Ασπρομαυρο

Και δεν ειναι η ζωη και οι στιγμες που περασαν η που αφησαμε εμεις να περασουν.
Ειναι οι πραξεις που ποτε δεν πραγματοποιησαμε. Τα λογια που ποτε δεν ξεστομισαμε.
Ενα απλο μεινε εδω. Μην φυγεις. Μην χανεσαι.
Μειναμε μονο να κοιταμε ο ενας τον αλλον. Βουβοί και σιωπηλοι σαν τον χρονο που περναει.
Σαν τα τρενα που φευγουν. Σαν τον ξενο που μας προσπερνα.
Και αναρωτιεμαι το γιατι. Φταιω εγω, εσυ η ο κοσμος ολοκληρος?
Φταιω εγω γιατι δεν παλεψα αρκετα? Φταιω εγω που προσπαθησα πολυ και εσυ δεν το αξιζες?
Οχι το αξιζες. Ισως να το αξιζεις ακομα.
Μεχρι εκει.
Δεν ειχες μαθει στο "πολυ". Και ουτε θα μαθεις. Ειναι προνομιο οσον ξερουν να γνωριζουν.
Ασπρο εγω. Μαυρο εσυ. Γκρι εγω και εσυ μαζι.
Σαν ενα τραγουδι που φτανει στο τελος ετσι και εμεις.
Αδυναμοι κυνηγοι του περιμενε. Αυτο ειμαστε.
Γιναμε ενα με τον κοσμο. Γιναμε και εμεις τελικα γκρι και δεν νιωθουμε.
Σταθηκαμε λιγο στο ενδιαμεσο και εκει... χαθήκαμε..
Χαθηκαμε για να ξαναβρεθουμε? Μπορει.
Χαθηκαμε πισω απο την οθονη ενος κινητου ενος υπολογιστη...
Φτιαξαμε μασκες. Εσυ για να κρυψεις τα ευθραυστα κομματια του εαυτού σου και εγω για να κρυψω τα καταπιεσμενα συναισθηματα και λογια, που αν βγουν απο τα χειλη μου θα πεσουν στο κενο.
Γιαυτο τα κραταω για μενα.
Χαθηκαν μαζι μας και οι στιγμες μας. ΜΙκρες, χαζες, σημαντικες.
Δεν ειναι που θελω να ζησω. Ειναι το γαμωτο που δεν εζησα.
Και ουτε που θα σε ξαναδω οπως πριν.
Αδιαφορω γιαυτο ομως.
Αλλωστε δεν μπορει να μου λείπει κατι που ποτε δεν ηταν εδω.
Δεν μπορει να αγαπας για παντα ενα φαντασμα. 


Η μπορεις?

                                         

                           

Γρηγορα ομως_ Πριν χαθεις μαζι του_

ας πιουμε και αποψε στην τρελα

"Ολα ειναι στο μυαλο σου" μου λες.

Το ξερω πως στο στο μυαλο μου δεν υπαρχει τιποτα, παρα μοναχα ο δικος μου κοσμος. Ο κοσμος που εφτιαξα μονος μου. Η να το πω καλυτερα ο κοσμος που με αναγκασαν να φτιαξω για να ζω καλυτερα μεσα σε αυτον. Η οικογενεια, οι "φιλοι", η κοινωνια και μια μεγαλυτερη αλυσιδα απο καταστασεις και γεγονοτα. Σκουριασμενη μεν στο περασμα του χρονου, ανθεκτικη και σκληρη δε.

Ζω ομως οπως το θελω εγω. Με τα καταθλιπτικα μου τραγουδια, που λεει η Στεφι η ο Γιαννης οτι ακουω συνεχεια, με το να κλεινομαι σπιτι για μερες χωρις να βγαινω, με το να καθομαι βραδια ολοκληρα στον μολο και απλα να κοιταω την θαλασσα. 

Τι καλυτερο πραγμα απο την θαλασσα? Δεν σταματαει ποτε. Δεν ησυχαζει ποτε. Μονο ταξιδευει.

Δεν γυριζει ποτε στο ιδιο μερος δευτερη φορα. Ποσο θα ηθελα να της εμοιαζα.. Τοσο ομορφη και ηρεμη αλλα ταυτοχρονα μυστηρια και επικινδυνη. 

Οπως ακριβως και το μυαλο μας. Σαν ενα σπιτι. Καθαρο,φωτεινο, συμαζεμενο, με μεγαλα παραθυρα, ομορφα επιπλα, γεματο απο παιδια. Γεματο απο ζωη. Οπως αλλαζει η θαλασσα ετσι αλλαζει ροτα και το μυαλο. Και εκει που το σπιτι σφιζει απο ζωη μπορει να γινει σκοτεινο. Αδειο, παγωμενο, γεματο σκονη που θα φαινεται απο το λιγοστο φως που μπαινει απο τις γρυλιες του εξωφυλλου, με ενα χαλασμενο γραμμοφωνο να παιζει το ιδιο τραγουδι ξανα και ξανα και ξανα...

Ειναι ησυχο ομως. Ενα μερος να χανεσαι, γιατι κανει καλο. 

Να αναζητας τον εαυτο σου σε καθε δωματιο, σε καθε γωνια του σπιτιου, σπιθαμη προς σπιθαμη...

Να μπορεις να ονειρευεσαι ξερωντας οτι κανεις δεν θα σε διακοψει απο αυτη την ιερη στιγμη. Την δικη σου στιγμη. Που κλεινεις τα ματια σου και βγαινεις απο το σωμα σου. Μπορεις και πετας, τρεχεις πιο γρηγορα, βρισκεσαι απο το ενα μερος στο αλλο κουνωνττας μονο τα βλεφαρα σου. Που ολα ειναι οπως τα θες.. Που κανεις δεν μπορει να σε βλαψει. Που τα λογια δεν εχουν νοημα, ουτε οι πραξης εχουν την βαρυτητα και τις συνεπειες που εχουν τωρα..

