Ο άνθρωπος που στέρεψε από αγάπη

Σε αυτή την πόλη έζησαν και πέθαναν, χιλιάδες έρωτες επειδή τελείωσε η αγάπη.

Σε αυτή την πόλη που όλοι έτρεχαν για να προλάβουν, εκείνος καθόταν ακίνητος.

Καθόταν σε μια γωνιά για ώρες και απλά κοιτούσε τους ανθρώπους να περνούν.

Έφτιαχνε μια ιστορία στο κεφάλι του για τον καθένα ξεχωριστά.

Και για όσους δεν είχε μια ιστορία να σκεφτεί, τους ερωτευόταν.

Τους άδειους ανθρώπους τους γέμιζε με την αγάπη του, και στους μικρόψυχους, ψιθύριζε μέσα απο τα δόντια του λέξεις παρηγοριάς και συμπόνιας. Πόσο δύσκολο θα είναι να μην μπορείς να αγαπήσεις σκεφτόταν. Και έτσι συνέχιζε να κοιτάζει και να μοιράζει αγάπη στους άγνωστους περαστικούς. Και να τους ερωτεύεται όλο και πιο πολύ. Όλο και πιο δυνατά.

Μέχρι που ήρθε η μέρα και στέρεψε απο αγάπη.

Δεν είχε άλλη να προσφέρει. Δεν μπορούσε να σκεφτεί καμιά ιστορία που να ταιριάζει σε όποιον έβλεπε. Δεν μπορούσε να κάθεται ακίνητος για ώρες. Μάλλον ξέμεινα και εγώ από αγάπη σκέφτηκε.

Οι μέρες πέρασαν και εκείνος άρχισε να τρέχει σαν όλους τους άλλους. Δεν παρατηρούσε κανέναν. Μόνο τον δρόμο που περνούσε κάτω απο τα πόδια του. Άρχισε να στροβιλίζεται και να χάνεται μέσα στην καθημερινότητα των άλλων. 

"Μην καστσουφιάζεις. Σήκωσε το κεφάλι, κοίτα τον ήλιο και χαμογέλα" άκουσε μια φωνή να τον προσπερνά. Σήκωσε το κεφάλι και στην απέναντι πλευρά του δρόμου, είδε κάποιον σαν και αυτόν.

Καθόταν σε ένα παγκάκι και τον κοιτούσε με ένα χαμόγελο που του θύμισε το δικό του, όταν έκανε και εκείνος το ίδιο πράγμα ακριβώς. Όταν μοίραζε την αγάπη του στους άλλους. Και τότε θυμήθηκε.

Γιαυτό αν δεις κάποιον να προχωράει με σκυμμένο το κεφάλι και έχει ζωγραφισμένη την λύπη μονάχα στο πρόσωπο του, προσπάθησε να του δώσεις λίγη απο την αγάπη σου. 

Γιατί που ξέρεις, και εκείνος μπορεί να την χαράμισε για σένα....

Αναμνηστικό (Το)

Την μέρα που θα σε φιλήσω θα σταματήσει ο χρόνος και θα φοβηθείς.

Αυτή την μέρα θα σε εγκαταλείψουν ακόμα και οι σκέψεις σου.

Θα σε αφήσουν έρμαιο μου.

Θα σε αφήσουν μόνο.

Εκείνα τα λιγοστά μα ατελείωτα δευτερόλεπτα θα κλέψω την ελευθερία σου.

Τα μάτια σου θα σφραγίσουν μην μπορώντας να αντέξουν την οδύνη ενός φιλιού. 

Μετά θα κλέψω την ψυχή σου καθώς θα την ρουφάω απο τα σωθικά σου.

Θα σε αφήσω άδειο. Πιο άδειο, και απο εκείνα τα πακέτα που κάπνισα για σένα. 

Ύστερα θα σε εγκαταλείψει το κορμί σου. 

Τα πόδια και τα χέρια σου θα σπάσουν από το βάρος της "ανάγκης".

Και έτσι όπως θα είσαι παραδομένος στο έλεος μου, θα σε σκοτώσω.

Θα κλέψω την τελευταία σου ανάσα, με ένα φιλί...

Μα πόσο εύκολα θα μπορούσα να σε σκοτώσω αυτά τα δευτερόλεπτα.

Επειδή όμως σε λαχταρώ, περισσότερο απο εμένα, για να σε αφήσω να πεθάνεις,

θα σε κρατήσω ζωντανό. για να θυμάσαι τι σημαίνει να είσαι έρμαιο ενός έρωτα.

