά και σου είπε πως πρέπει να κατέβει στην επόμενη στάση, και σε κοίταξε στα μάτια κατάλαβε πως ήθελες κάτι να του πεις. Ένιωθε τα μάτια σου να τον διαπερνούν. Δεν μπορούσε να κουνηθεί θαρρείς και τον είχες καρφώσει στην θέση του με τα μάτια σου.

Όλα αυτά στα λέω γιατί όταν σε κοίταξα στα μάτια,
 και δεν βρήκα το κουράγιο να σηκωθώ,
εσύ μου χαμογέλασες και μου είπες καλή σου μέρα.
Όλα αυτά συνέβησαν σε ένα λεωφορείο της γραμμής.
Όλα αυτά μπορεί να κράτησαν απο 5 λεπτά μέχρι και μια αιωνιότητα.

Η διαδρομή.

Και αν τίποτα από όλα αυτά δεν είχε συμβεί εξαρχής;
Πως θα μπορούσαμε να πούμε πως συνεχίζουμε;
Πως θα μπορούσαμε να πούμε πως τίποτα δεν τελειώνει εδώ και η ζωή προχωρά;
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου παρακαλάω όλα να πάνε καλά και τίποτα κακό να μην συμβεί. Πάντα ήθελα τα πράγματα να πάνε έτσι όπως τα είχα ονειρευτεί. Οι πόρτες να ανοίγουν από μόνες τους και να βρίσκομαι στο τέλος της διαδρομής χωρίς να χρειαστεί να τρέξω και να σκοντάψω.
Πόσο εγωιστικό. Πόσο λάθος.
Αυτό που μου έμαθαν τα βιβλία, οι φίλοι και η ζωή είναι πως αν πέσεις πρέπει να μάθεις να σηκώνεσαι, πως δεν πρέπει να τα παρατάς χωρίς προσπάθεια.
Πόσο δύσκολα είναι όλα αυτά όμως στην πράξη; Πόσο δύσκολο είναι να πείσεις το μυαλό σου να προσπαθήσει για αυτά τα μικρά και απλά πράγματα που δεν είσαι σίγουρος πως θα πετύχεις;
Και κάπου εκεί βρίσκεται το μυστικό. Σε αυτή την διαδρομή.
Σε αυτή την μετάβαση από το φαίνεσθαι στο είναι.
Σε αυτά τα μικρά βηματάκια που θα κάνεις στην αρχή.
Εγώ δεν το έχω βρει ακόμα. Είμαι στην αρχή.
Ξέρω πως δεν γίνεται να τα μάθεις όλα από την πρώτη στιγμή.
Πρώτα μαθαίνεις να μπουσουλάς, μετά να περπατάς και ύστερα να τρέχεις. 
Αυτή είναι η σειρά. Σε όλα τα στάδια της ζωής μας.
Όμως σε αυτή την διαδρομή θα βρεις αυτό που ψάχνεις. Αυτό που ψάχνουμε όλοι μας.
Έναν ώμο για να κλάψουμε, έναν θεό για να πιστέψουμε, ένα χέρι να κρατήσουμε και ένα όνειρο για να πιστέψουμε. Ίσως να βρούμε και τον εαυτό μας σε αυτή την διαδρομή, καθισμένο κάπου στα μισά, και μόλις μας δει να μας χαμογελάσει και να μας πει:
"Σε περίμενα. Ήξερα πως θα έρθεις. Ήξερα πως θα με έβρισκες. Και τώρα ας συνεχίσουμε μαζί." 

                

Ουτοπικα Αστερια

Για παντα? Τι παει να πει για παντα?

Εγω ξερω πως οταν η αληθεια μου συναντα την δικη σου αληθεια, τοτε, γεννιεται το ονειρο. 

Και τα ονειρα δεν ξερουν απο λεπτα, ωρες και δευτερολεπτα. 

Δεν ξεχωριζουν την νυχτα απο την μερα. 

Και υστερα το ονειρο θα γινει αστερι.

Ετσι θα ζησει για παντα. Αυτο ξερω μονο.

Το αιωνιο το βαριεσαι καμια φορα, και εμεις δεν ειμαστε αστερια.

Η ρουτινα, σου γεμιζει τα πνευμονια και η ουσια χανεται. 

Και αν χαθει η ουσια, πες μου, ποιο το νοημα?

Αν χαθει η μαγεια ποιος ο σκοπος? 

Ασε τα αστερια τωρα εκει που καθονται. Αυτα εχουν πλεον συνηθισει. 

Δεν τα νοιαζει η μοναξια τους. Δεν τα νοιαζει που φεγγουν μονο το βραδυ.

Εμεις τι κανουμε ειναι το θεμα. 

Αν θες το "για παντα" γινε ονειρο και αστερι. 

Εγω δεν το μπορω. Δεν μπορω αλλο πια την μοναξια. 

Δεν θελω να φωτιζω για παντα τον δρομο ξενων.

Δεν θελω να ζω για παντα σε εναν μαυρο ουρανο. 

Δεν θελω να ζω στο ονειρο πια.