Και εσυ μου ζητας να μην ζω στον κοσμο μου? Να κλεισω αυτο το σπιτι και να πεταξω το κλειδι?

Επειδη δεν μου κανει καλο? 

Οσο μπορω να ονειρευομαι θα ειμαι καλα.. Πιστεψε με.

Οσο μπορω να βρισκομαι εκει θα εχω τις στιγμες μου που θα μπορω να γελαω με την καρδια μου.

Ολα ειναι στο μυαλο μου τελικα. Ναι εχεις δικιο, οχι ομως με τον τροπο που το εννοεις εσυ.

Καλο σου βραδυ

2 μηνες.

Και να. Άλλος ενας χρόνος τελείωσε. Ένας κύκλος έκλεισε.
Άλλο ενα κεφάλαιο απο το βιβλίο που λέγεται ζωή, διαβάστηκε, και έκλεισε.
Και μαζι με αυτα έρχεται και ένας αποχαιρετισμος. Δεν είναι μόνιμος. Και ούτε θα γίνει. Ποτέ!
Γιατί όπως λέει και το τραγούδι "δεν υπάρχουν αντίο στον δρόμο μας μόνο κάποιες στιγμές χωρισμού".
2 μήνες.
Μικρός χωρισμός ε? Και όμως δεν είναι.
Όταν έχεις περάσει σχεδόν 1 χρονο με ανθρώπους με τους οποίους έχεις κλάψει, έχεις γελάσει, έχεις τσακωθεί, έχεις μεθύσει, εχεις αγαπήσει, έχεις ερωτευτεί, έχεις κάτσει μαζί τους σε μία παραλία με μια μπύρα αγκαλια μέχρι το πρωί, έχεις μοιραστεί τα τσιγαρα και τον καφέ σου, δεν θα μπορείς να συνηθίσεις στην απουσία τους εστω και για 2 μήνες. 2 βαρετούς μηνες ή 61 ημέρες, ή 1.464 ώρες, και δεν ξερω και εγω πόσα λεπτα. 
Και όλα αυτά γιατι έρχεται καλοκαίρι. Γιατι ο καθένας θα γυρίσει σε αυτό που λέμε σπίτι.
Με την οικογένειά του, τους φίλους του, τους έρωτες του.
Σπιτι όμως είναι οπου είναι η καρδιά, η ψυχή, το μυαλό και το σώμα σου.
Αυτόν τον χρόνο στους περισσότερους απο εμας βρισκόταν στο μικρό μας ορταέθιφμΑ.
Και του χρόνου εκει θα βρίσκεται. Στα μισοχαλασμένα άβολα καθίσματα. Με τα ίδια ατομα. Με εκείνους που δεν θα είναι πλέον εκει αλλα θα είναι μεσα μας.
Εκεί που πασχίζαμε να ξεφύγουμε απο την ρουτίνα της καθημερινότητας, απο την μιζέρια, τα προβλήματα και τις σκοτούρες.  Όμως για τους επόμενους 2 μηνες θα μπει πάλι σαν χείμμαρος στην ζωή μας. Δουλειά, ισως 4-5 μερες διακοπες ετσι για να ξεφύγουμε λίγο, να ταξιδέψουμε, να ερωτευούμε το περαστικό, να τα βρούμε με τον εαυτο μας.
Τελικά ίσως και να χρειάζονται αυτοι οι 2 μήνες απόστασης. Λένε οτι η απόσταση φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά. Δεν ειναι η απόσταση στην πραγματικότητα όμως που μας χωρίζει ώρες ώρες, αλλά η πράξη και η απραξία μας, η σιωπή και τα λόγια μας.
Και μετα απο 2 μηνες ή  61 ημέρες ή 1.464 ώρες θα επιστρέψουμε.
Στο ράδιο τώρα παίζει το "τραγούδι της ερήμου", ύστερα το "και εμεινα εδω" αναρωτιέμαι βαλτό ειναι και αυτο βραδιάτικα? Δεν ξερω..
Το μόνο που ξέρω είναι οτι δεν θα υπάρχει ενα λεπτό σε αυτό το διάστημα που να μην περάσει απο το μυαλό μου ο κάθε ένας απο εσάς ξεχωριστά...
Σαν μια ταινία στο μυαλό μου, που ακόμα και ο κάθε κομπάρσος θα έχει την σκηνή του..


ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΜΑΣ ΜΠΑΝΙΑ ;)

πανταχου παρων μα απολυτως απων

η ζωη μου ειναι πια αυτη.

θεα σε μια παλια πορτα. παντα κλειστη.

λιγος αερας ισα για να πουμε πως αναπνεουμε. εισπνοη εκπνοη. μια διαδικασια που καταντησε συνηθεια.

και αυτο ακομα με κουραζει. η συνηθεια. δεν ζηταω δεν επιθυμω τιποτα. σου φαινεται περιεργο ε? 

διαολε.

το μονο που θα ηθελα να φευγαμε μαζι. δεν ξερω που. δεν ξερω πως. μονο να φευγαμε.

μα φαινεται πως ειναι γραφτο να κουναω μονο στους αλλους το μαντηλι. ενα λευκο μαντηλι.

με ρωτας τι θελω.

απο μενα , απο σενα, απο την ζωη.

τιποτα δεν θελω.

μονο μια ακτίνα φωτος στα σκοταδια μου, να ριξει φως στα πιο κρυφα σημεια του μυαλου μου.