Για να θυμάσαι τι σημαίνει φιλί και όταν στο δίνουν άλλοι να γελάς.

κάτι "λύπη"

Κανείς δεν μπόρεσε να με αγγίξει.

Κανείς και ας με ακούμπησαν τόσοι.

Μόνο εσύ το κατάφερες.

Και ήταν τόσο βαθύ το άγγιγμα σου που ούτε και εγώ μπορώ να το πιστέψω/

Και αυτό που με σκοτώνει περισσότερο είναι πως δεν μπορώ να στο ανταποδώσω.

Όσο και αν σε ψάχνω, δεν σε βρίσκω.

Κάτι λείπει.

Κάτι μου λείπει.

Και δεν είναι ο ύπνος, η ξεκούραση, ή το γέλιο.

Μου λείπει ο άνθρωπος που ποτέ δεν γνώρισα και ποτέ δεν θα γνωρίσω.

Γιαυτό και δεν θα σε βρω ποτέ.

Γιατί μάλλον δεν έχεις γεννηθεί ακόμα.

Λαχταρώ (Σε)

Πόσο ακόμα, πόσο πιο συχνά και πόσο πιο πολύ θα συνεχίσω να σε ακολουθώ; 

Λυπάμαι που σε ακολουθώ. 

Το πράγμα που ορκίστηκα οτι δεν θα έκανα ποτέ, αυτό και κάνω. 

Είναι αλήθεια.

Απελπίζομαι απο την απελπισία που γεμίσει τα σωθικά μου.

Και όμως γελάω.

Γελάω και το γέλιο μου είναι μια έκρηξη απόγνωσης.

Και αυτό γιατί μισώ τις λέξεις που εκφράζουν τον πόνο μου χωρίς να τον απαλύνουν.

Μου γεμίζεις το μυαλό με τον τρόπο που μπορεί μόνο κάποιος που είναι απών.

Άσε με κάτω η βάλε με στην άκρη.

Μην έρχεσαι όταν σε φωνάζω και μην μου μιλάς όταν σου μιλώ. 

Η επιλογή είναι δική σου.

Εγώ δεν έχω άλλες επιλογές για να διαλέξω.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται. 

Ξανά και ξανά.

Επαναλαμβάνεται μέσα σε ένα άδειο δωμάτιο απ'όπου δεν μπορώ να ξεφύγω. 

Πρέπει να είμαι εκεί που είναι γραφτό να βρίσκομαι.

Και τα πράγματα που θέλω, τα θέλω μαζί μου.

Αν μπορούσα να είμαι ελεύθερος απο σένα, θα το έκανα.

Αρκεί να είχα την μνήμη του χρυσόψαρου. 

Να σε ξεχνούσα και μετά να σε αναζητούσα πάλι σαν τρελός. 

\

Εμφύλιος

Ξεκίνησε εμφύλιος μέσα στο δωμάτιο.

Σε μια γωνιά δίνουν μάχη το Παρόν με το Παρελθόν για το ποιος θα κερδίσει το τομάρι μου.

Πίσω απο την πόρτα, η Καρδιά πέφτει νεκρή απο το χέρι του Μυαλού που την κοιτά γεμάτο μίσος.

Κάτω απο το κρεβάτι ακούω να κλαίει τρομαγμένο το Παρελθόν επειδή το κυνηγά μανιωδώς η Μνήμη.

Απο το ταβάνι πέφτουν, νεκρά πια, τα Όνειρα γιατί τα βρήκε κατάστηθα η σφαίρα της Αλήθειας.

Κάτω απο το χαλί όλα μαζί τα Ψέμματα και με αρχηγό τον Φόβο προσπαθούν να προσεγγίσουν το Εγώ που έχει κρυφτεί.

Μέσα στην ντουλάπα καθώς το "Θέλω" αφήνει την τελευταία του πνοή, το "Πρέπει" γελάει παίρνοντας τα χέρια απο τον λαιμό του.

Και κάπου, μέσα σε όλο αυτό το χάος, βρίσκομαι και εγώ. 

Ζητώντας απλά ανακωχή.

Το γυάλινο κουτί

Η πιο ωραία φυλακή είναι αυτή που χτίζουμε οι ίδιοι για εμάς, δεν το ήξερες;

Η δική μου για παράδειγμα είναι χτισμένη δίπλα στην θάλασσα και μακριά απο την πόλη.

Η δικιά μου φυλακή είναι φτιαγμένη απο γυαλί για να μπορώ να αγναντεύω μέχρι τον ορίζοντα.