Δεν θελω να κοιμαμαι για να ζω. 

Προτιμω την ζωη μου ετσι. Οπως και αν ειναι. 

Άσε με εμενα να κυλιεμαι στις λασπες και στο βρομονερα. 

Αν θες να γινεις αστερι και ονειρο να ξερεις πως δεν σε ζηλευω. 

Τι να τα κανει κανεις τα συννεφακια και τον απεραντο ουρανο?

Εχω καιρο να δω τα αστερια, και παλια καθομουν με τις ωρες.

Εχω καιρο να δω ενα ονειρο και να πω, ναι ολα ειναι δυνατα.

Τα παντα ειναι δυνατα μονο οταν το παρουμε αποφαση,

και το δικο μας αστερι ζει μεσα μας. 

Επαψα να το ψαχνω τα βραδια. 

Γιαυτο σου λεω το "για πάντα" δεν μου παει εμενα. 

Νυχτερινό Ημερολόγιο

Πέρασαν οι νύχτες.
Πέρασαν όμως πιο δύσκολα από ότι περνά ένας χρόνος ολόκληρος.
Οι νύχτες είναι πάντα δύσκολες.
Δεν το ήξερες;
Έρχονται όλα τα όνειρα που έκανες, να σου κρατήσουν συντροφιά.
Έρχονται και οι σκέψεις μετά. Για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον.
Και αυτή η απουσία που γεμίζει το δωμάτιο, δε σε αφήνει να κοιμηθείς.
Και έτσι μένεις και φυλακίζεσαι μαζί τους.
Στροβιλίζεσαι στο τίποτα.
Γυρνάς στο κρεβάτι όπως κάνουν οι τρελοί.
Ψιθυρίζεις ονόματα και λέξεις σιγανά.
Για να μην σε ακούσει κανείς και σου τις πάρει και αυτές.
Και σαν κοιτάξεις έξω από το παράθυρο σου θα δεις μόνο σκοτάδι.
Γιατί ο ήλιος κρύφτηκε και έδωσε την θέση του στο φεγγάρι.
Εκείνο όμως δεν φτάνει για να φωτίσει το μικρό σου δωμάτιο.
Και έτσι μένεις στα σκοτεινά παρέα με τους απρόσκλητους καλεσμένους σου.
Τους ανέχεσαι παθητικά.
Κάνεις υπομονή.
Γιατί ξέρεις πως σε λίγο ξημερώνει πάλι.
Ξέρεις πως το δωμάτιο θα γεμίζει πάλι με φως και οι "καλεσμένοι" σου θα πρέπει να φύγουν.
Στην ψύχη σου όμως;

Ο λόγος.

Και αν όλα τα ξέραμε από την αρχή;

Αν γνωρίζαμε το αποτέλεσμα δεν θα γευόμασταν την αγωνία.

Αν μπορούσαμε να διαβάζαμε τις σκέψεις των ανθρώπων θα αγνοούσαμε την έκπληξη.

Αν μπορούσαμε να ορίσουμε εμείς τους παλμούς της καρδιάς μας θα χάναμε το σκίρτημα του έρωτα.

Αν ο αληθινός αυθορμητισμός δεν ενθαρρύνει την ζωή σου,
την ανησυχία για την ύπαρξη σου, σε αυτό το ατελείωτο ταξίδι με προορισμό το άγνωστο,
τότε το λιμάνι ίσως να είναι δίπλα σου. 
Ίσως το λιμάνι να είναι πολύ μακριά. 
Ίσως και να μην το ανταμώσεις ποτέ. 
Αυτή είναι η μαγεία της ζωής. Ψάξε το λιμάνι σου. 

Μην το αφήσεις να χαθεί από τα μάτια σου.

Αν πάλι αναζητάς την σιγουριά μιας εύκολης ζωής 

μείνε στην ρουτίνα της καθημερινότητας σου, χωρίς όνειρα, προσδοκίες και στόχους. 
Γίνε ένα με την μάζα. Γίνε ένα με το μαύρο χρώμα που κυριαρχεί. 
Θεατής σε ένα έργο που παίζεται για σένα. 
Και θα γελάς μονάχα όταν στο επιτρέπουν. 
Θα κλαις όταν στο επιτρέπουν. Θα νιώθεις όταν στο επιτρέπουν. 
Τα θέλω σου θα κρυφτούν κάτω απο τον ίσκιο των πολλών. 
Και όταν θελήσεις να τα βρεις, εκείνα θα είναι πλέον νεκρά. 

Αν παρατήσεις τον αγώνα σου, το ρίσκο σου και τα πιστεύω σου, τότε θα μηδενίζεις και τις αξίες σου. 
Τις πετάς μέσα σε ένα λαβύρινθο, σε ένα λαβύρινθο που ήδη ζουν όλοι οι φόβοι σου και οι ανασφάλειες σου. Και εκεί πεθαίνει και ο κόσμος σου. 
Αθόρυβα. 
Ανώδυνα. 
Μονάχα το σώμα σου θα ανασαίνει μηχανικά. 
Με σταθερούς ρυθμούς. 
Χωρίς την φλόγα της προσμονής να καίει μέσα σου. 