εκει οπου ολα ειναι ρυθμος. και παρανοια. εκει οπου τρεχουν ολα.

τρεχεις και εσυ μαζι τους. δεν σε ξεχωριζω απο τις σκεψεις μου. γινατε ενα η ολες οι σκεψεις μου εισαι εσυ.

πανταχου παρων μα απολυτος απων.

πες μου λοιπον εσυ που τα ξερεις ολα.

πες μου εσυ που ολα τα διαβασες στα χοντρα σου τα βιβλια πως να σε βγαλω απο μεσα μου?
που πλεον ζεις μεσα μου. ριζωσες και οι ριζες σου εφτασαν ως τα χερια μου και τα δαχτυλα μου κ εκεινα γραφουν για σενα? 

σκεψου πως δεν ξερω πως αναπνεεις μα ακουγεται μεσα στον υπολοιπο κοσμο.

ακουγεται οως εισαι καλα.

ακομα ομως και αν δεν εισαι γιατι δεν το λες? εσυ ειχες πει πως σου αρεσαν οι συζητησεις μας.

θα μου πεις, τι να πεις?  υστερα θα επρεπε να παραδεχτεις πραγματα και καταστασεις. και δεν θα το εκανες ποτε.

δεν θα το κανεις ποτε.

ανωτεροτητα και εγωισμος.

ανακατευεις καλα. με μεγαλη αδιαφορια, χωρις την παρουσια σου.

μια μασκα που γελαει με αυτα που γελανε ολοι. γελαω και εγω. και ας μην νιωθω το παραμικρο ιχνος γελιου στο προσωπο μου.

εχω πλεον ενα ελαστικο στομα που τεντωνεται και απο τις δυο μεριες.

ποσο μελο εχω γινει ρε γαμωτο?

πραγματικα με σιχαθηκα. δεν κανω κατι ομως να το αλλαξω. 

να με αλλαξω.

θελω να βγω απο το σωμα μου και να με φτυσω.

δε με θελω. δεν με μπορω!

η μηπως να με παρω αγκαλια και να με κοιμισω δυο χρονια?

για δυο γαμημενα χρονια.
δεν θα νιωθω. δεν θα καταλαβαινω. δεν θα ζω.
απλα θα αναπνεω.
και οταν ξυπνησω ολα θα ειναι ενα ονειρο. θα εισαι ενα ονειρο.
ενα ονειρο που εγινε εφιαλτης.
μα ξυπνησα.... ναι, ξυπνησα!

Ο μονόλογος ενός έξυπνου τρελού

Μιλάω με μια φίλη μου που είχα καιρό.

Μου λέει πως τα περνάει και τι κάνει. Μου λέει οτι εχει ξεκινήσει ενα μπλογκ και γράφει ότι νιώθει και οτι αισθάνεται. Έπειτα θυμάμαι και εγώ πως έχω ένα τέτοιο. Την ρώτησα πώς το κάνει και μου είπε οτι γράφει ότι νιώσει εκείνη την στιγμή, γιαυτό είπα και εγώ μια φορά να λειτουργήσω με αυτόν τον τροπο. "Ναι αλλά δεν εχω "κάτι" για να γράψω" σκέφτομαι.

Η μαγεία είναι να μην έχεις τίποτα να γράψεις και όταν ξεκινάς, οι σκέψεις να κατακλύζουν το μυαλό σου με αποτέλεσμα να μην ξέρεις πως να συνεχίσεις. Αυτο συμβαίνει τώρα! Εχω τόσα πολλά να πω στους γύρω μου αλλα όπως έχουν γίνει τα πράγματα δεν εχει νόημα. Μόνο οι πράξεις μετράνε στο τέλος, και μόνο αυτές μένουν για να δηλώνουν το ενδιαφέρον σου στον άλλον! Γιαυτό αυτά που θέλω να πώ και δεν μπορώ τα γράφω εδώ. Τα γράφω για να τα βγάλω απο μέσα μου και ίσως, λεω ΙΣΩΣ καταφέρουν να φτάσουν εκει που πρέπει να φτάσουν. Και να μην φτάσουν εγω θα τα έχω βγάλει απο μέσα μου, και δεν θα με τρώνε μέρα με την μέρα. Οτι θέλω να πώ το λεω εδώ χωρίς να με νοιάζει τι θα πείς η τι θα σκεφτείς όταν τα δείς. Ότι θέλω να σου δώσω θα στο δώσω απο εδω, οτι ομως πρεπει να στο δώσω στην πραγματική ζωή θα στο δώσω και θα το κάνω οχι γιατι πρέπει αλλα γιατί θέλω. Μπορεί να σου ακούγονται γλυκανάλατα ολα αυτά, να σου πώ ομως την αλήθεια μου δεν με νοιάζει και πολύ. Δεν θα κάτσω να ακούσω την κριτική σου απο εδώ γιατί πίσω άπο έναν υπολογιστή όλοι μπορούν να είναι ότι θελουν. Και εγώ ακόμα θα πεις πως λέω αμπελοφιλοσοφίες, πως μπορεί να είμαι ονειροπόλος για όλα αυτα που γράφω, οτι και εγώ δεν ξέρω τι. Δεν θα σου πω οτι έχεις και άδικο. Εδώ είναι ο κόσμος μου και μπορώ να γράφω ότι θέλω και όπως το θέλω. Το πως είμαι στην πραγματικότητα μπορει να το λέω εδώ μπορεί και όχι. Το πως είμαι το ξέρω εγω και αυτό μου φτάνει.

Όλα τα παραπάνω δεν σου τα λέω για να τα πιστέψεις, να τα διαβάσεις και να προσπαθήσεις να με καταλάβεις απλα τα λέω για να τα πώ, για να βγούν απο μέσα μου.