Καμιά φορά, όταν έχει φουρτούνα, τα κύματα λερώνουν το γυάλινο κελί μου, και οι διάφανοι τοίχοι του, γεμίζουν με τις σταγόνες της θάλασσας. Όμως δεν με ενοχλεί...

Σαν βγει ο ήλιος, κάθε κηλίδα θα έχει εξαφανιστεί. 

Όπως κάθε τι εξαφανίζεται με τον καιρό. 

Εκτός απο τις αναμνήσεις...

Θα ορκιζόμουν, πως μερικές φορές, έτσι όπως ο ήλιος διαπερνά το γυαλί, τις βλέπω όλες τους εκεί. Μαζεμένες, την μία δίπλα στην άλλη, με φόντο την θάλασσα. 

Και ύστερα χάνονται, και μένει μόνο η θάλασσα.

Πάντα μια θάλασσα. 

Βλέπω τα πάντα, χωρίς να με βλέπει κανείς.

Ακούω τα πάντα χωρίς να με ακούει κανείς.

Νιώθω τα πάντα, χωρίς να με νιώθει κανείς.

Και όλα αυτά μέσα στο γυάλινο κελί μου που είναι χτισμένο δίπλα στην θάλασσα και μακριά απ την πόλη. Που οι διάφανοι τοίχοι  του λερώνονται απο τα κύματα, και ο ήλιος το διαπερνά όπως οι σκέψεις μας διαπερνούν την ψυχή μας. 

Χρονικές διαφορές

Κάποτε ονειρευόμασταν να γίνουμε βασιλιάδες.

Κάποτε θέλαμε να φτιάξουμε το δικό μας διαστημόπλοιο για να ταξιδέψουμε πάνω απο τον ουρανό,

ανάμεσα στα αστέρια και πάνω απο τον ήλιο.

Κάποτε ελπίζαμε να μείνουμε για πάντα παιδιά.

Κάποτε χαιρόμασταν με τα πιο μικρά και απλά πράγματα.

Κάποτε νομίζαμε πως ο κόσμος ήταν τόσο μικρός, που θα μπορούσε να χωρέσει μέσα στην παλάμη μας. 

Τώρα έχουμε γίνει βασιλιάδες του εγώ μας, και κυβερνάμε το δικό μας ερειπωμένο και άδειο βασίλειο, που βασίλειο μοιάζει μόνο στα δικά μας μάτια.

Τώρα, το μόνο που καταφέραμε να φτιάξουμε, είναι ένα δωμάτιο με τέσσερις τοίχους και κλειστήκαμε μέσα σε αυτό, και όχι αστέρια αλλά ούτε και τον ήλιο δεν βλέπουμε.

Τώρα μεγαλώσαμε και το παιδί που θέλαμε για πάντα να μείνουμε, κλαίει σε μια γωνία κουλουριασμένο, για τα χρόνια που πέρασαν και για τα χρόνια που θα έρθουν.

Τώρα τα μικρά και απλά πράγματα δεν μας προσφέρουν χαρά, γιατί τα βλέπουμε μέσα απο τα βρομισμένα μας παράθυρα.

Τώρα, μετά απο τόσο καιρό ο κόσμος παραμένει μεγάλος, και όχι μόνο μέσα στην παλάμη μας δεν χωράει αλλά πνιγόμαστε μέσα σε αυτόν ώρα με την ώρα.

Κάποτε νομίζαμε οτι θα μπορούσαμε να αποκτήσουμε τον κόσμο ολόκληρο.

Τώρα το μόνο που θέλουμε, είναι να αποκτήσουμε τα χαμένα κομμάτια του εαυτού μας. 

Το παιχνίδι των ερωτήσεων

Και αν με ρωτήσεις γιατί, θα σου πω "Γιατί έτσι".

Και αν με ρωτήσεις πως, θα σου δείξω.

Και αν με ρωτήσεις που, θα ζωγραφίσω έναν χάρτη για να σου πω πως το μέρος, ο λόγος και ο τρόπος δεν έχουν σημασία. Ακούς;

Κανένας δεν προχώρησε, γνωρίζοντας το πως το που και το γιατί.

Και αν τα μάθεις όλα αυτά απ την αρχή, πιο το νόημα; 

Ας υποθέσουμε πως ξέρεις το γιατί.