Αν λοιπόν δεν υιοθετήσεις το ρίσκο, 
αν δεν αγκαλιάσεις την υπέρβαση, δεν υπάρχει λόγος.

Δεν υπάρχει λόγος να ζεις και να λέγεσαι άνθρωπος. 

Οι ευχές μιας Ψυχής.

Μια ψυχή που δεν θέλησε ποτέ να γεννηθεί.
Και όμως βρέθηκε σε έναν κόσμο ξένο.
Χωρίς να την ρωτήσει κανείς αν μπορεί να αντέξει το κενό.

Πως μπορεί κανείς να αντέξει το κενό;
Πως μπορεί κάποιος να περπατήσει μόνος;
Όμως αυτή η ψυχή άντεξε το κενό και έμαθε να περπατάει μόνη της μέσα του.
Συνήθισε την απουσία. Έμαθε να ζει μόνη της. Προσαρμόστηκε.
Ποτέ δεν χρειάστηκε να κλάψει. Δεν ήξερε τι σχήμα είχαν τα δάκρυα.
Ποτέ δεν χρειάστηκε να γελάσει, να πονέσει, να εμπιστευθεί.
Δεν ήξερε τι σημαίνουν οι λέξεις αυτές, και όμως τις γνώριζε.
Μέχρι που ο κόσμος της γέμισε και άλλες ψυχές.
Διαφορετικές από εκείνη.
Και χάρις αυτές έμαθε τι σχήμα είχαν τα δάκρυα.
Χάρις αυτές έμαθε να γελάει, να πονάει, να εμπιστεύεται.

Μα όλα αυτά μια μέρα της φάνηκαν βουνό.
Και άρχισε να τρέχει.
Ήθελε να φύγει μακρυά.
Να κρυφτεί κάτω απο ένα δέντρο και να ξεχάσει ότι έμαθε.
Έσπρωχνε τις ψυχές γύρω της. Πνιγόταν.
Και όταν πια ήταν μόνη, έπεσε στα γόνατα, πήρε μερικές βαθιές ανάσες και άρχισε να κλαίει.
Έκλαιγε για μέρες ολόκληρες, μπορεί και μήνες, γιαυτό και δεν μπόρεσε ποτέ να ξεχάσει.

Και έτσι, αυτή η ψυχή που δεν θέλησε ποτέ να γεννηθεί,
αυτή η ψυχή που ήθελε να ξεχάσει όσα της έμαθαν
τώρα παρακαλούσε να ζήσει για πάντα.
Παρακαλούσε να μην ξεχάσει ποτέ.
Και τα κατάφερε.

Το 1/2.

Μισά θα μείνουν όλα.
Όσος χρόνος και αν μας δοθεί ποτέ δεν θα είναι αρκετός.
Πάντα κάτι θα μένει μισό. Όπως μισοί μένουμε και εμείς.
Πέρασαν σκέψεις και σκέψεις μα πες μου πόσες από αυτές έκανες πράξη;
Πες μου πόσες προτάσεις σου άφησες μισές γιατί κάτι άλλο σου τράβηξε την προσοχή;
Πόσες φορές ξέχασες το όνειρο σου, και το άφησες κάπου στην μέση να χαθεί;
Ποτέ δεν θα μας φτάσει ο χρόνος. Είναι τσιγκούνης και κυλά γρήγορα.
Ότι και αν κάνεις, πάντα θα το αφήνεις μισό.
Και που μπορεί να χωρέσει μια ζωή μισή;
Μισά χαμόγελα στραβά. Μισοτελειωμένες κουβέντες. Μισοτελειωμένες καταστάσεις.
Και το μισό, από το ολόκληρο, χάνεται εύκολα. Χωρίς να το καταλάβεις.
Και καταλήγεις πάλι με το τίποτα. Πάλι στην αρχή.
Στο κενό που γεμίζει με το τίποτα μιας άδειας ζωής.
Και προσπαθείς να μαζέψεις γεύσεις και αρώματα ξανά. Έρωτες και φίλους από την αρχή.
Μα το μισό δύσκολα το συμπληρώνεις.
Λίγος χρόνος για να βρεις το άλλο μισό που ταιριάζει.
Και είναι πολλά μισά κομμάτια, μόνα τους, και ξεχασμένα. Πολλοί και εμείς που είμαστε μισοί.
Και άντε να βρεις μέσα στα πολλά αυτό που θες.
Πολλοί οι πειρασμοί και πολύ λίγος ο χρόνος.
Τόσο λίγος που αναρωτιέσαι τι ψάχνεις.
Η, τι πρέπει να ψάξεις να βρεις πρώτο.
Είσαι στα μισά λοιπόν η τώρα ξεκινάς;
Ψάχνεις το άλλο μισό, ή ζεις ήδη με το τίποτα;
Μην απαντήσεις. Δεν ξέρεις. Δεν θα μάθεις.
Πάντα θα είσαι το 1/2.