Εσύ μπορείς να το δεις όπως θέλεις, σαν τον μονόλογο ενος εξυπνου τρελου..

Καλό σου βράδυ 

Τελευταίο Στάδιο: Ο Απολογισμός του Εγώ μας

Θα φτάσουμε σε ένα σημείο της ζωής μας που θα πρέπει να κοιτάξουμε πίσω και να κάνουμε τον λεγόμενο απολογισμό των πράξεών μας.
Θα πρέπει να έχουμε αρκετά για να θυμόμαστε, ειτε καλά ειτε άσχημα, που θα καθορίζονται απο τις επιλογές που κάναμε, ειτε είναι λάθος ειτε ειναι σωστές. Πρέπει να μάθουμε να ζούμε την κάθε στιγμη που μας χαρίζεται και οχι να μένουμε κολλημένοι στο παρελθόν η στο να ανησυχούμε για το μέλλον..
Απλά το μόνο που θα πρέπει να μάθουμε θα ειναι να ζούμε την κάθε στιγμή, το κάθε λεπτό, το κάθε δευτερόλεπτο. Να υπερασπιζόμαστε με πάθος το λάθος, ακόμα και αν ξέρουμε οτι δεν είναι σωστό, απλα να το υπερασπιζόμαστε και να μην μετανιώνουμε για κάτι που κάποια στιγμή της ζωης μας μας έκανε ευτυχισμένους. Δεν θα πρέπει να κοιτάξουμε πίσω και το μόνο που θα δούμε να ειναι μαυρίλα και μιζέρια. Πρέπει να μάθουμε να κάνουμε υπομονή γιατι δεν ξέρουμε ποτέ πότε θα πάψουμε να μπορούμε. Πρέπει να σφιχταγκαλιάσουμε την ζωή, δική μας ειναι, ποιος μπορεί να μας κατηγορήσει για το πως θα την ζήσουμε άλλωστε?
Στην ζωή δεν εχει σημασία ποιος θα είναι ο ερωτάς μας, η ο φίλος μας... Σημασία στην ζωη έχει ποιος θα περπατάει μαζι μας και όχι δίπλα μας.. Σημασία στην ζωη μας δεν έχει ποιος θα μας ακουμπάει αλλα ποιος θα μας αγγίζει χωρίς καν να μας ακουμπαει!
Στην ζωή ολα εξαρτώνται απο εμάς. Εμείς θα είμαστε αυτοι που θα διαλέξουμε πως θα την ζήσουμε, αν θα την αγκαλιάσουμε και θα χορέψουμε μαζί της, η αν θα μείνουμε σε μια γωνία και θα είμαστε οι παρατηρητές του ίδιου μας του εαυτού αλλα και της ζωής μας. Ολα σχεδόν ειναι στο χέρι μας.
Το ποιοι θα είναι δίπλα μας, για να μας συντροφέψουν στο "ταξίδι", δεν το αποφασίζουμε απόλυτα εμείς..
Οποιος θελει να είναι δίπλα μας θα είναι, και θα ειναι γιατί μας εκτιμά για αυτο που είμαστε αληθινά!
Όλοι οι υπόλοιποι , λυπάμαι αλλα στην δική μου ζωή δεν έχουν χώρο πλέον..

                                                  

το παιχνίδι του ποιός νοιάζεται λιγότερο.

Οταν κοιμάσαι δεν ξέρεις τι ειναι όνειρο και τι όχι. Τα όνειρα σου μπορούν να σε κάνουν να νιώσεις πολλα. 
Φόβο, χαρά, λύπη, αγωνία, απογοήτευση, απόγνωση, όλα ειναι εκεί.
Πως μπορείς να ξεχωρίσεις τι είναι πραγματικό και τι όχι;
Αυτή η γραμμή που χωρίζει την πραγματικότητα απο την φαντασία ειναι τόσο μα τόσο λεπτή.
Μία λάθος κίνηση και χάνεις το παιχνίδι, γιατί ολα είναι παιχνίδι στην ζωή αυτή. Ενα παιχνίδι που κερδίζει αυτός που νοιάζεται λιγότερο.


Εγώ φυσικά έχασα.
Μου αρέσει όμως να χάνω σε αυτό το παιχνίδι. Το να κερδίζω στα παιχνίδια της ζωής δεν ηταν ποτέ το φόρτε μου. Το αδύναμο σημείο μου ήταν οτι νοιαζόμουν υπερβολικά, οπως νοιάζομαι και θα νοιάζομαι για πάντα.
Το έκανα, το κάνω και θα το κάνω. Δεν μετανιώνω όμως για τίποτα. δική μου επιλογή ειναι. Είμαστε οι επιλογές που κανουμε.


Πριν καιρό διάβασα οτι αυτο που χρειάζεται για να φτάσει και ο ποιό λογικός άνθρωπος στην τρέλα, ειναι μια άσχημη μερα.
Εδω και καιρό οι δικές μου ειναι μόνο τέτοιες.
Μέρες καθόλου ουσιαστικές, η μόνη παρέα τους τα λάθος βήματά μου. Εκεί που πάταγα σταθερά στην γραμμή που είχα χαράξει έχανα τον δρόμο.
Μακάρι να ήταν μόνο αυτές οι απώλειες μου.