Μπορείς να το αλλάξεις; Όχι. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να περπατήσεις αυτόν τον δρόμο του οποίου γνωρίζεις τον λόγο ύπαρξης, χωρίς να έχεις την ικανότητα να του δώσεις τον δικό σου, που ίσως μπορεί να είναι και πιο σημαντικός εφόσον διάλεξες να τον διαβείς. Σωστά; 

Ας υποθέσουμε πως γνωρίζεις το πως.

Νιώθεις καλύτερα; Αν ναι, τότε φοβάσαι να βαδίζεις στα τυφλά και στο σκοτάδι. Ποια η ομορφιά του να προσπαθείς αν απ την αρχή γνωρίζεις την κατάληξη; Αν νιώθεις καλύτερα γνωρίζοντας το πως, τότε δεν θα επιχειρούσες να κάνεις καμία σχέση, δεν θα χαμογελούσες με το πιο χαζό αστείο, δεν θα έκανες καμία νέα αρχή.

Ας υποθέσουμε πως ξέρεις και το που.

Θα μπορούσες να βρεθείς σε δυο μέρη ταυτόχρονα; Αν μπορούσες να ζήσεις χωρίς το πως και το γιατί, τότε ναι. Γιατί το μυαλό σου θα ήταν ελεύθερο να ταξιδεύει χωρίς περιορισμούς. Η ακόμα και αν ήξερες το που, πιο το νόημα να βρεθείς εξαρχής εκεί χωρίς να ζήσεις το ταξίδι της διαδρομής; Γιατί να βαδίσεις στα χνάρια των άλλων και να μην αφήσεις τα δικά σου, μοναδικά αποτυπώματα, στον χάρτη που εσύ έφτιαξες για σένα;

Μέρες Παράξενες

Οι νύχτες πάντα είναι δύσκολες.

Κάποιος, κάπου, κάποτε, μας υποσχέθηκε πώς οι νύχτες μας θα είναι ήσυχες και γαλήνιες.

Μα έκανε λάθος γιατί νύχτες σαν και αυτές, και σαν όλες τις άλλες δεν κυλάνε εύκολα. 

Και πάντα αργεί να ξημερώσει. Οι νύχτες αυτές είναι γεμάτες αναμνήσεις από πράξεις, και ιδέες που ποτέ δεν γίναν πράξεις. Το σώμα αδυνατεί να αντισταθεί και καταρρέει

Το μυαλό πνίγεται σε μια κουταλιά νερό προσπαθώντας να καταλάβει το γιατί. 

Και κανείς δεν είναι εκεί για να σε σώσει. 

Ούτε καν αυτός που σου υποσχέθηκε πως οι νύχτες σου θα είναι ήρεμες. 

Οι μέρες και οι νύχτες μας, δεν είναι οι ίδιες.  Όπως και εμείς, δεν είμαστε ίδιοι πια. 

Γύρνα και πες μου ότι όλα θα πάνε καλά.

Δεν περιμένω και δεν θέλω να μου πεις παραμύθια για να κοιμηθώ. 

Οι άνθρωποι μεγάλωσαν αρκετά για να πιστεύουν πλέον στα παραμύθια. 

Πόσο μάλλον στον ίδιο τους τον εαυτό.

Ο κόσμος θέλει, και πρέπει κάπου να ελπίζει για να ζει.

Αμνησία Λέξεων

Ξέχασα τις λέξεις που ήθελα να γράψω.

Τις ξέχασα, και τώρα όλες μου οι λέξεις μετατράπηκαν σε εικόνες. Εικόνες που πέφτουν με δύναμη σε έναν άδειο καμβά και του δίνουν ζωή, και μια φωνή για να βρεθούν οι χαμένες λέξεις που η ψυχή φωνάζει σαν τρελή. Τις ξέχασα, και έμειναν μόνο οι ήχοι αυτών των λέξεων. Σαν τον ήχο της βροχής που πάντα μου θύμιζε εσένα. Τις ξέχασα και έμειναν μόνο τα σημάδια τους πάνω στο λευκό χαρτί, σαν μια ζωγραφιά παιδική, φτιαγμένη με αγάπη απο ένα παιδί, που δεν έχει νιώσει ποτέ του την αγάπη. Τις ξέχασα, γιατί δεν πρόλαβα να τις κλείσω στο δωμάτιο του μυαλού μου και τώρα αυτές γυρνάνε ελεύθερες και περιπλανιόνται στο στόμα μου, στα μάτια και στα αυτιά μου. Έτσι βρήκαν τον χρόνο που δεν βρήκα εγώ, και το έσκασαν για να ζήσουν μακριά απο μένα, να γεμίσουν χρώματα, ανάσες, και αισθήματα. "Έφυγαν για να γυρίσουν πίσω γεμάτες και ολόκληρες, Για να γυρίσουν πίσω έτοιμες. Μόνο έτσι θα αποκτήσουν "θέλω" και "μπορώ". Αυτό μου είπε το μυαλό μου, και εγώ το πίστεψα.