Τον τελευταίο καιρό δεν είμαι εγώ. Η καλύτερα προσπαθώ να βρώ πάλι τον εαυτό μου που χάθηκε στο ταξίδι.
Και τα καταφέρνω, δύσκολα αλλα τα καταφέρνω. Έχοντας χάσει πια τα όρια αυτά ζω στο έπακρον.
Ζω την κάθε στιγμή χωρίς να υπολογίζω τίποτα. 
Έτσι πρέπει εξάλλου να πορευόμαστε στην ζωή μας. Αλλά ποτέ ο δρόμος που κάνουμε δεν είναι στρωμενος με ροδοπέταλα. Δεν ειναι καθόλου εύκολο ξέρεις να βλέπεις πράγματα που δεν μπορείς να έχεις.
Και εκεί το κοντέρ των χιλιομέτρων σου μηδενίζει, και εσύ αρχίζεις πάλι απο την αρχη.


Και τότε, εκεί στην αρχή που βρίσκεσαι πάλι, αναρωτιέσαι πως γίνεται να παραμείνεις λογικός όταν το κάθε τι γύρω σου σε ωθεί στην τρέλα;
Όσο και να ψάξω, η απάντηση δεν έρχεται ποτε, γιατι η ζωη είναι ενα παιχνίδι τελικά, ένας αγώνας, και η απάντηση είναι στο τέρμα της. Όσο και να τρέξεις όμως η γραμμή του τέρματος μοιάζει σαν να απομακρύνεται όλο και πιο πολυ, ώσπου στο τέλος κουράζεσαι. Τα πόδια σου δν μπορούν να σε πάνε παραπέρα, δέν αντέχεις.


Παιχνίδι, αγώνας ότι και αν είναι τελικά εγώ κατάλαβα οτι δεν ξέρω να κερδίζω
η καλύτερα δέν θελω να κερδίζω σε αυτό το παιχνίδι του ποιός νοιάζεται λιγότερο.
Δεν είμαι εγώ αυτος. Δεν πρόκειται να γίνω.
Κάποιος μου είπε οτι αν δεν μπορώ να κερδίσω θα πρέπει να φροντίζω να μην χάνω κιόλας.
Έχασα όμως. Το επέλεξα. Έτσι μεγάλωσα. Για κάποιους είναι λάθος για κάποιους σωστό.
Έχω μάθει να νοιάζομαι αυτόν που κοιτώ στα μάτια, με όποιο τίμημα.
Αλλα έχασα γτ εγώ νοιάζομαι και μάλιστα πολυ.
Είναι αργα όμως και οι λέξεις δεν έχουν νόημα. Οπως ακόμα δεν ξέρω τι έχει νόημα.
Ε'ιναι άσχημο να μην ξέρεις πώς να συνεχίσεις.
Πως να ζητήσεις συγνώμη γιατι νοιάστηκες παραπάνω απο όσο έπρεπε.
Ειναι άσχημο....

Το τελευταίο αντιο

Δεν ξέρω τι λόγια να πω στον εαυτό μου για να με κάνουν να νιώσω καλύτερα..

Το μονο που ξερω είναι οτι σήμερα χαιρέτησα ενα αγαπημένο μου άτομο που έχασε την μάχη με τον καρκίνο και το μόνο που απαλύνει τον πόνο μου ειναι οτι ξεκουράστηκε και ξέρω πως πηγε σε ένα "καλύτερο μέρος" χωρίς να εχει χίλιες έγνοιες στο μυαλό της. Το τι δεν πρόλαβε να κάνει, η τι δεν πρόλαβε να πεί στα άτομα που αγαπούσε.. Ξερω πως θα είναι ηρεμη απο εδω και περα, δεν θα πονάει, δεν θα υποφέρει... Ειναι πολυ σκληρο και δύσκολο να χάνεις εναν δικό σου άνθρωπο που δεν προλαβες να του δώσεις λιγο κουραγιο στις τελευταίες βδομάδες της ζωης του, η καλύτερα αν δεν είχες εσυ ο ίδιος το κουράγιο να το κανεις, γιατι κακά τα ψέματα δεν μπορεις, όση δύναμη και να έχεις, να βλέπεις το αίμα σου να υποφέρει ετσι. Το μόνο που ήθελε όμως ήταν μια αγκαλιά, και εγώ δεν ήμουν εκεί αν αναζητούσε την δικιά μου, δέν ήμουν εκεί να της κρατήσω το χέρι να την κοιτάξω στα μάτια και της πω συγνώμη έστω και για το απειροελάχιστο λάθος που μπορεί να είχα κάνει στο παρελθόν.. Ξερω πως οτι και να πω η να κάνω δεν πρόκειται τπτ να την φερει πίσω, αλλα θα είναι για πάντα μέσα στην καρδία και το μυαλό μου γιατι έχει χαραχτεί και στα δύο, σαν την γυναίκα που ηταν δίπλα μου, σαν την γυναίκα που με το βλέμμα της και μόνο είχα κατεβάσει το κεφάλι και είχα ζητήσει συγνώμη για την αταξία που είχα κάνει, σαν την γυναίκα που ήταν εκεί να μου εξηγήσει οτι δεν έφταιξα εγω για τον χωρισμό των γονιών μου, σαν την γυναίκα που μου θυμίζει την ομορφιά της παιδικότητας μου,την ομορφιά εκείνου του παιδιού που ονειρευόμουν να γίνω κι όχι εκείνου  που μεγάλωσε μέσα απο τα λάθη του, σαν τη γυναίκα που είχε πει "Δεν θα με νικήσει αυτο. Εγω θα το νικήσω...!!!"  Να όμως πως ήρθαν τα πράγματα και εγώ το μονο που μπόρεσα να κανω ήταν μια ανθοδέσμη, ένα φιλί, μια νοερή προσευχή, ενα συγνώμη και το τελευταίο αντίο που ψιθύρισα για να είναι συνοδοιπόρος στο ταξίδι σου....

 Θα σε θυμάμαι για πάντα                                                   

 Και θέλω απο "εκεί" ψηλά να με προσέχεις 

 Αντίο......