Έτσι έμεινα εδώ, και ακόμα περιμένω τις λέξεις να γυρίσουν.

Χαμένες Μέρες

Ζω τις μέρες αυτές που θες ο χρόνος να περνά γρήγορα, σαν τις σκέψεις σου.
Ζω μια απο αυτές τις μέρες που περιμένεις το πρωί για να βρεις ένα πρόγραμμα.
Να βρεις ένα πρόγραμμα και να θες να το ακολουθήσεις.
Να μην υπάρχουν εκκρεμότητες.
Μόνο ασχολίες, συναντήσεις, γέλιο, ζωή.
Και αυτό δεν συμβαίνει.
Και τότε γεμίζεις φόβο για τις μέρες που έρχονται,
και για τις μέρες που δεν περνάνε με τίποτα.
Αυτό που μονάχα θες, είναι να έχεις ένα κίνητρο και μια ημέρα γεμάτη,
και αυτό που τελικά έχεις είναι ένα κενό, και μια ακόμη νύχτα για να ελπίζεις.

Μόνιμοι Περαστικοί

Έλα κοντά και κάτσε στην θέση δίπλα μου.
Μοιράσου τον πόνο σου μαζί μου αν το θες. Ξεκουράσου και σαν γίνεις καλά μπορείς να φύγεις.
Μπορείς όμως να κάτσεις και όσο θες. Κανείς άλλος δεν θα έρθει.
Για κανέναν δεν προορίζεται η θέση αυτή.
Την κρατώ για εκείνους που περνούν και ξεκουράζονται στο πλάι μου με μόνο σκοπό να ελαφρύνουν την συνείδηση και το εγώ τους, και σαν νιώσουν καθαροί και έτοιμοι θα φύγουν. Όπως και εσύ.
Γιαυτό έμαθα να μην κρατιέμαι από περαστικούς που αδειάζουν συναισθήματα και γεμίζουν αέρα.
Προτιμώ αυτούς που θα έρθουν και θα διαλέξουν να μείνουν εδώ.
Για καιρό, και όχι απλά να κάνουν ένα τσιγάρο και να πουν τα βάσανά τους.
Προτιμώ αυτούς που θα μείνουν όχι από ανάγκη, αλλά από επιλογή.
Αυτοί είναι που έχουν μια θέση κάπου αλλού.
Πιο ζεστή, και πιο κοντά στην καρδία μου.
Φύγε τώρα.
Μου στερείς το οξυγόνο.

Η μελωδία της Ευτυχίας (μας).

Υπάρχει μια μελωδία για τον καθένα μας.

Για σένα μπορεί να είναι ο ήχος της θάλασσας καθώς τα κύματα της γεννιούνται και πεθαίνουν στην στεριά. Για σένα μπορεί να είναι το γέλιο των φίλων σου, σε έναν κυριακάτικο πρωινό γεμάτο κουβέντες καφέ. Για σένα μπορεί να είναι ο ήχος της βροχής που πέφτει στο τζάμι σου το βράδυ. Για σένα μπορεί να είναι ο ήχος απο τον καπνό που καίγεται καθώς ανάβεις το τσιγάρο σου. Για σένα μπορεί να είναι ο χτύπος της καρδιάς εκείνου που αγαπάς.  Η μελωδία που σε κάνει να γελάς μπορεί να είναι ακόμα και ο ήχος των λεπτοδεικτών του ρολογιού σου. Η μελωδία η δική σου μπορεί να είναι οποιαδήποτε.

Η δικιά μου μελωδία όμως είναι ακόμα κάπου εκεί έξω και με περιμένει να την βρω. Η δική μου μελωδία δεν είναι χαρούμενη. Ούτε καν λυπητερή. Η δική μου μελωδία δεν προμηνύει ούτε χάρες, ούτε λύπες, ούτε τον κυριακάτικο πρωινό γεμάτο κουβέντες καφέ σου.

 Η δική μου μελωδία είναι όλες αυτές μαζί. Είναι ο ήχος της σιωπής όταν τα λόγια δεν βγαίνουν από τα χείλη μου. Είναι ο ήχος καθώς ξεφυσάω γιατί δεν ξέρω πως να εκφραστώ. Είναι ο ήχος του πληκτρολογίου μου καθώς γράφω αυτά που δεν ξέρω πως πω. Είναι ο θόρυβος που κάνω κάθε φορά που μαζεύω τα πράγματά μου. Είναι ο ήχος των βημάτων μου καθώς περπατάω την νύχτα στον άδειο δρόμο.  Είναι η μουσική απο ένα πιάνο ξεκούρδιστο που μόνο νοσταλγία σου φέρνει. Είναι ο ήχος από όλα τα "σε θέλω, σε αγαπώ, μου λείπεις, σε μισώ, φοβάμαι, φεύγω, λυπάμαι, συγγνώμη, γύρνα πίσω, σε ευχαριστώ" που είπαμε από τότε που γεννηθήκαμε. 

Είναι μια μελωδία που δεν σε τρομάζει μέσα στην νύχτα, αλλά εκείνη που σε βοηθά να βρεις τον δρόμο σου μέρα μεσημέρι. 

Η θεωρία του Χάους.

Και στην αρχή, υπήρξε το Χάος.

Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο.
Το κενό, γέμιζε το ίδιο το κενό του.
Κανένα αστέρι δεν έλαμπε στον ουρανό.
Κανείς δεν υπήρχε να μιλήσει για να σπάσει την σιωπή.
Δεν υπήρχε ο χρόνος. Δεν υπήρχε το φεγγάρι. Δεν υπήρχε η θάλασσα.

Ώσπου γεννηθήκαμε εμείς και το χάος χωρίστηκε στα δύο.
Η σιωπή άρχιζε να φωνάζει για να την ακούσουν ως τα πέρατα του κόσμου.
Τα αστέρια άρχισαν να χορεύουν ξέφρενα, και ο ουρανός γέμισε με φώς.
Το σύμπαν άρχισε να συνωμοτεί εναντίον μας από την πρώτη στιγμή που γεννηθήκαμε.

Ώσπου φτιάξαμε τον χρόνο και κρυφτήκαμε κάτω απο την σκιά του.
Ώσπου φτιάξαμε το φεγγάρι να το κοιτάμε όταν δεν είμασταν μαζί.
Ώσπου τέλος φτιάξαμε και την θάλασσα.
Για να ρίχνουμε τα παράπονά μας στα κύματα της και εκείνη να τα παίρνει μακριά.
Σκεφτήκαμε πως ο χρόνος θα τα γιάτρευε όλα.
Σκεφτήκαμε πως το φεγγάρι θα μας ένωνε για πάντα.
Σκεφτήκαμε πως η θάλασσα θα μας πήγαινε μακριά.

Μα η τόση σκέψη και η τόση δημιουργία μας, κούρασε το Χάος.
Και με μια κίνηση του, τα έσβησε όλα.
Έσβησε εμάς την θάλασσα, την σιωπή, τα αστέρια και τον χρόνο.

Και, τώρα,  στο τέλος, υπάρχει ακόμα και μόνο το Χάος.

Η ιστορία της Σιωπής.

Απόψε αν θες να ξέρεις νίκησε πάλι η Σιωπή.

Ήρθε ακάλεστη και κάθισε ανάμεσα μας.
Μας είπε όμως πως δε θα καθόταν για πολύ.
Είπε πως οι προηγούμενοι την έδιωξαν γιατί ήταν εκεί η Αγάπη και της είχε πάρει ήδη την θέση.
Κάποιοι άλλοι το πρωί δεν της άνοιξαν ούτε την πόρτα γιατι η Εμπιστοσύνη τους είχε αγκαλιά.
Τις προάλλες, εκεί που είχε κουρνιάσει στις σκέψεις κάποιων άλλον, ήρθε η Λογική παρέα με το Συναίσθημα και την έδιωξαν κακήν κακώς και παρόλο που της έκανε εντύπωση, πως η Λογική και Συναίσθημα κάνανε παρέα, εκείνη κατέβασε το κεφάλι και έφυγε χωρίς να κάνει θόρυβο.
Γιαυτό ήρθε σε εμάς. Μας είδε από μακριά να καθόμαστε παρέα, με γυρισμένες τις πλάτες  και ένα κενό ανάμεσα μας και μας αγάπησε. Και κάθισε μαζί μας χρόνια και ώρες ατελείωτες.

Γιαυτό μας νίκησε και απόψε.
Νίκησε γιατί εμείς ήμασταν οι μόνοι αγαπημένοι της.