                                                                            

Η μονη μου ελπιδα ειναι η απελπισια μου.

Δεν ξερω τι κανω πλεον. 

Κουραστηκα παντα να γινονται τα ιδια και τα ιδια. θελω να αλλαξει κατι στην ζωη μου! θελω να αλλαξω τον τροπο που βλεπω τα πραγματα γυρω μου. θελω να ξαναγινουν όλα όπως πρωτα. θελω να ξερω πως εχω καποιον διπλα μου. θελω απο εδω και περα να ειναι ολα οπως τα ονειρευομουν οταν ημουν παιδι.

Πολλα θελω. Πολλα πρεπει. Πολλα ισως. Πολλα αν!

Τιποτα δν ειναι οπως θελουμε. το ξερω τα εχω χιλιοπει σε φιλους σε γνωστους, αλλα δν μπορω να τα κραταω μεσα μου. γίνονται κομπος ο οποιος σιγα σιγα με πνιγει. 

Θελω να μιλησω αλλα δν μπορω, Λιγα ειναι τ ατομα π ανοιγομαι.

Δεν ξερω πλεον τι θελω. δεν ξερω πλεον ποιος ειμαι. δεν ξερω πλεον τι ημουν

ηξερα, η καλυτερα νομιζα πως ηξερα, αλλα τελικα βγηκα λαθος εγω.

Βγηκα λαθος σε καταστασεις που θεωρουσα σωστες και οτι ετσι πρπεει να ειναι.

Βγηκα λαθος σε ανθρωπους και εντυπωσεις π ειχα διμηουργησει για αυτους που με μια κινηση τους κατεστρεψαν... Αλλα υπηρξαν και πλ ξηγημενα ατομα.

Βγηκα λαθος εγω ο ιδιος. Για τον ιδιο μου τον εαυτο

Βγηκα λαθος. Στα παντα.

Λενε ομως οτι η ζωη, η καλυτερα το μελλον μας, ειναι αυτο που φτιαχνεται απο εμας και τις επιλογες μας. 

Αν ομως κανουμε λαθος επιλογη? Τοτε απλα συμβιβαζομαστε με τις συννεπειες

δεν αλλαζουν τα πραγματα. εμεις αλλαζουμε θεση οπτικης γωνιας και δινουμε στα προβληματα μας την αναλογη προσοχη που τους αρμοζει.

οι λαθος επιλογες και οι πραξεις ειναι πολλες πλεον

οι σωστες επιλογες και οι πραξεις ειναι λιγες αλλα αρκουν για να με κανουν να σκεφτομαι οτι τιποτα δν ειναι τοσο μεγαλο η τοσο μικρο που να μην μας κανει ευτυχισμενους στην ζωη!

Το μονο που πρεπει εμεις να κανουμε ειναι να τα αναγνωριζουμε γτ καμια φορα αυτο που θα μας "γεμισει" θα ειναι αυτο που στα ματια μας θα φαινεται  ασημαντο και μικρο, πρπεει να μαθουμε ομως οτι τα μικρα και ποιο απλα πραγματα δινουν αυτη την "γλυκοξινη" γευση σε αυτο π ονομαζεται ζωη!

Απλα πρεπει να δείχνουμε δυναμη και να βγαίνουμε ζωντανοι απο τ σκληρα παιχνιδια της μοιρας..

Θα ερθει και η δική μας στιγμη που ολα θα λαμψουν για μας.

Θα ερθει η στιγμη της "λυτρωσης".

Μην χανεις την ελπιδα σου. Οσο δυσκολο και αν ειναι!

Δεν παιζεις δεν γελας... Ανεχεσαι και δεν μιλας!

Δεν ξερω τι θυμαστε απο τα παιδικα σας χρονια. Ποσα παιχνιδια σας εχουν μεινει και πόσα πειράγματα. Δεν ξερω καν αν ζειτε ακομα στα προαυλια. Δεν ξερω ακομα αν ειστε έφηβοι η γονεις. Το μονο που ξερω ειναι οτι το σχολειο ειναι η κοινωνια που μας καθοριζει. Μερικοι μεγαλοι πιστευουν οτι το σχολειο ειναι σαν δουλεια, πηγαινεις το πρωι και φευγεις το απογευμα. Δεν ειναι ομως ετσι το σχολειο ειναι η ζωη μας ολη! Η ευτιχια μας η η δυστυχια μας καθορίζεται σε αυτα τα προαυλια και σε αυτες τις ταξεις. Εκει που οι χαρες απεχουν ελαχιστα απο τα δραματα. Εδω που τα μικρα τραυματα μπορουν ευκολα να γινουν μεγαλες πληγες... Καθε σχολικη δραστηριοτητα γεμιζει σιγα σιγα με φοβο και αν δεν βρεθει κάποιος να σε πιασει απο το χερι, καθηγητης, συμμαθητής γονιος το σχολειο γινεται κόλαση και το μονο που θελεις ειναι να το βαλεις στα ποδια.. και να ξεφυγεις! Με αποτελεσμα να χανεις αυτη την αθωοτητα, να χανεις την μαγεια τον παιδικων σου χρονων που ποτε δν θα ξαναγυρισει και παντα θα λησμονεις...

Μεσα απο το σχολειο γινομαστε αυτοι που ειμαστε σημερα. Μεσα απο τα ατομα που συναναστρεφομασταν, με τα ατομα που γελασαμε, με τα ατομα που τσακωθηκαμε, με τα ατομα που μοιραστηκαμε μια τυροπιτα φτιαξαμε την σημερινη μας ταυτοτητα που θα ειναι παντα μαζι μας και θα μας ακολουθει! 

Δεν θερω τι θυμαστε εσεις απο τα παιδικα σας χρονια. Αν εχετε ευχαριστες αναμνησεις, και αν ναι εσεις ειστε μετρημενοι στα δαχτυλα, παντος ειναι πολλα τα ατομα συμπεριλαμβανομενου κ εμενα που τα παιδικα χρονια, σχολειο, οικογενεια, δεν ηταν και τα πιο "ζαχαρένια"... Σε μια κοινωνια τοσο κλειστη οπως το πραυλιο ενως σχολειου, που τοσες διαφορετικες προσωπικοτητες ερχονται αντιμετωπες, που το καθε παιδι εχει μεγαλωσει με ενα συγκεκριμενο μοτιβο περασμενο απο την ίδια την οικογενεια του ειναι αναμενομενο να υπαρχουν πειράγματα, γελια τσακωμοι ακομα και ξυλοδαρμοι, γιατι πολυ απλα ακομα και σε μικρη ηλικια, το διαφορετικο,  μερικα παιδια δεν το δεχονται.. το καλυτερο παντα το καταρκινουν χωρις κανενα δισταγμο, χωρις καν να μπαινουν στην θεση του αλλου και να νιώσουν οπως ο αλλος!  

Οπως εγω ετσι και χιλιαδες παιδια στην ηλικια μου εχουν δεχθει πειραγματα κατα την διαρκεια των σχολικών τους χρονων. Το μονο που μπορει να σε "σωσει" σε αυτην την περιπτωση σιγουρα δεν ειναι να κανεις οτι σου κανει ο αλλος διοτι ειναι οτι χειροτερο, γινεσαι ενα με την μαζα και κανεις απλα αυτο που κοροιδευεις. Μπορεις να μιλήσεις. Το να λες οτι σε προβληματιζει μπορει να ειναι δυσκολο αλλα ειναι πολυ καλυτερο απο το να μαζευεις τα παντα μεσα σου οπως συναισθηματα, φοβιες, ερωτησεις, εγω που δεν το εκανα ποτε, και πιστευω ουτε προκειται, δεν κερδιζω κατι.. απλα μαζευω και μαζευω.. μεχρι να γινει το μεγαλο "μπαμ"!

Ετσι ειναι ομως και παντα ετσι θα ειναι σην κοινωνια του σχολειου , ευτυχως η  δυστυχως! Τους ταπεινους ανθρωπους πρωτα τους αγνοουν μετα τους κοροιδευουν και μετα τους πολεμουν. Στο τελος ομως αυτοι ειναι που νικουν. Αρκει να αποφασισουν να σηκωθουν και να βρεθει κάποιος γονιος, καθηγητης, καποιος συμμαθητης τους καλυτερα να του δωσει το χερι του.. Να τους δειξει οτι καποιος ειναι εκει...

Με κομμένη ανάσα

Γράφω αργά, σταθερά, και πάνω απο ολα γράφω οτι νοιώθω.

Δεν γράφω σαν και εσένα με κομμένη την ανάσα. Δεν μιλάω σαν και εσένα.

Τα γραπτά  σου είναι χειμμαρος, οπως και εσύ.

Έκοψα τους δεσμούς μου με τα πράγματα. Τους ανθρώπους πράγματα.

Με όλα τα πράγματα γυρω μου που μου κόβουν τα φτερά.

Εσύ δεν έχεις κόψει. Δεν ξερω αν θα ξεκόψεις ποτέ.

Αλλά σε ξέρω ποια καλά. Μπορείς και αντέχεις.

Εσύ το διάλεξες έτσι. Διάλεξες να σκίζεσαι

Σπάς τον εαυτο σου σε χίλια κομμάτια, ετσι δεν αλλάζεις τα πράγματα όμως. Τα δυσκολεύεις.

Παίζεις την ζωη εσυ οπως την θες εσύ! Οχι το αντίθετο...

Ομως για να το καταλάβω και εγώ έπρεπε να ξαναρχίσω να γράφω

και να διβαζω μερικα απο τα εσώψυχα σου

Με κομμένη την ανάσα..

Γιαυτο χρειαζονται και τα γραπτα καμια φορα. Για να καταλαβαινόμαστε

Γιατί μερικές φορές είναι ευκολότερο να αποτυπώσεις την ανάσα σου στο χαρτί παρά στην ομιλία.

Γιατι για κάποιον που σε ξερει τα γραπτα δεν χρειάζονται πουθενά.

Είσαι το ίδιο άτομο. Εντος και εκτός αυτων.

Μπορει τα γρπτα μας να διαφέρουν αλλα διατηρούν το μεταξυ μας που υπάρχει.

Παρατηρησα κ αυτο.

Στα γραπτα σου ολα τα αγγιζεις, τολμας. Τα πάντα αγγιζεις.

Μα εμενα δεν τολμας. παντος εγω τολμω να σε ακουμπήσω.

Δεν ξερω αν ειναι καλύτερο ή αν ειναι το ιδιο ακριβώς. Δεν με ενδιαφέρει κιόλας.

Η αν υπάρχει καλύτερο, και αν υπάρχει να ξέρεις πως δεν θα το κυνηγήσω.

Εμαθα να φευγω μακρια. Αυτο ειναι αξιοπρεπεια, το να φευγεις οταν κατι δεν παει παραπέρα.

Απλά τώρα ειναι ετσι.

Αρκούμαι σ'αυτό.

Οχι για πολύ, μόνο για λίγο ακόμα..

friendship through my eyes

Οι φιλίες αποτελούν το μεγαλύτερο και σημαντικότερο κομμάτι της ζωής μας. Κανείς ποτέ δεν είπε πως η φιλία είναι μια απλή η ασήμαντη υπόθεση. Πότε όμως μια φιλία είναι πραγματική και δυνατή για να αντέξει στο πέρασμα του χρόνου, και πότε είναι μια "παρέα" που είναι βασισμένη σε συμφέροντα και σήμερα είναι και αύριο δεν είναι?

Σε μια αληθινή φιλία μοιράζεσαι τις χαρές, τις λύπες ακόμα και την ίδια την ζωή! Σε μία αληθινή φιλία κυριαρχεί ο σεβασμός, η αμοιβαία αγάπη, η κατανόηση.. Ο πραγματικός φίλος είναι αυτός που 8α είναι πάντα εκεί να μας πει πότε κάνουμε λάθος, να μας σταματήσει όταν πιστεύει ότι κάπου έχουμε παρεκτραπεί, να είναι εκεί οχι να μας εμποδίσει από το να κλάψουμε αλλά να είναι εκεί για να μας σκουπίζει τα δάκρυα.

Όταν όμως μιλάμε για μια απλή παρέα αυτά που πρέπει και μπορούμε να δώσουμε η θα είναι λίγα ή πολλά και αληθινά. Αυτές οι φιλίες κατά βάθος ξέρουμε πως έχουν μια ημερομηνία λήξης όταν το μόνο πράγμα που στηρίζονται είναι τα συμφέροντα και τα κοινά θέματα συζητήσεων..  Όταν όμως χαθεί το έστω και λιγοστό ενδιαφέρον που υπάρχει, οταν προκύψουν παρεξηγήσεις η ακόμα και διαφωνίες τότε αυτή η "φιλία" αρχίζει σιγά σιγά να ξεθωριάζει..


Για να κάνουμε λοιπόν την μας φιλία να διατηρηθεί στο πέρασμα και στις τρικυμίες του χρόνου πρέπει να δείχνουμε κατανόηση κ ενδιαφέρον εκ μέρους μας. Πρέπει να μάθουμε να εκτιμούμε τις ανάγκες και τα θέλω των φίλων μας, να είμαστε υπομονετικοί, να προσφέρουμε αρκετό χρόνο και υπομονή και πάνω απο όλα να μην κάνουμε κατάχρηση της εμπιστοσύνης τους γιατί τότε ισως βγούμε εμείς οι χαμένοι..


Όλα αυτά τα γράφω με αφορμή την καινούργια ζωή που ξεκίνησε για μένα..
Μακριά απο οικογένεια, φίλους και γνωστούς δίχως όμως να ξεχνώ τα άτομα που έμειναν πίσω, τα άτομα που μου στάθηκαν, τα άτομα που ήταν εκεί οταν τα χρειάστηκα.. Ένα όμως είναι το άτομο απο το παρελθόν μου που ήταν, είναι και θα είναι για πάντα δίπλα μου, το μόνο άτομο που μπορώ να χαρακτηρίσω ως αληθινή φίλη και αυτό το άτομο ειναi απλά το στήριγμά μου εδώ και 7 χρονια!


Αγγελική μου σε αγαπάω και σε ευχαριστώ για ΟΛΑ.


Τώρα όσον αφορά τους φίλους και τις παρέες που πέρασαν και στάθηκαν για λίγο στην ζωή μου, είτε από λάθος δικό μου είτε απο λάθος δικό τους, έχω να πω ενα ευχαριστώ και εσάς για τις όμορφες στιγμές κ αναμνήσεις που περάσαμε μάζι, απλά θέλω να σας πω οτι λυπάμαι που η φιλία μας δεν άντξε στον χρόνο... Έτσι είναι όμως ο κά8ε ένας κάποια στιγμή παίρνει τον δρόμο του...

Ίσως αντιληφθείς τι νιώθω για σένα!

Οι μέρες περνούν και εγώ εδώ.. Εδώ να σκέφτομαι τις εναλλακτικές μου λύσεις.

Δεν υπάρχουν όμως, η απλά υπάρχουν και δεν θέλω εγώ να τις δω..

Οι μέρες περνούν και εσύ εκεί.. Εκεί να καταρρίπτεις κάθε γέφυρα επικοινωνίας.

Τόσο εύκολα λες και είναι από χαρτί, και ο λόγος? φοβάσαι. Τι? Ούτε και εσύ έχεις καταλάβει ακόμα..

Δεύτερες ευκαιρίες όμως δεν δίνονται, δεν λέω πως είμαι η ευκαιρία σου

απλά είμαι εδώ, και εσύ δεν βλέπεις  μακριά γιατί ο εγωισμός σου είναι πληγωμένος..

Επιλογή σου είναι όμως.. Ποιος θα σου πει το σωστό μήπως εγώ? Όχι..

Απλά προσπάθησε να καταλάβεις όσα με λόγια δεν σου έχω πει..

Εγώ εδώ, να σε κοιτώ και να "παρακολουθώ" κάθε σου κίνηση. 

Προσπαθώ να σε μάθω μα εσύ ένα βιβλίο κλειστό που με τόση λαχτάρα θέλω να διαβάσω..

Εσύ εκεί, να με κοιτάς με απορία και να αναρωτιέσαι τι θέλω από σένα.

Προσπαθείς να με απωθήσεις, ταυτόχρονα όμως μου δείχνεις ότι νοιάζεσαι..

Άσε με για λίγο μόνο να μπω στο μυαλό σου και το μόνο που θα κάνω θα είναι να κοιτάζω το άλμπουμ των σκέψεών σου..

Οι μέρες πέρασαν και εγώ? Μπορεί μετέωρος, μπορεί μαζί σου..

Οι μέρες πέρασαν και εσύ? Μπορεί να είσαι εκεί, Μπορεί να είσαι εδώ..